Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, είναι από το βιβλίο των Ρίτσαρντ Ο. Μπόγιερ και Χέμπερτ Μ. Μορέ με τίτλο: «Η άγνωστη ιστορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ». Τα κεφάλαια απ' όπου πάρθηκαν τα αποσπάσματα, αφορούν την περίοδο της συγχρονισμένης καπιταλιστικής κρίσης 1929 - 1933, την πολιτική του «New Deal» που εφάρμοσε με την εκλογή του στην Προεδρία των ΗΠΑ (1933) ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Φ. Ρούζβελτ, την προσωρινή αναζωογόνηση της αμερικανικής οικονομίας, μέχρι τη νέα κρίση το 1937 και την προετοιμασία του αμερικανικού κεφαλαίου να συμμετάσχει στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που συνδέθηκε με το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης και την ανέλιξη των ΗΠΑ στην πρωτοκαθεδρία της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας…
Ανεργοι και άστεγοι σχηματίζουν μεγάλη
ουρά σε συσσίτιο στη Νέα Υόρκη
Στα τέλη του Οκτώβρη του 1929 η σαπουνόφουσκα
έσκασε. Το σύμβολο ήταν η
κατάρρευση του χρηματιστηρίου, όταν σχεδόν 25 δισεκατομμύρια δολάρια σε μετοχές
εξαφανίστηκαν μέσα σε μία νύχτα.
Στην πραγματικότητα, οι αιτίες βρίσκονταν αλλού. Τα μεγάλα μονοπώλια, επιδιώκοντας αύξηση
των ήδη διογκωμένων κερδών τους, επέκτειναν τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις και αύξησαν την παραγωγή σε τέτοιο βαθμό, ώστε
δημιουργήθηκε υπερπαραγωγή στα παραγωγικά προϊόντα (μηχανές, εργοστάσια,
σίδηρος και χάλυβας) και στα καταναλωτικά αγαθά (βαμβάκι, σιτάρι, υφάσματα),
όλα σε βάρος του αμερικανικού λαού.
Ενώ οι εργοδότες κρατούσαν στάσιμους τους μισθούς
των περισσότερων Αμερικανών κάτω από το κατώτερο δυνατό επίπεδο που επιτρέπει την ικανοποίηση των
βασικών αναγκών της ζωής, πίεζαν τους
εργάτες τους να εντατικοποιούν την παραγωγή και με αυτόν τον τρόπο παρήγαν
όλο και περισσότερα με όλο και μικρότερο κόστος. Αποτέλεσμα της εντατικοποίησης
και της πολιτικής των χαμηλών μισθών ήταν η κατακόρυφη άνοδος των κερδών για
την εργοδοσία (...)
Υπήρχαν τρόφιμα, αλλά οι άνθρωποι πεινούσαν
Η κρίση του 1929,
όπως και οι κρίσεις του 1873, του 1884, του 1893, του 1907 και του 1921, ήταν το αποτέλεσμα της εγγενούς αντίθεσης μιας
βιομηχανίας που λειτουργούσε κοινωνικά, αλλά ήταν ιδιωτική. Μιας οικονομίας που στηριζόταν στους
πολλούς που αμείβονταν με λίγα και ανήκε στους λίγους που έπαιρναν σχεδόν τα
πάντα.
Γι' αυτόν το λόγο
η ίδια η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα δήλωνε σύντομα στην περίφημη αναφορά TNEC για τα μονοπώλια: «Δεν μπορούσε να κατασκευαστεί
τελειότερος μηχανισμός δημιουργίας οικονομικών κρίσεων ή για να γίνονται οι
φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι».
Ετσι, η τεράστια οικονομία της χώρας, τα εργοστάσια, οι βιομηχανίες, τα ορυχεία, τα καταστήματα, οι μεταφορές και η διανομή σταμάτησαν με...
