Είναι μερικές φορές που η πραγματικότητα σε κολλάει στον τοίχο. Ξέρεις ότι θέλεις να γράψεις πολλά, να πεις ακόμη περισσότερα, αλλά γνωρίζεις πως όλα αυτά κάπου τα έχεις ξαναπεί, κάποτε τα είχες ξαναγράψει...
Όλοι έχουν ακούσει το ανέκδοτο με τον τύπο που παθαίνει λάστιχο και μετά από πολύ ώρα σκέψεων για το πώς θα...
κάνει τον γείτονα να του δώσει το γρύλο του για να βάλει τη ρεζέρβα, καταλήγει να τον μπινελικώνει με το που τού ανοίγει την πόρτα του σπιτιού.
Άντε γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλος σου, του λέει και σηκώνεται και φεύγει με το λάστιχο σκασμένο.
Άντε γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλος σου λοιπόν.
Που ακόμα μας περνάς για τόσο μεγάλους μαλάκες που θα κάτσουμε να χάψουμε ότι από τη γαμημένη τη λίστα Λαγκάρντ χάσατε το CD, τα χαρτιά, το στικάκι, τα παράβολα, τα εισιτήρια, το δρόμο για την εισαγγελία.
Που μας νομίζεις ακόμη πιο μαλάκες και βγαίνεις μετά από δύο χρόνια για να μας πεις ότι δεν λέγαμε τίποτα εμείς οι τηλεδημοσιογράφοι για το χρέος που δεν ήταν βιώσιμο, επειδή έτσι προστατεύαμε τη χώρα μας.
Που μας θεωρείς ντιπ βούρλα, για να πιστεύουμε ότι...
