Κάποτε, στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν θέμα επαγγελματικού γοήτρου για
κάθε δημοσιογράφο που σεβόταν τον εαυτό του και τους αναγνώστες να
παρουσιάσει με τη μεγαλύτερη δυνατή αληθοφάνεια το πρωταπριλιάτικο
τερατολόγημα με το οποίο θα ξεγελούσε το κοινό του.
του ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΣΚΙΑΔΑ
Καλύτερος όλων ήταν ο
Ιωάννης Καμπούρογλου, διευθυντής και εκδότης της «Νέας Εφημερίδος».
Κάθε πρώτη Απριλίου το φύλλο του έβριθε πειστικών ψεμάτων, τα οποία
ξεσήκωναν τον κόσμο, ενώ σε μερικές περιπτώσεις κινδύνευσαν ο ίδιος και
οι συντάκτες του από θυμωμένους αναγνώστες!
Την Πρωταπριλιά του 1890 κατόρθωσε να ξενυχτήσει σχεδόν όλους τους κατοίκους των λαϊκών συνοικιών της πρωτεύουσας.
Έγραψε ότι τα χαράματα
εμφανιζόταν καπνός και ένα γλυκό φως, λίγο πιο κάτω και αριστερά από τον
Ναό του Αγίου Ισιδώρου Λυκαβηττού, και ακούγονταν κρότοι σαν να
σύρονταν αλυσίδες. Σιγά σιγά δε, μέσα από τον καπνό ξεπεταγόταν «αερώδες
τι σώμα χαριέσσης κόρης βαθμηδόν υψούμενον ως επί πτερύγων». Και το
αερικό εξαφανιζόταν με έναν κρότο που θύμιζε συντριβή βράχων στα έγκατα
του βουνού. Προσέθετε και μερικές εικονικές μαρτυρίες ξεσηκώνοντας έτσι
τους εύπιστους ανθρώπους του λαού που ήταν ιδιαίτερα επιρρεπής στις
δεισιδαιμονίες...
