Oταν ο Λάκης μάζευε πίσω το λαδωμένο μαλλί και το
βυσσινί αλογάκι κάλπαζε, το σύνθημα «πάμ' πλατεία» κυριαρχούσε στο
σαρκασμό αλλά κι όχι μόνον μιας νεόπλουτης λαμογιο-μικροαστικής τάξης
που κατήγαγε περηφανή καταναλωτική νίκη επί της μεταπολίτευσης...
της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ
Τότε η
πλατεία ήταν φραπεδιά και τσίπουρα, εντός εκτός κλεινού άστεως. Μόστρα
και μπουρδολογία περί τέλους των κομμάτων και της πολιτικής. Και
διδασκαλία γεωγραφίας κατά τα συμφέροντα των πετρελαιάδων που βάφτιζαν
νοτιοανατολική Μεσόγειο τον Καύκασο.
Υστερα
από λίγα χρόνια αυτή η... «πλατεία» αδράνησε λόγω πήχτρας. Εγινε σχεδόν
συνώνυμη των απολίτικων προβάτων. Κι ύστερα ήρθε η ενσωματωμένη
διανόηση, που βάφτισε «αραβική άνοιξη» την, διά της διάλυσης και της
καλλιέργειας του θρησκευτικού φονταμενταλισμού με πολιτικό μανδύα,
χειραγώγηση του αραβικού κόσμου-αγοράς, και θεοποίησε τις... χύμα
«κινηματικές» πλατείες.
Ετσι
απλά κι ωραία, το γιγάντιο παγκόσμιο προπαγανδιστικό δίκτυο, με
ακονισμένο το υπερφωτισμένο όπλο του (την κοινωνική δικτύωση κ.λπ.
κ.λπ.) εμφάνισε ως επανάσταση...
