Για να στηθεί μια φάκα για ποντίκια χρειάζεται ένα τυράκι.
Για να στηθεί μια πολιτική φάκα χρειάζεται ένας χρήσιμος ηλίθιος.
Θα ξεκινήσω από τη δεκαετία του 1950 για να κατανοήσουμε πως παίζεται το παιχνίδι.
Μετά το Β’ ΠΠ υπήρξε τεράστια ανάγκη και ζήτηση για φτηνό πετρέλαιο και ενεργειακούς πόρους μιας και η ήπειρος βρισκόταν στο στάδιο της ανασυγκρότησης.
Η Ευρώπη πρωτίστως στηριζόταν στο λιγνίτη, τον άνθρακα και το πετρέλαιο.
Η παραγωγή και εμπορία των πρώτων, επαρκούσε αφού οι λιγνιτοφόρες και ανθρακοφόρες περιοχές του Βελγίου και της Γερμανίας, κάλυπταν τις απαιτούμενες ανάγκες. Το πετρέλαιο όμως στην Ευρώπη διατίθετο από τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Πρωτίστως από το Ιράν και δευτερευόντως από το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία. Το 60% των αναγκών της γηραιάς ηπείρου για αυτό το προϊόν προερχόταν από το Ιράν του οποίου τη διαχείριση των πετρελαιοπηγών είχε αναλάβει αποκλειστικά η Αγγλική εταιρεία British Petroleum η γνωστή μας «ΒΡ».
Τα κέρδη της εν λόγω εταιρείας σε διάστημα μόλις πέντε ετών 1947-1951 είχαν φτάσει το 75% του κρατικού προϋπολογισμού του ίδιου του Ιράν. Χαρακτηριστικό είναι πως από το 1908 που ιδρύθηκε ως Anglo-Persian Oil Company μέχρι το 1946 δηλαδή για ένα διάστημα 38 ετών, το ενεργητικό της εταιρείας μόλις άγγιζε το 10% του ενεργητικού της τελευταίας πενταετίας 47-51. Και τότε συμβαίνει το εξής αναπάντεχο. Γίνονται εκλογές στο Ιράν, τις κερδίζει το κόμμα του Εθνικού Μετώπου και πρωθυπουργός γίνεται ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ.
Λίγους μήνες μετά το σχηματισμό κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός Μοσαντέκ αποφασίζει να...
