Ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι τους απερίσκεπτους πανηγυρισμούς "αναλυτών" και
"στρατηγιστών" για την αμερικανική στήριξη στο East Med Act και προφανώς δεν
συμμερίζομαι την μπακάλικη λογική της... Πυλωνολογίας…
Όσοι θεωρούν πως είναι ώρα
για γιούχου και πως θα πρέπει να γιορτάσουμε αυτήν την εξέλιξη σφάζοντας κοκόρια, καλό θα είναι να
σταθμίσουν δύο πράγματα...
- Πρώτον. Ότι το Ισραήλ είναι και θα παραμείνει η αμετάβλητη σταθερά του συγκεκριμένου ενεργειακού πρότζεκτ. Πρόκειται για έναν ισχυρό γεωπολιτικό ρόλο που οχυρώνεται και ΔΕΝ διακυβεύεται…
- Δεύτερον. Ότι η Τουρκία έθεσε θέμα δικαιωμάτων διέλευσης, μέσα στο αυθαίρετο περιβάλλον άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων που επιχειρεί να επιβάλει, και ΔΕΝ έθεσε ζήτημα κατάργησης του πρότζεκτ.
Αφού λοιπόν
συνειδητοποιήσουμε επ ακριβώς τις παραμέτρους της συγκεκριμένης εξίσωσης, καλό θα είναι να έχουμε υπ όψιν μας, ότι
το "κλου" της ιστορίας αναφορικά με την στάση όλων και κυρίως των
Αμερικανών, ΔΕΝ είναι η υπογραφή του
East Med Act, αλλά η δυναμική που...



