Παραδίδοντας και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας στους μουλάδες

Το μνημόνιο ευχών και γενικόλογων προσδοκιών στο οποίο φέρεται να κατέληξαν οι περίφημες «διαπραγματεύσεις» μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ, δεν είναι παρά ένα πλήρως απαξιωμένο και σε κάθε περίπτωση ΜΗ δεσμευτικό κείμενο, το οποίο παρουσιάζεται καθ’ υπερβολήν ως «τεχνική συμφωνία» και επιστρατεύεται όπως – όπως προκειμένου να εξυπηρετήσει αμφιλεγόμενες έως και ψευδείς εντυπώσεις και κυρίως το νοσηρό εγωιστικό αφήγημα του Αμερικανού προέδρου…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Με το συγκεκριμένο γονατογράφημα, πέρα από το γεγονός ότι αναβαθμίζεται πλήρως η εκβιαστική δυνατότητα του Ιρανικού καθεστώτος, εγκαινιάζεται και μια εξαιρετικά προβληματική όσο και αδιέξοδη πρακτική, που… 

• Αποδομεί πλήρως την έννοια των ουσιαστικών διαπραγματεύσεων μεταξύ των μερών… 
• Υποβαθμίζει απολύτως κρίσιμες και αυτονόητες παραδοχές αλλά και αναγκαίες δεσμεύσεις, ικανές να προσδώσουν υπόσταση και κύρος στην έννοια της Συμφωνίας… 
• Αγνοεί επιδεικτικά τα πραγματικά δεδομένα, τις προκλήσεις ασφαλείας, τον ρόλο, την στρατηγική θέση, το συγκρουσιακό φορτίο και τους ανταγωνισμούς μεταξύ των δρώντων που συνθέτουν το γεωπολιτικό παζλ της ευρύτερης περιοχής και… 
• Ορίζεται, σε τελευταία ανάλυση, ως ο θρίαμβος μιας ετεροβαρούς παραδοχής σκοπιμότητας, που υποκύπτει στον πολιτικό εκβιασμό του περιφερειακού τυχοδιώκτη και που πρακτικά αναβαθμίζει τον ηττημένο και τον καθιστά...

Ο τυχοδιωκτισμός ενός ανιστόρητου, θα χαρίσει στρατηγική νίκη στους μουλάδες;

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η σύγκρουση στην ευρύτερη περιοχή του Ιράν, έχει ήδη μεταλλαχθεί φυσιογνωμικά. Επί της ουσίας έχει εξελιχθεί σε ένα ιδιότυπο bras de fer μεταξύ των ΗΠΑ και των «Φρουρών της Επανάστασης», με τους δεύτερους να είναι αυτοί οι οποίοι κατά κανόνα προσδιορίζουν την ατζέντα της αντιπαράθεσης ΤΟΣΟ στο διπλωματικό ΟΣΟ και στο επιχειρησιακό επίπεδο και με τον Αμερικανό πρόεδρο, να επιδίδεται σε ανούσιες επικοινωνιακές πιρουέτες, αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες, σε ευτελείς θεατρινισμούς αλλά και σε αυτοκαταστροφικές αντιδράσεις έναντι όλων, επιβεβαιώνοντας έτσι εμπράκτως τα πολλαπλά αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει, εξ αιτίας της ανερμάτιστης, επιπόλαιας και προσωποπαγούς διαχείρισης που επέλεξε να εφαρμόσει, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει εντός των ορίων της δικής του αντίληψης, μια σύνθετη πρόκληση με ευρύτερες γεωστρατηγικές προεκτάσεις.

Η συγκεκριμένη διαχείριση, δικαιολογημένα δέχεται τα πυρά σύμπαντος του συστημικού μιντιακού κατεστημένου των ΗΠΑ και αυτό δεν συνιστά, ΟΥΤΕ τυχαία εξέλιξη, ΟΥΤΕ βεβαίως αποσπασματική αντιπολιτευτική αντιμετώπιση από μερίδα του πολιτικού κόσμου. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ΔΕΝ διατυπώνεται, από καμία άλλη πλευρά, κάποιος σοβαρός και επαρκώς στοιχειοθετημένος συστημικός αντίλογος, ικανός να αντικρούσει την ασκούμενη κριτική και να θωρακίσει με συστημική εμπιστοσύνη αυτόν τον τραγέλαφο της ανερμάτιστης προεδρικής θητείας. Την ίδια στιγμή, η πολιτική και κοινωνική βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε το πολλά υποσχόμενο εγχείρημα Τραμπ, τελούν υπό κατάρρευση και αυτή η διαδικασία θεωρείται πλέον ΜΗ αναστρέψιμη, από κάθε σοβαρό και αμερόληπτο αναλυτή.

Καμία σχέση με την νέα στρατηγική Εθνικής ασφάλειας και άμυνας…

Στην χώρα της υπερβολής ωστόσο (και μιλάμε εδώ για την δική μας πατρίδα) υπάρχουν στρατευμένες φωνές που αρνούνται πεισματικά να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα και επιμένουν να ταυτίζουν τον ανερμάτιστο και καταστροφικό τακτικισμό ενός ανιστόρητου και εξαιρετικά επικίνδυνου προέδρου, με τον σκληρό πυρήνα της νέας στρατηγικής Εθνικής ασφάλειας και άμυνας των ΗΠΑ, ενώ επιμένουν να αντιμετωπίζουν αυτόν τον τυχάρπαστο τσαρλατανισμό, ως δήθεν μεθοδολογική αποφασιστικότητα, απολύτως εναρμονισμένη με την συλλογική στρατηγική σκέψη του βαθέως Αμερικανικού κράτους. Ουδέν αναληθέστερον αυτού, αφού… 

Ποταπότητα και εξευτελισμός...

Σε συνεννόηση ΚΑΙ με την Μόσχα, οι μουλάδες συνεχίζουν να δουλεύουν «ψιλό γαζί» τον Αμερικανό πρόεδρο, στοχεύοντας στον ολοκληρωτικό εξευτελισμό του. Σύμφωνα με πληροφορίες του AXIOS, το Ιράν επανήλθε στην υποτιθέμενη "διαπραγμάτευση" με νέα πρόταση η οποία προβλέπει:... 

Να γίνει πρώτα η άρση του αποκλεισμού και το άνοιγμα του Ορμούζ και μετά να ξεκινήσουν οι συνομιλίες για τα πυρηνικά. 

Όπως αντιλαμβάνεστε κύριοι, μετά από τις αλλεπάλληλες ανοησίες του ανερμάτιστου προέδρου των ΗΠΑ…

• Το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν παραμένει σε ισχύ…
• Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, επίσης παραμένει σε ισχύ. Και…
• Το στυγνό – τρομοκρατικό καθεστώς των μουλάδων, ενισχύει την θέση του και επανεκκινεί ήδη την διαδικασία διεύρυνσης του διπλωματικού του αποτυπώματος…

Έτσι… Αυτό που επιβεβαιώνεται καθημερινά, είναι ότι ο άθλιος εμποράκος, μπήκε σε αυτήν την σύγκρουση, προκειμένου να μην επιτρέψει στο...

Γελοιότητες…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Όσο η διοίκηση Τραμπ παραδέρνει σε αλλεπάλληλες γελοιότητες, συμπαρασύροντας την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην απαξίωση και στην απόλυτη ανυποληψία, τόσο πληθαίνουν - ΚΑΙ στην Ελλάδα - οι φωνές των επίδοξων «αναλυτών» που επιμένουν να ερμηνεύουν - δήθεν βαθυστόχαστα - την ρηχή έως παντελώς ανύπαρκτη στρατηγική σκέψη του Αμερικανού προέδρου. Έτσι, μετά από τον διασυρμό που του επιφυλάσσουν καθημερινά οι αποθρασυνόμενοι μουλάδες, αυτό που καταγράφεται είναι η πραγματικά απέλπιδα προσπάθεια των στρατευμένων «αναλυτών», οι οποίοι επιδιώκουν να μας πείσουν ότι ουδέποτε ήταν στις προθέσεις της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής (επί διοικήσεως Τραμπ) η ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν…

Υποθέτουμε ότι για να επιμένουν τόσο φορτικά στην αναπαραγωγή αυτής της εξυπνάδας, προφανώς η Αμερικανική διοίκηση σε χρόνο ανύποπτο, έσπευσε να τους ενημερώσει λεπτομερώς, για τον στρατηγικό της σχεδιασμό αναφορικά με την συγκεκριμένη σύγκρουση. Έτσι θα είναι εάν έτσι φαντασιώνονται. Περί ορέξεως… Κολοκυθόπιτα που λένε και στο χωρίο μου. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια…

Όλοι αυτοί που επιμένουν να αναπαράγουν απίστευτες ομορφιές, στο πλαίσιο της εμμονικής προσπάθειάς τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, πουλώντας στους ευκολόπιστους ως πρωτοποριακό προϊόν την σκορδαλιά ΧΩΡΙΣ σκόρδο, μας έχουν πει τα πάντα. Ένα πράγμα δεν μας είπαν…

Να σταματήσουμε να ξορκίζουμε την προοπτική της δημιουργίας ενός νέου Ιράν

Άφησαν επί χρόνια το καθεστώς των μουλάδων «ήσυχο» να οργανώσει απερίσπαστα τους διοικητικούς μηχανισμούς του και την επιχειρησιακή του επάρκεια. Το καθεστώς απέδειξε αυτό, ότι μπορεί να το κάνει και οι Αμερικανοί εισπράττουν τώρα το τίμημα αυτής της εσφαλμένης τους επιλογής… 

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Με τον Τραμπ να κυνηγά σήμερα εναγωνίως την όποια λύση, μετά από μια αλληλουχία απερίσκεπτων και καταγέλαστων χειρισμών που αποθράσυναν το Ιράν και ροκάνιζαν σταθερά την σοβαρότητα των ΗΠΑ, είναι φανερό ότι, αυτήν την φορά, οδηγούμαστε σε μια νέα κατάσταση, κατά την οποία η ιστορία θα επαναληφθεί ως επικίνδυνη φάρσα…

Το καθεστώς των μουλάδων, εάν αφεθεί και πάλι «ανενόχλητο», είναι βέβαιο ότι θα επιταχύνει τους ρυθμούς της επιχειρησιακής του ανασύνταξης, όπως και την διαδικασία επιτυχούς ολοκλήρωσης των επικίνδυνων σχεδιασμών του, γεγονός που θα αναβαθμίσει το σκοταδιστικό καθεστώς σε εξαιρετικά επικίνδυνη συστημική απειλή, η αντιμετώπιση της οποίας θα καταστεί εξαιρετικά δύσκολη…

Επιμένουμε και θα συνεχίσουμε να επιμένουμε, ότι η διεθνής κοινή γνώμη και κυρίως οι Αμερικανοί επιτελείς, δεν θα πρέπει και αυτήν την φορά να καθηλωθούν στην...

Η «γοητεία» του αντισημιτισμού.... Ένας αλαφροΐσκιωτος πρόεδρος και μια χαμένη ιστορική ευκαιρία

Είναι πολλά και ανατροφοδοτούμενα τα προβλήματα και οι ευρύτερες επιπτώσεις τους που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος στην Μ. Ανατολή. Κατά την άποψη του γράφοντος όμως, κάθε πιθανή «λύση», όσο και αν φαντάζει αναγκαία με την πρώτη ματιά, όταν δομείται με βάση μια αμιγώς δυτική λογική και προσέγγιση, χωρίς να συνυπολογίζει κρίσιμες και διαχρονικές περιφερειακές ιδιαιτερότητες, είναι αυθαίρετη, επισφαλής έως και δυνητικά επικίνδυνη και καλό θα είναι να μην καλλιεργούνται αυταπάτες αναφορικά με το αποτέλεσμα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε τέτοια «λύση», επί της ουσίας συνιστά ΜΗ λύση, πρωτίστως διότι αποσυνδέει το ευρύτατο πλέγμα των περιφερειακών προβλημάτων που ανατροφοδοτούν αυτήν την σύγκρουση, από την μεσανατολική κουλτούρα η οποία συντηρεί και αναπαράγει αυτά τα προβλήματα και φυσικά επισκιάζει τα πάντα. Ας γίνουμε όμως σαφέστεροι…

Πρώτον: Η σύγκρουση με το Ιράν, ΔΕΝ είναι μεμονωμένο γεγονός. Είναι η κορύφωση μιας αλυσίδας συγκρούσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή, ενώ το ίδιο το Ιράν, ως ισχυρός περιφερειακός δρων, υπήρξε τροφοδότης και ενορχηστρωτής αυτών των συγκρούσεων, τουλάχιστον κατά την διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων. Είναι λοιπόν φανερό ότι ακόμη και εάν επέλθει (και θα επέλθει με τα μυαλά που κουβαλάει ο πρόεδρος Τραμπ) συμφωνία και κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν, η πολυπόθητη ειρήνευση στην ευρύτερη περιοχή, είναι βέβαιο ότι ΔΕΝ πρόκειται να επέλθει.

Δεύτερον: Η ίδια η συμφωνία, θα είναι επί της ουσίας ένα ισοζύγιο συμβιβασμών μεταξύ των δύο, που για μεν τους Αμερικανούς (έτσι όπως τα έκαναν) θα σηματοδοτήσει μια ολιγότερο επώδυνη δυνατή απεμπλοκή από την πολεμική εξίσωση, σε ένα καταφανώς δυσμενέστερο γι’ αυτούς περιβάλλον, που θα τους εξασφαλίζει ωστόσο την σχετική πολυτέλεια για μια διαχειρίσιμη επικοινωνιακή «μεταπώληση». Για το καθεστώς των μουλάδων όμως (το οποίο επιβιώνει ως μέρος της ανεκπλήρωτης λύσης μιας πολεμικής εξίσωσης), η συγκεκριμένη εξέλιξη θα είναι μια ευκαιρία επιχειρησιακής, εξοπλιστικής και...

Φταίει η ξιπασιά και η ανικανότητά του…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν φταίει το γεγονός ότι δήθεν «σύρθηκε» πίσω από τις απαιτήσεις του Ισραήλ. Φταίει η ξιπασιά και η ανικανότητά του, η καραμπινάτη ιστορική αμορφωσιά του. Φταίει η ακατάσχετη φλυαρία του, που ενώ την οπλοποιούσε καθημερινά, γοητευμένος με την θέα της πορτοκαλί μούρης του στον καθρέφτη, εκείνη τον εξέθετε πέρα από τα όρια του προσωπικού του εξευτελισμού. 

Δεν φταίει λοιπόν που δήθεν «σύρθηκε» πίσω από το Ισραήλ. Φταίει που δεν στήριξε με επιχειρησιακή συνέπεια τις επιλογές που του πρότεινε ο Νετανιάχου. Φταίει η αμετροέπεια στην γελοιότητα…

Τώρα οι μουλάδες τον έχουν στο χέρι και θα τον εκβιάζουν κανονικά. Πήραν αυτό που ήθελαν... Το απέσπασαν με τους όρους που ήθελαν... Και έχουν την στρατηγική ωριμότητα να το αξιοποιήσουν αποτελεσματικά. Οι ΗΠΑ θα συρθούν στον εξευτελισμό και στην περιφερειακή αποδυνάμωση. Η επικοινωνιακή φούσκα Τραμπ τελείωσε, από την στιγμή που το σόου μετατοπίστηκε από τα πόντιουμ του Λευκού Οίκου στο μέτωπο των επιχειρήσεων…

Όχι γιατί οι ΗΠΑ δεν είχαν την δύναμη να επιβάλουν την ανατροπή, αλλά διότι αυτή η δύναμη παραδόθηκε στα χέρια ενός ανίκανου κορτάκια με αποτέλεσμα να αχρηστευτεί, ανοίγοντας τον δρόμο στην ταπείνωση ΚΑΙ του ιδίου αλλά...

Στρατηγική σκέψη Τραμπ… Το πιο σύντομο ανέκδοτο στην ιστορία των ΗΠΑ

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Προκειμένου να είναι επιτυχημένη η έκβαση της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη από δυο πράγματα:

• Α. Ισχυρές στρατηγικές συμμαχίες, ικανές να διαχειριστούν πολιτικές στρατηγικού απομονωτισμού της Κίνας, γεγονός που θα προωθείται αποτελεσματικά, πρωτίστως μέσα από την σφυρηλάτηση της δικής τους στρατηγικής ενότητας και συνοχής. Και…
• Β. Στοχευμένες και συνδυαστικές περιφερειακές πολιτικές, επικεντρωμένες στην προώθηση της κεντρικής στρατηγικής επιδίωξης της ανακατανομής της ισχύος, με τρόπο και σε έκταση ικανή να αναμορφώσει και να αναπροσαρμόσει πλήρως, την νέα Αρχιτεκτονική στο διεθνές σύστημα…

Η διοίκηση Τραμπ, κατάφερε ήδη από τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας της:

• Α. Να αποδομήσει πλήρως τις στρατηγικές συμμαχίες των ΗΠΑ, τόσο σε συστημικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο…
• Β. Να αποπολιτικοποιήσει πλήρως το συστημικό οπλοστάσιο της παραδοσιακής δυτικής συμμαχίας, στοιχιζόμενη πίσω από έναν...

Τραμπ: Επικίνδυνο σύμπτωμα πολιτικού εκφυλισμού ανίκανος να σκεφτεί πέρα από τα όρια των εμμονών του

Ο Τραμπ, δεν είναι προϊόν συγκεκριμένης ιδεολογίας και πολύ περισσότερο δεν είναι ο πολιτικός εκφραστής μιας συγκροτημένης στρατηγικής αντίληψης αναφορικά με το παρόν και το μέλλον του διεθνούς συστήματος, αλλά και των κρίσιμων παραμέτρων που το αφορούν…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η αντιληπτική του ικανότητα είναι εξαιρετικά επιφανειακή και εξαντλείται στα αυτονόητα. Στην απλή καταγραφή δηλαδή των αδιεξόδων και του καθεστώτος μιας ιδιότυπης ανακύκλωσης που τα ανατροφοδοτεί, χωρίς όμως ο ίδιος να διαθέτει την πολιτική επάρκεια, την ιστορική γνώση και φυσικά το στρατηγικό υπόβαθρο που θα του επέτρεπε να καταδείξει με τρόπο δομημένο, ενιαίο, επαρκή και κυρίως συνεκτικό, το ολοκληρωμένο σύστημα των απαντήσεων που απαιτούνται. Οι επικοινωνιακές πιρουέτες στις οποίες καταφεύγει μέσα από την καθημερινή, επαναλαμβανόμενη και κατά κανόνα αλληλοαναιρούμενη και παραληρηματική φλυαρία του, δεν προκαλούν απλώς την θυμηδία των πάντων. Αυτό που πρωτίστως επιβεβαιώνουν περίτρανα, είναι την απόλυτη ακαταλληλότητά του.

Έτσι… Παρά τις ομολογουμένως φιλότιμες προσπάθειες των φανατικών υποστηρικτών του, οι οποίοι επιδιώκουν να τον παρουσιάσουν εν πολλοίς, ως πρωτομάστορα και εμπνευστή συγκροτημένων πολιτικών και μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ατζέντας με αδιαμφισβήτητη προοπτική υπεραξία, που υποτίθεται ότι θα αναβαθμίσει και θα ενισχύσει περαιτέρω το μερίδιο της δύναμης που εκπροσωπεί, μέσα στον ανελέητο συστημικό ανταγωνισμό ισχύος, ο οποίος διαπερνά το Διεθνές Σύστημα στο σύνολό του, αυτό το οποίο επιβεβαιώνεται καθημερινά είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, αποτελεί ένα δεύτερης, εξαιρετικά κακής ποιότητας υποπροϊόν της οργής, του νοσηρού εγωκεντρισμού, της καραμπινάτης αμορφωσιάς, του λαϊκισμού και...

Πολιτική ελίτ που ανοίγει Κερκόπορτες και ναρκοθετεί την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης

Στην Ευρώπη, ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παρακολουθούμε αποσπασματικά τις παρεμβάσεις των Αμερικανών αξιωματούχων και κυρίως ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παραβλέπουμε, ότι η νέα Αμερικανική διοίκηση, λειτούργησε συνειδητά ως καταλύτης και επιταχυντής ανατροφοδοτούμενων - τεκτονικού χαρακτήρα - ανατροπών στο διεθνές σύστημα, που επαναπροσδιορίζουν ταχύτατα την φυσιογνωμία του, το νέο περιβάλλον των ανταγωνισμών στο επίπεδο της στρατηγικής και της γεωοικονομίας, αλλά και την νέα Αρχιτεκτονική της ισχύος σε τελευταία ανάλυση…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι Αμερικανοί άλλωστε, φαίνεται ότι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και αυτές οι αποφάσεις, πέρα και ανεξάρτητα από τους ανερμάτιστους λεονταρισμούς του αστοιχείωτου Τραμπ, ΔΕΝ υπαγορεύονται από υπερσυσσώρευση ισχύος, αλλά από το καταφανές και δυσαναπλήρωτο στρατηγικό της έλλειμμά, γεγονός που απαιτεί μέτρα στην κατεύθυνση της αποτροπής μια άτακτης όσο και ανεξέλεγκτης αποκαθήλωσης των ΗΠΑ, από την πρωτοκαθεδρία της συστημικής πυραμίδας ισχύος.

Έτσι… Πίσω από το φαίνεσθαι μιας επίπλαστης αυτοπεποίθησης και ενός προκλητικά καυχησιάρικου ηγεμονισμού, υπάρχει η ανάγκη ενός ευρύτερου «στρατηγικού νοικοκυρέματος», το οποίο επιδιώκεται να  θωρακίσει τις ΗΠΑ έναντι πραγματικών ή φαντασιακών απειλών και να μετατρέψει την εγγύς γεωπολιτική τους περιφέρεια, σε ζώνη αποκλειστικής νομής πλούτου (βλέπε σχεδιασμό πίσω από την επέμβαση στην Βενεζουέλα), ελεγχόμενης παραγωγικής δραστηριότητας (βλέπε σχεδιασμό για μετατροπή της Λατινικής Αμερικής σε φασονάδικο των Αμερικανικών επιχειρήσεων, που θα αντικαταστήσει σταδιακά τον ρόλο της Άπω Ανατολής) και σταδιακής ενσωμάτωσής της στον ευρύτερο σχεδιασμό τη Αμερικανικής Εθνικής ασφαλείας (Βλέπε επιθετική ρητορική απέναντι σε Γροιλανδία, Παναμά, Καναδά κλπ). Παράλληλα... 

Ένα μάθημα που ΔΕΝ προβλημάτισε τους σύγχρονους πολιτικούς χαβαλετζήδες

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η αντιπαράθεση μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, είναι ιστορική και αποτελεί το θεμελιώδες δομικό στοιχείο του αμερικανικού πολιτικού συστήματος διαχρονικά. Η δεύτερη εκλογή Τραμπ, υπήρξε καταλυτική για τις ΗΠΑ, μιας και η αντισυμβατική παρουσία και στάση του, συνέβαλε σε θεμελιώδεις ανατροπές που σχετίζονται με την θεώρηση κρίσιμων παραμέτρων του διεθνούς συστήματος, το οποίο προσέγγισε επιστρατεύοντας την προσωπική επιχειρηματική του ευστροφία και την αποφασιστικότητά του ως πολιτικός διαχειριστής ισχύος για λογαριασμό της Υπερδύναμης. Κάπου εκεί όμως, τελειώνουν τα «καλά» στο επίπεδο των σχεδιασμών και στοχεύσεων και εγκαινιάζεται ένας σοβαρός προβληματισμός για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, σε έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούμενων αδιεξόδων που έχει ήδη ενεργοποιηθεί…

Ο Τραμπ, λειτούργησε με αυταρχισμό, καταλύοντας κάθε έννοια συλλογικότητας στην επεξεργασία των πολιτικών αποφάσεων και επιστρατεύοντας ένα τουπέ ισχυρού, προκειμένου να καλύψει πίσω από αυτό την νηπιακή και ανερμάτιστη πολιτική του σκέψη, τα κραυγαλέα ιστορικά του ελλείμματα και την διάχυτη γεωστρατηγική του αμορφωσιά. Οι συνέπειες δεν άργησαν να έρθουν… 

Η στρατηγική της νέας Αμερικανικής διοίκησης σε ένα εξαιρετικά συγκρουσιακό διεθνές περιβάλλον

Προφανώς και είναι χρήσιμο να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις στρατηγικές στοχεύσεις μιας Υπερδύναμης, η οποία επιχειρεί να τροποποιήσει τους κανόνες του παιγνιδιού και ιδιαίτερα αυτούς που διέπουν την κορυφαία συστημική σύγκρουση, προσβλέποντας σε συγκεκριμένα τακτικά ή και ευρύτερα στρατηγικά οφέλη…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι όμως απαραίτητο να συνυπολογίζουμε ότι, το έδαφος επί του οποίου ξεδιπλώνεται η συγκεκριμένη στρατηγική, δεν είναι παρθένο. Υπάρχουν δυνάμεις στρατηγικά ανταγωνιστικές. Με τις δικές τους στοχεύσεις. Με το δικό τους πλαίσιο αξιολόγησης της στρατηγικής του αντιπάλου. Με ευρύτερες φιλοδοξίες για ρόλους που φαντασιώνονται ή και διεκδικούν να διαδραματίσουν, στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος…

Επομένως, οι στρατηγικές στοχεύσεις μιας υπερδύναμης, δεν είναι ένα μέγεθος στατικό, αμετάβλητο και ανεπηρέαστο, το οποίο αρκεί και μόνο να κατανοήσουμε, για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε κάνει σωστά την δουλειά μας…

Κάθε στρατηγική επιδίωξη που στοχεύει να αλλάξει την διαφαινόμενη τάση στο διεθνές σύστημα, ενεργοποιεί δυνάμεις συνεργατικές, ανταγωνιστικές αλλά και μια πλειάδα παράπλευρων ρόλων και φιλοδοξιών από μικρότερους δρώντες, που δεν μπορούν να αγνοηθούν και δεν βγαίνουν με επιπόλαιους ετσιθελισμούς από το παιγνίδι…

Να κατανοήσουμε λοιπόν τα νέα επίπεδα ισορροπίας στα οποία επιδιώκει να σύρει το διεθνές σύστημα η διοίκηση Τραμπ. Αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι τόσο οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, όσο και οι στρατηγικοί ανταγωνιστές τους, κατανοούν ότι...

Η Διεθνής Κοινότητα οφείλει να απορρίψει την πρωτοφανή προκλητική γεωπολιτική ατιμία…

Το ότι τα πράγματα θα κατέληγαν με την ήττα της Ουκρανίας, ήταν μαθηματικά βέβαιο. Ουδείς σοβαρός αναλυτής άλλωστε θα μπορούσε να περιμένει ότι, μετά από τον τερματισμό αυτού του πολέμου, η Ουκρανία θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει με την μορφή και το μέγεθος που είχε όταν εισήλθε σε αυτόν…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτός ο πόλεμος, υπήρξε αυτονόητα άνισος κατ΄αρχήν ως προς τους αριθμούς, με την τεράστια πολεμική και στρατιωτική μηχανή της Ρωσίας, αποφασισμένη να εισβάλει με σκοπό να κατακτήσει μέρος μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης χώρας. Τα περί αντιδραστικού καθεστώτος και περί δήθεν αποναζιστικοποίησης, της Ουκρανίας, ήταν απλώς το πρόσχημα. Αλλοίμονο άλλωστε εάν η εδαφική κυριαρχία μιας χώρας καταλύεται, επειδή η πολιτική φυσιογνωμία της κυβέρνησής της, δεν αρέσει ή δεν συνάδει με την κυρίαρχη αντίληψη του περιβάλλοντός της. Άλλωστε και η ίδια η Ρωσία, που δεν δίστασε να καταφύγει σε χιτλερικές μεθόδους, με φερετζέ την «αποναζιστικοποίηση», δεν αποτελεί υπόδειγμα ούτε καν στοιχειώδους δημοκρατικής πολιτικής διαχείρισης και από αυτήν την άποψη, ΔΕΝ διαθέτει ούτε τυπικά ούτε ουσιαστικά το ηθικό ανάστημα προκειμένου να αυτοαναγορεύεται σε τιμητή και υπέρμαχο του αντιναζισμού. Η πρωταρχική αιτία αυτού του κατακτητικού πολέμου, ήταν η επιμονή της Ρωσίας να πατήσει για τα καλά πόδι, στην απεριόριστη πρόσβαση στον Εύξεινο Πόντο και στον ορυκτό πλούτο της ευρύτερης περιοχής του Ντονμπάς. Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς παραμύθια για ευκολόπιστους…

Υπήρξε όμως άνισος αυτός ο πόλεμος και στα ζητήματα που σχετίζονται με...

Η κωλοτούμπα κακοφορμίζει και εξελίσσεται ταχύτατα σε επικίνδυνη συστημική απειλή…

Ας μην παραμείνουμε καθηλωμένοι να κοιτάζουμε το δέντρο της «αντισυμβατικότητας» στην διαχείριση των γεωπολιτικών προκλήσεων, γιατί το δάσος κινδυνεύει να χαθεί οριστικά και αυτό το γεγονός θα επιταχύνει εξελίξεις με κόστος ανυπολόγιστο…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι επιλογές Τραμπ, ανατρέπουν πλήρως το έτσι κι αλλιώς εκφυλισμένο και εν πολλοίς αποδομημένο σύστημα διεθνούς ασφάλειας και το επιτυγχάνουν «κατασκευάζοντας» με τρόπο αυθαίρετο και κατά παράβαση όλων των κανόνων, μια νέα γενιά «κεκτημένων», που θα αποθρασύνουν έτι περεταίρω τις δυνάμεις του αναθεωρητισμού και θα ενισχύσουν τα φαινόμενα της περιφερειακής αποσταθεροποίησης, σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η Ουκρανία, έχει πάψει πλέον να αντιμετωπίζεται ως κυρίαρχη χώρα που δέχτηκε εισβολή και με ευθύνη της Αμερικανικής Υπερδύναμης, που θα έπρεπε από την φύση αλλά και από την θέση της να αντιμετωπίζει με ευθύνη και διορατικότητα τις προκλήσεις, συναισθανόμενη τους κινδύνους της επόμενης μέρας, η Ουκρανία αίφνης βρίσκεται αντιμέτωπη με τον de facto εδαφικό της ακρωτηριασμό, ενώ τα φαινόμενα διαφθοράς στα οποία εμπλέκεται το ευρύτερο περιβάλλον Ζελένσκι, εργαλειοποιούνται ως πρόσχημα με στόχο τον εκβιασμό της Ουκρανίας ΚΑΙ την de jure θωράκιση του εδαφικού της ακρωτηριασμού, γεγονός που ανοίγει μια εξαιρετικά επικίνδυνη Κερκόπορτα, σε ένα περιβάλλον που κάνουν πάρτι οι κάθε λογής αυτοκρατορικές ονειρώξεις.

Η ολική επαναφορά μιας καθαγιασμένης, πλήρως απενοχοποποιημένης και με προκλητική επιβράβευση του γεωπολιτικού της τυχοδιωκτισμού Ρωσίας στην θεσμική κανονικότητα του διεθνούς συστήματος, ΔΕΝ θα αποκαταστήσει ισορροπίες που κινδυνεύουν να...

Ώρα ευθύνης για τους Αμερικανούς επιτελείς...

Η Μονοπρόσωπη Αμερικανική διοίκηση, διαψεύδει ταχύτατα τις προσδοκίες όλων αυτών που την στήριξαν, προσβλέποντας σε ευρύτερες γεωπολιτικές και άλλες ανατροπές σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Οι επιμέρους στοχεύσεις του προέδρου Τραμπ, καταρρέουν η μία μετά την άλλη με πάταγο και όλα δείχνουν ότι πλέον οι ΗΠΑ, χάνουν και το κορυφαίο τους στοίχημα, με ρυθμούς σταθερά επιταχυνόμενους…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αιτία: Ο υπερφίαλος Ναρκισσισμός του Αμερικανού προέδρου, η πλήρης κατάλυση της συλλογικότητας στο κυβερνητικό μαγαζί και η ανυπαρξία κάθε έννοιας  συλλογικής επεξεργασίας, στον στρατηγικό σχεδιασμό που σχετίζεται με την διεθνή παρουσία και παρέμβαση της Υπερδύναμης, στην διαχείριση των περιφερειακών υποθέσεων… Η εικόνα που εκπέμπει αυτήν την στιγμή η Αμερική, ΔΕΝ αποπνέει σοβαρότητα… ΔΕΝ εμπνέει ούτε καν τον στοιχειώδη σεβασμό… Και φυσικά ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να πάρει στα σοβαρά τις προεδρικές παρεμβάσεις…

Οι επιτελείς του Αμερικανού προέδρου, οφείλουν να σταματήσουν αμέσως τα θυμιατά και τις κολακείες, να αφυπνιστούν άμεσα αδιαφορώντας για το όποιο προσωπικό κόστος και να αναλάβουν πρωτοβουλίες, πριν τα πράγματα οδηγηθούν σε σημείο που δεν θα υπάρχει πλέον επιστροφή. Οι πρωτοβουλίες που επείγει να αναληφθούν, κατά την άποψη του γράφοντος, θα πρέπει να στοχεύσουν σε δύο πράγματα πρωτίστως:

Την πόρτα στην Διπλωματία την ανοίγει μόνον η ισχύς

Ο πόλεμος στην Μ. Ανατολή έπρεπε να τελειώσει, αλλά ας μην γελιόμαστε κύριοι. Οι πόλεμοι ΔΕΝ τελειώνουν επειδή κάποιο από τα εμπλεκόμενα ή το σύνολο των εμπολέμων μερών, λυγίζουν από το δέος που αισθάνονται μπροστά στην ανθρωπιστική καταστροφή που έχουν προκαλέσει... Οι πόλεμοι τελειώνουν...

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

• Είτε με την συντριβή του ηττημένου...
• Είτε με την συνθηκολόγηση του αδυνάτου που έχει επίγνωση της επερχόμενης συντριβής και συνετά σκεπτόμενος επιχειρεί να την αποφύγει...
• Είτε με κάποια καταλυτική διπλωματική παρέμβαση, που για να υπάρξει και κυρίως για να ευοδωθεί, θα πρέπει να έχουν δημιουργηθεί κρίσιμες προϋποθέσεις που να την καταστήσουν αναγκαία και πάνω απ' όλα ανυπέρβλητη.

Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, η διπλωματική παρέμβαση ή δεν θα υπάρξει ή ακόμη και αν εκδηλωθεί, θα καταστεί άγονη και εν τέλει θα ναυαγήσει.

Η παρέμβαση Τραμπ για τον τερματισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία, δεν ευοδώθηκε, επειδή οι Ουκρανοί συνεχίζουν να ελπίζουν σε περαιτέρω δυτική στήριξη και κατά συνέπεια δεν συνθηκολογούν, αν και ηττώνται. Και ταυτόχρονα…

Οι Ρώσοι, επενδύουν στην προσδοκία περαιτέρω διεύρυνσης των ευνοϊκών για αυτούς αποτελεσμάτων επί του πεδίου και κατά συνέπεια δεν είναι διατεθειμένοι να συμβιβαστούν με τα ισχύοντα.

Η παρέμβαση Τραμπ για τον τερματισμό της σύγκρουσης στην Μ. Ανατολή, ευοδώθηκε, όχι γιατί περιθωριοποιήθηκε με κάποιον μαγικό τρόπο η "πολεμοχαρής" αντίληψη δημοσιογράφων και αναλυτών στην Δύση. Αυτοί ούτε ξεκίνησαν, ούτε συντήρησαν τον πόλεμο στην Μ. Ανατολή...

Η διπλωματική πρωτοβουλία Τραμπ ευοδώθηκε, διότι το Ισραήλ προηγουμένως αποδεκάτισε την Χεζμπολάχ... Τσάκισε το Ιράν... Εξαέρωσε τα ηγετικά και μεσαία στελέχη της Χαμάς... Και κυρίως έβαλε πλώρη για την κατάληψη ολόκληρης της Γάζας. Επικουρική βέβαια στήριξη στην ευόδωση της διπλωματικής παρέμβασης, προσέφερε και η απόφαση του Ισραήλ να χτυπήσει το Κατάρ...

Επίσης, η εκεχειρία στην Μ. Ανατολή, υπήρξε αποτέλεσμα της αυστηρά ρεαλιστικής αποτίμησης των δεδομένων από την Χαμάς... Η Χαμάς ούτε μια στιγμή δεν διαχειρίστηκε μιζέρια ή ανθρωπισμό με βάση τα δυτικά πρότυπα. Δεν το χει... Η Χαμάς συνειδητοποίησε ότι η ήττα της είναι μη αναστρέψιμη. Ότι η λαίλαπα του Ισραήλ, αγγίζει πλέον και τους εναπομείναντες επιτελείς της... Και συνθηκολόγησε μόνον όταν της επιβεβαίωσαν και οι αβανταδόροι της, για τους δικούς τους λόγους, ότι άλλη διέξοδος γι’ αυτήν, δεν υπάρχει... Η ηγεσία της Χαμάς, δεν νοιάστηκε για τους "Παλαιστίνιους"... Για το τομάρι της νοιάστηκε και για την διασφάλιση μιας κρίσιμης μάζας μαχητών εφεδρείας για τις εξελίξεις της επόμενης μέρας...

Όποιος λοιπόν έχει αμφιβολία για την καταλυτική επίδραση της τελευταίας εξέλιξης με την αποφασιστική έφοδο των IDF με στόχο την κατάληψη της Γάζας, (στην συνάρτησή της με όλα τα προηγούμενα  καθοριστικά χτυπήματα που έχουν συντελεστεί) στον τερματισμό αυτής της σύγκρουσης με εργαλείο την διπλωματία, θα πρέπει να μπει στον κόπο να εξηγήσει στον εαυτό του αλλά και σε μας, για ποιο λόγο όλες οι προηγούμενες προσπάθειες απέτυχαν... Για ποιο λόγο δεν αποτόλμησε αντίστοιχη πρωτοβουλία νωρίτερα ο Τραμπ, μετά από το φιάσκο της Αλάσκας...

Μην έχετε καμία αμφιβολία κύριοι. Όσο η Χαμάς αισθάνονταν ότι έχει έστω και τα ελάχιστα περιθώρια να συνεχίσει,  καμία διπλωματική πρωτοβουλία δεν επρόκειτο να ευοδωθεί, γι’αυτόν τον λόγο και δεν ανελήφθη.

Όταν το αναδεικνύεις αυτό σκορπίζονται τις αυταπάτες που συντηρούνται, δεν σημαίνει ότι είσαι λιγότερο ευαίσθητος από όσους το προσπερνούν αβασάνιστα. Σημαίνει απλώς ότι έχεις επίγνωση του αυτονόητου και δεν το προσπερνάς καταφεύγοντας σε ευχολόγια και εικασίες που αποδεδειγμένα δεν οδηγούν πουθενά.

Δεν ευθύνονται λοιπόν για την ανυπαρξία προγενέστερης ειρηνευτικής διεξόδου, οι όποιες "αντιισλαμικές" φωνές υπάρχουν στην Δύση. Ούτε οι "ανάλγητοι" αναλυτές, ακόμη και οι πλέον "ακραίοι" στις προσεγγίσεις τους. Ουδείς από τους εμπλεκομένους τους ρώτησε άλλωστε, για το τι θα κάνει την επόμενη μέρα. Για την ανυπαρξία προγενέστερης ειρηνευτικής διεξόδου...

Ευθύνεται η ίδια η φυσιογνωμία της Χαμάς. Ευθύνεται η ίδια η φύση του ισλαμικού ζηλωτισμού, που δεν επέτρεπε στην Χαμάς κανέναν απολύτως συμβιβασμό, ανεξάρτητα από την ταυτότητα του διαμεσολαβούντος.

Άλλωστε το μαζικό έγκλημα της 7ης Οκτωβρίου, δεν συντελέστηκε, με δεδομένη στο παρασκήνιο την πρόθεση των τρομοκρατών να συμβιβαστούν, μόλις το κοντέρ θα κατέγραφε αναλογικότητα στην απάντηση.  Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει άλλωστε ότι το Ισραήλ τους κάλεσε κατ’ επανάληψη να παραδώσουν τους ομήρους και να τελειώσουν όλα. Τι έκανε η Χαμάς; Απλώς το αγνόησε...

Το τρομοκρατικό δολοφονικό χτύπημα λοιπόν το τόλμησαν, όντες αποφασισμένοι να το πάνε μέχρι τέλους, ποντάροντας στην ισχυρή περιφερειακή στήριξη που θεωρούσαν ότι θα είχαν. Απλώς, το σενάριο αυτό δεν τους βγήκε.

Ας μην αθωώσουμε λοιπόν τα τέρατα, για να φορτώσουμε την ευθύνη στους αμυνόμενους. Ή τουλάχιστον πριν το κάνουμε, ας σκεφτούμε πως θα θέλαμε να αντιδράσει η δική μας η χώρα εάν είχε δεχτεί παρόμοιο χτύπημα. Γεραπετρίτικα ή Κολοκοτρωναίικα. Και οι δύο επιλογές πάντως, είναι πάντα στο τραπέζι.

Αυτό που έχει σημασία να θυμόμαστε, είναι ότι την πόρτα στην διπλωματία, την ανοίγει ΜΟΝΟΝ ένα αποφασιστικό χτύπημα που φέρνει τον ηττημένο με την πλάτη στον τοίχο. Με λόγια απλά, την πόρτα στην ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ, την ανοίγει ΜΟΝΟΝ η ΙΣΧΥΣ. Τίποτε άλλο...

Ας μην ξιφουλκούμε λοιπόν απέναντι σε όσους ήθελαν την συντριβή της Χαμάς. Η μη συντριβή, είναι η ασφαλέστερη μέθοδος που εγγυάται την επαναφορά της με δυσμενέστερους όρους στο μέλλον.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"

Η στρατηγική αυτοπαγίδευση μιας Ευρώπης που παραμένει έρμαιο της ανεπάρκειας των ηγετών της...

Εικόνα ταπείνωσης και εξευτελισμού εξέπεμψαν οι πέτσινοι ηγέτες της Ευρώπης με την θλιβερή παρουσία τους στην Ουάσιγκτον και με την συμμετοχή τους, ως κομπάρσοι, στο προσωπικό σόου που έστησε ο Αμερικανός πρόεδρος, προκειμένου να ικανοποιήσει πρωτίστως την προσωπική του ματαιοδοξία…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Και η ειρωνεία, είναι ότι στοιχήθηκαν ωσάν σαστισμένα σχολιαρόπαιδα σε αυτόν τον ιδιότυπο επικοινωνιακό μπερντέ, με μοναδικό σκοπό να αποφύγουν τον απόλυτο προσωπικό και συλλογικό τους εξευτελισμό.

Η αιτία αυτής της κατάντιας, εδράζεται στην κυρίαρχη στρατηγική επιλογή δεκαετιών, που στα μυαλά αφρόνων χαρτογιακάδων του νεοφιλελευθερισμού, η δύναμη της αγοράς εξελήφθη ως έννοια ταυτόσημη της γεωπολιτικής ισχύος. Αυτή η μονοδιάστατη αντίληψη, συντήρησε μια επίπλαστη ευμάρεια στον γεωπολιτικό βάλτο της Ευρώπης και μόλις οι εξελίξεις τάραξαν τα λιμνάζοντα ύδατα, αυτό που αναδύθηκε ήταν ζόφος, ανικανότητα και απόλυτη γεωπολιτική γύμνια…

Το συγκεκριμένο ταξίδι στο οποίο κατέφυγαν ως δασκαλεμένα προσκοπάκια, εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα προφανώς και... 

Στα συντρίμμια του Ουκρανικού, θεμελιώνεται το εγχειρίδιο της νέας διεθνούς τάξης. Αλλά ημείς… άδωμεν.

Το Ουκρανικό, ξεκίνησε ως μια περιφερειακή σύγκρουση περιορισμένης εμβέλειας και διάρκειας στον συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των περισσοτέρων αναλυτών. Σύντομα όμως αναβαθμίστηκε σε καταλύτη ευρύτερων διεργασιών, αλλά και μιας σειράς αλυσιδωτών ανατροπών, αμιγώς συστημικού χαρακτήρα, που βρίσκονται πλέον σε πλήρη εξέλιξη και που όλα δείχνουν ότι την επόμενη περίοδο, θα κλιμακωθούν έτι περαιτέρω…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην κορύφωση όλων αυτών των ανατροπών, η ανθρωπότητα αναμένεται να βρεθεί αντιμέτωπη με μια συνολικά νέα κατάσταση που θα αποτυπώνεται πρακτικά με μια πλήρως αναμορφωμένη Αρχιτεκτονική στο διεθνές σύστημα. Νέοι δυναμικοί προσεταιρισμοί βρίσκονται στα σκαριά, όχι μονάχα σε επίπεδο περιφερειακό αλλά και ευρύτερα, νέοι ρόλοι διεκδικούνται στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου και διαρκούς μπρα ντε φερ, μεταξύ των ισχυρών αλλά και των μικρότερων περιφερειακών δρώντων που βρίσκονται σε καθεστώς αυξημένης κινητικότητας, ένα πλήρως επικαιροποιημένο περιβάλλον ανταγωνισμών διαμορφώνεται ταχύτατα και αναζητά εναγωνίως τα νέα επίπεδα της ισορροπίας του και φυσικά ένα νέο ισοζύγιο ισχύος, πολυπαραγοντικά διαμορφωνόμενο, βρίσκεται στα σκαριά.  

Με το ξέσπασμα αυτού του πολέμου, η Ρωσία μπήκε σε μια παρατεταμένη και χωρίς ορατή διέξοδο επιχείρηση κατατριβής και αυτό είναι κάτι που αιφνιδίασε τους πάντες. Με την συγκεκριμένη εξέλιξη, απομυθοποιήθηκαν πλήρως οι μεγαλοστομίες των επιτελών της, ενώ διαψεύστηκαν  κατηγορηματικά και με πάταγο οι προσδοκίες όλων εκείνων, που μέχρι εκείνην την στιγμή επέμειναν να προσεγγίζουν με δέος τις πολυδιαφημισμένες συμβατικές επιχειρησιακές της δυνατότητες. Η εμετική ανάσυρση του Μεντβέντεφ από την αφάνεια και η εμμονή του στην...

Γιατί η υπερδοσολογία «Τραμπισμού», απονευρώνει σταθερά το νέο Αμερικανικό αφήγημα

Στο επίπεδο των πολιτικών παραδοχών, ο σκληρός πυρήνας όλων όσων σηματοδότησαν την πολιτική αλλαγή στις ΗΠΑ με την επανεκλογή Τραμπ στην προεδρία, είναι στην βάση του υπαρκτός, απολύτως ρεαλιστικός και η δυνητική επίδρασή του στον μετασχηματισμό του διεθνούς συστήματος, αναμένεται να είναι καταλυτική σε θεσμικό και πολιτικό επίπεδο, αλλά και στα ζητήματα τα οποία σχετίζονται με την φυσιογνωμία της νέας γενιάς συμμαχιών, ανταγωνισμών και αντιπαραθέσεων, που θα συνθέσουν την νέα Γεωγραφία της ισχύος…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ωστόσο, όσο απομακρυνόμαστε από το σημείο μηδέν – και ως τέτοιο ορίζεται, ως υπόθεση εργασίας, η ημέρα κατά την οποία ο πρόεδρος Τραμπ ανέλαβε τυπικά και ουσιαστικά την διακυβέρνηση των ΗΠΑ – στο επίπεδο της πολιτικής τουλάχιστον, καταγράφονται ορισμένες κρίσιμες διαπιστώσεις, η ύπαρξη των οποίων καθιστά μάλλον ασαφές το αφήγημα, προβληματική την τελική έκβασή του (αν και ουδέποτε αναμενόταν πως θα είναι εύκολη και απροβλημάτιστη) και απροσδιόριστη την συμμαχία των γεωπολιτικών δρώντων που θα αναλάβουν να διαχειριστούν τις εξαιρετικά σύνθετες και πρωτόγνωρες προκλήσεις που ανακύπτουν αντικειμενικά στο νέο συγκρουσιακό περιβάλλον.

Στο πλαίσιο αυτών των διαπιστώσεων, οφείλουμε να καταγράψουμε το γεγονός ότι, από το «πρώτα η Αμερική», οδηγηθήκαμε σχετικά σύντομα - και χωρίς να διαφαίνεται ότι υπάρχει κάποιο επιτελείο το οποίο να σταθμίζει σοβαρά το πραγματικό εύρος των συνεπειών αυτής της μεταστροφής και να παρεμβαίνει διορθωτικά εκεί όπου εμφανίζονται εκτροπές και μη επιθυμητές αποκλίσεις, σε μια νέα κατάσταση η οποία τοποθετεί την «Αμερική μόνη απέναντι σε όλους».

Πρόκειται για μια εξέλιξη, ή οποία δεν...

Ανατροπές… Νέο περιβάλλον κανόνων… Κρίσιμη παράμετρος η ισχύς…

Δεν είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία, που οι ΗΠΑ σκληραίνουν την στάση τους έναντι πάντων, προκειμένου να επιδράσουν έτσι καταλυτικά και με πλήρη εργαλειοποίηση της δυναμικής του σοκ, στην εκ βαθέων αναμόρφωση του διεθνούς συστήματος…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι όμως σίγουρα η πρώτη φορά, που μετά από την παρατεταμένη περίοδο της παγκοσμιοποίησης που μεσολάβησε και των ανατροπών που αυτή έχει επιφέρει στην διεθνή τάξη, οι αντίπαλοι των ΗΠΑ εμφανίζονται να είναι εξαιρετικά ισχυροί και ιδιαίτερα αποφασισμένοι να υπερασπιστούν κεκτημένα, ρόλους και ζωτικό χώρο, ενώ οι γεωπολιτικές συμφύσεις μεταξύ αυτών, είναι ιδιαίτερα σύνθετες, πολύπλοκες και με ανατροφοδοτούμενη δυναμική, αν και ενίοτε παραμένουν ταυτόχρονα ΚΑΙ εξόχως αντιφατικές σε πρώτη ανάγνωση…

Την ίδια στιγμή, οι ανταγωνισμοί μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ, τόσο έναντι εαυτών και αλλήλων όσο και απέναντι στις ίδιες τις ΗΠΑ, προσλαμβάνουν υπό προϋποθέσεις, ακόμη και ακραιφνώς συστημικά χαρακτηριστικά, πράγμα που θα πρέπει να θεωρείται απολύτως ερμηνεύσιμο, σε μια εποχή που μια πλειάδα μικρών και μεγαλύτερων δρώντων επιδιώκουν την ουσιαστική τους γεωπολιτική χειραφέτηση, διεκδικώντας ταυτόχρονα υπολογίσιμο κομμάτι από την ευρύτερη γεωπολιτική πίτα…

Τέλος μια ακόμη σημαντική παράμετρος, αφορά στην...