Τις
τελευταίες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα η αστική τάξη της Ελλάδας
είχε αρχίσει να αποκτά πλούτο και δύναμη μέσα και έξω από τα σύνορα της
χώρας.
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ
Κατ' αναλογία, οι φιλοδοξίες της μεγάλωσαν και η Μεγάλη Ιδέα της
εποχής - μια ελληνική αυτοκρατορία στη θέση της Οθωμανικής -
μετατράπηκε από αόριστο όραμα σε πολιτικό σχέδιο. Το τελευταίο
εκφράστηκε κυρίως μέσα από τις πρωθυπουργίες του Σπυρίδωνα Τρικούπη.
Για
να πάρουν σάρκα και οστά οι φιλόδοξοι πολιτικοί σχεδιασμοί χρειάζονταν
προσαρμογές στο κράτος και την κοινωνία.
Το μεν πρώτο έπρεπε να
«εκσυγχρονιστεί», να είναι δηλαδή σε θέση να αποσπά από την παραγωγή,
από το μόχθο των πολλών, τα κεφάλαια που χρειάζονταν για να
ισχυροποιηθεί η αστική τάξη και οι μηχανισμοί, τα εργαλεία εφαρμογής της
πολιτικής της: τα στρατιωτικά κυρίως εργαλεία και οι υποδομές που τα
συνόδευαν.
Η δε δεύτερη έπρεπε να υποταχθεί και να ταπεινωθεί, έτσι ώστε
να δεχτεί τα πρόσθετα βάρη χωρίς αντίσταση, χωρίς αντίρρηση, χωρίς
αξιοπρέπεια, χωρίς αγώνες...
Για να γίνουν λοιπόν τα σχέδια
πραγματικότητα ξεκίνησαν κυβερνητικές προσπάθειες «επιβολής και εμπέδωσης
της τάξης». Η ληστεία έγινε βασικός στόχος, έτσι ώστε...
