Όταν στο όνομα της αποδόμησης του «εθνικού αφηγήματος» και
των «εθνικών μύθων», ανεχτήκαμε, ή/και υποστηρίξαμε ορισμένοι, τη
ρεπούσια αθλιότητα της περιφρόνησης, υποβάθμισης και κατασυκοφάντησης
της αντιστασιακής παράδοσης του ελληνισμού...
Και
ξαφνικά εμείς οι φιλόλογοι, η ελίτ του σχολείου, οι θεματοφύλακες της
ελληνικής παιδείας, συνειδητοποιήσαμε ότι εν τέλει μπορεί και να μην
είμαστε τόσο απαραίτητοι στο σχολείο της αποικίας Ελλάδα και ότι
υπάρχουν κι άλλοι που μπορούν να διδάξουν τα πολυπληθή και πολυποίκιλα
διδακτικά μας αντικείμενα. Κι έτσι καθόμαστε και απελπιζόμαστε τώρα εδώ
και άλλο δεν σκεπτόμαστε, τον νουν μας τρώγει αυτή η τύχη. Αλλά δεν ακούσαμε ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον; Ανεπαισθήτως μας απέκλεισαν από τας αναθέσεις;...
