Να σταματήσουμε να ξορκίζουμε την προοπτική της δημιουργίας ενός νέου Ιράν

Άφησαν επί χρόνια το καθεστώς των μουλάδων «ήσυχο» να οργανώσει απερίσπαστα τους διοικητικούς μηχανισμούς του και την επιχειρησιακή του επάρκεια. Το καθεστώς απέδειξε αυτό, ότι μπορεί να το κάνει και οι Αμερικανοί εισπράττουν τώρα το τίμημα αυτής της εσφαλμένης τους επιλογής… 

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Με τον Τραμπ να κυνηγά σήμερα εναγωνίως την όποια λύση, μετά από μια αλληλουχία απερίσκεπτων και καταγέλαστων χειρισμών που αποθράσυναν το Ιράν και ροκάνιζαν σταθερά την σοβαρότητα των ΗΠΑ, είναι φανερό ότι, αυτήν την φορά, οδηγούμαστε σε μια νέα κατάσταση, κατά την οποία η ιστορία θα επαναληφθεί ως επικίνδυνη φάρσα…

Το καθεστώς των μουλάδων, εάν αφεθεί και πάλι «ανενόχλητο», είναι βέβαιο ότι θα επιταχύνει τους ρυθμούς της επιχειρησιακής του ανασύνταξης, όπως και την διαδικασία επιτυχούς ολοκλήρωσης των επικίνδυνων σχεδιασμών του, γεγονός που θα αναβαθμίσει το σκοταδιστικό καθεστώς σε εξαιρετικά επικίνδυνη συστημική απειλή, η αντιμετώπιση της οποίας θα καταστεί εξαιρετικά δύσκολη…

Επιμένουμε και θα συνεχίσουμε να επιμένουμε, ότι η διεθνής κοινή γνώμη και κυρίως οι Αμερικανοί επιτελείς, δεν θα πρέπει και αυτήν την φορά να καθηλωθούν στην...

Η «γοητεία» του αντισημιτισμού.... Ένας αλαφροΐσκιωτος πρόεδρος και μια χαμένη ιστορική ευκαιρία

Είναι πολλά και ανατροφοδοτούμενα τα προβλήματα και οι ευρύτερες επιπτώσεις τους που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος στην Μ. Ανατολή. Κατά την άποψη του γράφοντος όμως, κάθε πιθανή «λύση», όσο και αν φαντάζει αναγκαία με την πρώτη ματιά, όταν δομείται με βάση μια αμιγώς δυτική λογική και προσέγγιση, χωρίς να συνυπολογίζει κρίσιμες και διαχρονικές περιφερειακές ιδιαιτερότητες, είναι αυθαίρετη, επισφαλής έως και δυνητικά επικίνδυνη και καλό θα είναι να μην καλλιεργούνται αυταπάτες αναφορικά με το αποτέλεσμα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε τέτοια «λύση», επί της ουσίας συνιστά ΜΗ λύση, πρωτίστως διότι αποσυνδέει το ευρύτατο πλέγμα των περιφερειακών προβλημάτων που ανατροφοδοτούν αυτήν την σύγκρουση, από την μεσανατολική κουλτούρα η οποία συντηρεί και αναπαράγει αυτά τα προβλήματα και φυσικά επισκιάζει τα πάντα. Ας γίνουμε όμως σαφέστεροι…

Πρώτον: Η σύγκρουση με το Ιράν, ΔΕΝ είναι μεμονωμένο γεγονός. Είναι η κορύφωση μιας αλυσίδας συγκρούσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή, ενώ το ίδιο το Ιράν, ως ισχυρός περιφερειακός δρων, υπήρξε τροφοδότης και ενορχηστρωτής αυτών των συγκρούσεων, τουλάχιστον κατά την διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων. Είναι λοιπόν φανερό ότι ακόμη και εάν επέλθει (και θα επέλθει με τα μυαλά που κουβαλάει ο πρόεδρος Τραμπ) συμφωνία και κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν, η πολυπόθητη ειρήνευση στην ευρύτερη περιοχή, είναι βέβαιο ότι ΔΕΝ πρόκειται να επέλθει.

Δεύτερον: Η ίδια η συμφωνία, θα είναι επί της ουσίας ένα ισοζύγιο συμβιβασμών μεταξύ των δύο, που για μεν τους Αμερικανούς (έτσι όπως τα έκαναν) θα σηματοδοτήσει μια ολιγότερο επώδυνη δυνατή απεμπλοκή από την πολεμική εξίσωση, σε ένα καταφανώς δυσμενέστερο γι’ αυτούς περιβάλλον, που θα τους εξασφαλίζει ωστόσο την σχετική πολυτέλεια για μια διαχειρίσιμη επικοινωνιακή «μεταπώληση». Για το καθεστώς των μουλάδων όμως (το οποίο επιβιώνει ως μέρος της ανεκπλήρωτης λύσης μιας πολεμικής εξίσωσης), η συγκεκριμένη εξέλιξη θα είναι μια ευκαιρία επιχειρησιακής, εξοπλιστικής και...

Φταίει η ξιπασιά και η ανικανότητά του…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν φταίει το γεγονός ότι δήθεν «σύρθηκε» πίσω από τις απαιτήσεις του Ισραήλ. Φταίει η ξιπασιά και η ανικανότητά του, η καραμπινάτη ιστορική αμορφωσιά του. Φταίει η ακατάσχετη φλυαρία του, που ενώ την οπλοποιούσε καθημερινά, γοητευμένος με την θέα της πορτοκαλί μούρης του στον καθρέφτη, εκείνη τον εξέθετε πέρα από τα όρια του προσωπικού του εξευτελισμού. 

Δεν φταίει λοιπόν που δήθεν «σύρθηκε» πίσω από το Ισραήλ. Φταίει που δεν στήριξε με επιχειρησιακή συνέπεια τις επιλογές που του πρότεινε ο Νετανιάχου. Φταίει η αμετροέπεια στην γελοιότητα…

Τώρα οι μουλάδες τον έχουν στο χέρι και θα τον εκβιάζουν κανονικά. Πήραν αυτό που ήθελαν... Το απέσπασαν με τους όρους που ήθελαν... Και έχουν την στρατηγική ωριμότητα να το αξιοποιήσουν αποτελεσματικά. Οι ΗΠΑ θα συρθούν στον εξευτελισμό και στην περιφερειακή αποδυνάμωση. Η επικοινωνιακή φούσκα Τραμπ τελείωσε, από την στιγμή που το σόου μετατοπίστηκε από τα πόντιουμ του Λευκού Οίκου στο μέτωπο των επιχειρήσεων…

Όχι γιατί οι ΗΠΑ δεν είχαν την δύναμη να επιβάλουν την ανατροπή, αλλά διότι αυτή η δύναμη παραδόθηκε στα χέρια ενός ανίκανου κορτάκια με αποτέλεσμα να αχρηστευτεί, ανοίγοντας τον δρόμο στην ταπείνωση ΚΑΙ του ιδίου αλλά...

Στρατηγική σκέψη Τραμπ… Το πιο σύντομο ανέκδοτο στην ιστορία των ΗΠΑ

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Προκειμένου να είναι επιτυχημένη η έκβαση της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη από δυο πράγματα:

• Α. Ισχυρές στρατηγικές συμμαχίες, ικανές να διαχειριστούν πολιτικές στρατηγικού απομονωτισμού της Κίνας, γεγονός που θα προωθείται αποτελεσματικά, πρωτίστως μέσα από την σφυρηλάτηση της δικής τους στρατηγικής ενότητας και συνοχής. Και…
• Β. Στοχευμένες και συνδυαστικές περιφερειακές πολιτικές, επικεντρωμένες στην προώθηση της κεντρικής στρατηγικής επιδίωξης της ανακατανομής της ισχύος, με τρόπο και σε έκταση ικανή να αναμορφώσει και να αναπροσαρμόσει πλήρως, την νέα Αρχιτεκτονική στο διεθνές σύστημα…

Η διοίκηση Τραμπ, κατάφερε ήδη από τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας της:

• Α. Να αποδομήσει πλήρως τις στρατηγικές συμμαχίες των ΗΠΑ, τόσο σε συστημικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο…
• Β. Να αποπολιτικοποιήσει πλήρως το συστημικό οπλοστάσιο της παραδοσιακής δυτικής συμμαχίας, στοιχιζόμενη πίσω από έναν...

Νέες προκλήσεις και νέες δυνατότητες για μια ολοκληρωμένη και επιθετική περιφερειακή στρατηγική

Η φαιδρότητα με την οποία διαχειρίζεται προσωπικά ο πρόεδρος Τραμπ την Αμερικανική εμπλοκή στον πόλεμο της Μ. Ανατολής, δημιουργεί μη αναστρέψιμα ρήγματα στην δυτική συμμαχία, ενώ το πρώτο πράγμα το οποίο οδηγεί στην απόλυτη απαξίωση, είναι η σοβαρότητα και η αξιοπιστία των ΗΠΑ…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο πόλεμος αυτός, αργά η γρήγορα θα τελειώσει και όλα δείχνουν ότι το μεταπολεμικό πλέγμα των προκλήσεων με τις οποίες θα βρεθεί αντιμέτωπη η Αμερική, ΔΕΝ θα είναι εύκολα διαχειρίσιμο… Δεν πρόκειται για επιμέρους δευτερεύουσας σημασίας και μειωμένης βαρύτητας προκλήσεις…

Πρόκειται για το κορυφαίο στοίχημα που αφορά στην ικανότητα των ΗΠΑ, να ηγηθούν της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης και σχετίζεται πρωτίστως με την επιθυμία τους να βγουν από αυτήν την σύγκρουση κερδισμένες και με επιβεβαιωμένο το «δικαίωμα» να ηγηθούν στον δυτικό συνασπισμό της επόμενης μέρας…

Η ιστορική αμορφωσιά και η απόλυτη διαχειριστική ανικανότητα του προέδρου Τραμπ, η οποία έχει πλέον καταφανείς επιπτώσεις και στην δραματική υποχώρηση των ποσοστών της αποδοχής του ακόμη και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, θέτει πλέον τα πάντα υπό σοβαρή αμφισβήτηση…

Το κρεσέντο της προχειρότητας και της ανατροφοδοτούμενης ανυποληψίας από το οποίο χαρακτηρίστηκε η διαχείριση των προκλήσεων με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η Υπερδύναμη, λειτουργεί αντικειμενικά ως ένας...

Τραμπ: Επικίνδυνο σύμπτωμα πολιτικού εκφυλισμού ανίκανος να σκεφτεί πέρα από τα όρια των εμμονών του

Ο Τραμπ, δεν είναι προϊόν συγκεκριμένης ιδεολογίας και πολύ περισσότερο δεν είναι ο πολιτικός εκφραστής μιας συγκροτημένης στρατηγικής αντίληψης αναφορικά με το παρόν και το μέλλον του διεθνούς συστήματος, αλλά και των κρίσιμων παραμέτρων που το αφορούν…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η αντιληπτική του ικανότητα είναι εξαιρετικά επιφανειακή και εξαντλείται στα αυτονόητα. Στην απλή καταγραφή δηλαδή των αδιεξόδων και του καθεστώτος μιας ιδιότυπης ανακύκλωσης που τα ανατροφοδοτεί, χωρίς όμως ο ίδιος να διαθέτει την πολιτική επάρκεια, την ιστορική γνώση και φυσικά το στρατηγικό υπόβαθρο που θα του επέτρεπε να καταδείξει με τρόπο δομημένο, ενιαίο, επαρκή και κυρίως συνεκτικό, το ολοκληρωμένο σύστημα των απαντήσεων που απαιτούνται. Οι επικοινωνιακές πιρουέτες στις οποίες καταφεύγει μέσα από την καθημερινή, επαναλαμβανόμενη και κατά κανόνα αλληλοαναιρούμενη και παραληρηματική φλυαρία του, δεν προκαλούν απλώς την θυμηδία των πάντων. Αυτό που πρωτίστως επιβεβαιώνουν περίτρανα, είναι την απόλυτη ακαταλληλότητά του.

Έτσι… Παρά τις ομολογουμένως φιλότιμες προσπάθειες των φανατικών υποστηρικτών του, οι οποίοι επιδιώκουν να τον παρουσιάσουν εν πολλοίς, ως πρωτομάστορα και εμπνευστή συγκροτημένων πολιτικών και μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ατζέντας με αδιαμφισβήτητη προοπτική υπεραξία, που υποτίθεται ότι θα αναβαθμίσει και θα ενισχύσει περαιτέρω το μερίδιο της δύναμης που εκπροσωπεί, μέσα στον ανελέητο συστημικό ανταγωνισμό ισχύος, ο οποίος διαπερνά το Διεθνές Σύστημα στο σύνολό του, αυτό το οποίο επιβεβαιώνεται καθημερινά είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, αποτελεί ένα δεύτερης, εξαιρετικά κακής ποιότητας υποπροϊόν της οργής, του νοσηρού εγωκεντρισμού, της καραμπινάτης αμορφωσιάς, του λαϊκισμού και...

Πολιτική ελίτ που ανοίγει Κερκόπορτες και ναρκοθετεί την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης

Στην Ευρώπη, ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παρακολουθούμε αποσπασματικά τις παρεμβάσεις των Αμερικανών αξιωματούχων και κυρίως ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παραβλέπουμε, ότι η νέα Αμερικανική διοίκηση, λειτούργησε συνειδητά ως καταλύτης και επιταχυντής ανατροφοδοτούμενων - τεκτονικού χαρακτήρα - ανατροπών στο διεθνές σύστημα, που επαναπροσδιορίζουν ταχύτατα την φυσιογνωμία του, το νέο περιβάλλον των ανταγωνισμών στο επίπεδο της στρατηγικής και της γεωοικονομίας, αλλά και την νέα Αρχιτεκτονική της ισχύος σε τελευταία ανάλυση…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι Αμερικανοί άλλωστε, φαίνεται ότι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και αυτές οι αποφάσεις, πέρα και ανεξάρτητα από τους ανερμάτιστους λεονταρισμούς του αστοιχείωτου Τραμπ, ΔΕΝ υπαγορεύονται από υπερσυσσώρευση ισχύος, αλλά από το καταφανές και δυσαναπλήρωτο στρατηγικό της έλλειμμά, γεγονός που απαιτεί μέτρα στην κατεύθυνση της αποτροπής μια άτακτης όσο και ανεξέλεγκτης αποκαθήλωσης των ΗΠΑ, από την πρωτοκαθεδρία της συστημικής πυραμίδας ισχύος.

Έτσι… Πίσω από το φαίνεσθαι μιας επίπλαστης αυτοπεποίθησης και ενός προκλητικά καυχησιάρικου ηγεμονισμού, υπάρχει η ανάγκη ενός ευρύτερου «στρατηγικού νοικοκυρέματος», το οποίο επιδιώκεται να  θωρακίσει τις ΗΠΑ έναντι πραγματικών ή φαντασιακών απειλών και να μετατρέψει την εγγύς γεωπολιτική τους περιφέρεια, σε ζώνη αποκλειστικής νομής πλούτου (βλέπε σχεδιασμό πίσω από την επέμβαση στην Βενεζουέλα), ελεγχόμενης παραγωγικής δραστηριότητας (βλέπε σχεδιασμό για μετατροπή της Λατινικής Αμερικής σε φασονάδικο των Αμερικανικών επιχειρήσεων, που θα αντικαταστήσει σταδιακά τον ρόλο της Άπω Ανατολής) και σταδιακής ενσωμάτωσής της στον ευρύτερο σχεδιασμό τη Αμερικανικής Εθνικής ασφαλείας (Βλέπε επιθετική ρητορική απέναντι σε Γροιλανδία, Παναμά, Καναδά κλπ). Παράλληλα... 

Η πρωθυπουργική αφέλεια ως αντιστάθμισμα της υψηλής στρατηγικής της αναθεωρητικής Τουρκίας

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, επιμένει να διαχειρίζεται επιπόλαια όσο και ανεύθυνα, την κρίσιμη Ελληνοτουρκική ατζέντα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κομβικό σημείο αυτής της εξαιρετικά επικίνδυνης διαχείρισης, είναι η επιλογή του, να τοποθετεί απέναντι στην συγκροτημένη υψηλή στρατηγική της αναθεωρητικής Τουρκίας, τις προσωπικές του αυταπάτες και μια ανερμάτιστη προσωπική διπλωματία, που δεν οδηγεί πουθενά.

Πρόκειται για μια καταστροφική επιλογή, που επιβραβεύει με αλλεπάλληλους Ελληνικούς συμβιβασμούς, την ελεγχόμενη κλιμάκωση στην οποία επενδύει η Τουρκία, αποσπώντας ανοχή και κυρίως ένα καθεστώς ΜΗ συγκροτημένης Ελληνικής αντίδρασης, στις προκλητικές πειρατικές της παρεμβάσεις.

Μπορούμε ίσως να υποθέσουμε της «ειδήσεις» που θα επενδύσουν γύρω από το «θεαθήναι» και τα ταρατατζούμ της σημερινής συνάντησης του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο στην Άγκυρα. Ωστόσο, θα πρέπει να ανησυχήσουμε πολύ σοβαρά, για το παρασκήνιο αυτής της συνάντησης και κυρίως για το περιεχόμενο των συνομολογήσεων το οποίο προφανώς δεν θα πληροφορηθούμε, αλλά θα το δούμε να ενσωματώνεται στους Τουρκικούς βηματισμούς της επόμενης μέρας.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη ΔΕΝ είναι ανώδυνη και οι επιπτώσεις της στην πράξη, ΔΕΝ είναι μόνον επικοινωνιακές. Αποτυπώνονται στο πεδίο. Καταγράφονται στο ισοζύγιο του δυναμισμού και της αυτοπεποίθησης με το οποίο θωρακίζεται η κλιμάκωση των πειρατικών παρεμβάσεων, σε περιβάλλοντα τα οποία έχουν στοχοποιηθεί από την αναθεωρητική Τουρκία. Και βεβαίως αποτυπώνονται στα νέα επίπεδα ατολμίας, που...

Η υπόθεση της κατασκοπείας, ως καταλύτης μη αναστρέψιμης γεωπολιτικής παράλυσης

Η Ελληνική εξωτερική πολιτική σε ότι αφορά στα Ελληνοτουρκικά πρωτίστως, συνεχίζει να καρκινοβατεί στον αστερισμό της ελεγχόμενης ατολμίας, με επιλεκτική καταφυγή σε μεγαλοστομίες και γενικόλογες επικοινωνιακές πιρουέτες για εσωτερική κατανάλωση, με παντελή όμως την απουσία της χώρας από το πεδίο και με προκλητική την ΜΗ ανάληψη των ενδεδειγμένων πρωτοβουλιών που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν εμπράκτως το αδιαπραγμάτευτο όσων αμφισβητεί και επιμένει να διεκδικεί παράνομα και θρασύτατα η άλλη πλευρά…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Τουρκία αυτήν την περίοδο, σπεύδει να αξιοποιήσει στο έπακρο την ευνοϊκή συγκυρία, προκειμένου να αναβαθμίσει τον περιφερειακό της ρόλο ΚΑΙ στην Μ. Ανατολή… ΚΑΙ στο κέρας της Αφρικής… ΚΑΙ στον κεντρασιατικό μετασοβιετικό χώρο, αλλά… ΚΑΙ στην Αν. Μεσόγειο... 

Αυτή όμως η πολυεπίπεδη ενασχόληση, ΔΕΝ την εμπόδισε να αναλάβει την εξαιρετικά ευφυή πρωτοβουλία με την έκδοση μιας διαρκούς NAVTEX, με την οποία επί της ουσίας στραγγαλίζονται οι Ελληνικοί βηματισμοί πέραν του 25^ου Μεσημβρινού, ενώ ταυτόχρονα εγκαινιάζεται μια νέα Τουρκική γεωπολιτική επένδυση μακράς πνοής, σε νέα επικίνδυνα τετελεσμένα.

Έτσι… Αυτό που πιστοποιείται για πολλοστή φορά, είναι το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει υψηλή στρατηγική και επιτελείς εντεταλμένους να διαχειρίζονται απαρέγκλιτα τις κρίσιμες παραμέτρους της, επιβεβαιώνοντας σταθερά ότι παραμένει μια φιλόδοξη δύναμη που διεκδικεί ρόλο, λόγο αλλά ΚΑΙ χώρο που θα της επιτρέψει να υλοποιεί τους σχεδιασμούς της στο περιβάλλον της επόμενης μέρας… Την ίδια στιγμή η Ελλάδα, παραμένει καθηλωμένη  στα απόνερα των Τουρκικών πρωτοβουλιών και προκλήσεων, επιλέγοντας να διαχειρίζεται την εθνική ατζέντα ως επιλεκτικό κυματοθραύστη προκειμένου να αποσοβήσει αναταράξεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν την πολιτική μακροημέρευση του πολιτικού της προσωπικού. Διότι κατά τα λοιπά…

Άναρχη πολιτική τερατογένεση... Θερμοκοιτίδα του πολιτικού εκφασισμού

Το μοναδικά καινούριο και πραγματικά καινοτόμο το οποίο φέρνει στην φαρέτρα της η κυρία Καρυστιανού, είναι η φιλοδοξία της να ασκήσει πολιτική, χωρίς να διαθέτει πολιτική…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η προσδοκία της δε να αποκτήσει την πολιτική που ΔΕΝ διαθέτει, συναρμολογώντας ιδέες ατάκτως ερριμμένες, τις οποίες θα της παραδώσει (κάποια στιγμή) η Επιτροπή Σοφών, ΔΕΝ είναι συνταγή επιτυχίας. Είναι το manual της καταστροφής, που θα σαρώσει οτιδήποτε έχει απομείνει όρθιο σε αυτήν την χώρα…

Αλλά και διαφορετικά να ήταν, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι, σε έναν άνθρωπο παντελώς άσχετο με την πολιτική, που ανακαλύπτει την πολιτική σπρωγμένος κυριολεκτικά από την οργή του και τους επιτήδειους ενός καθ΄ όλα αμφιλεγόμενου περιβάλλοντος και που θεωρεί ότι η πολιτική που ανακαλύπτει, εξαντλείται σε πέντε πιασάρικα συνθήματα, εάν του δώσεις ακόμη και τα καλύτερα εργαλεία για να διαχειριστεί ένα πρόβλημα το οποίο δεν γνωρίζει, τότε το μοναδικό που θα καταφέρει, θα είναι να καταστρέψει ΚΑΙ τα εργαλεία ΚΑΙ το περιβάλλον, χωρίς βεβαίως να...

Ένα μάθημα που ΔΕΝ προβλημάτισε τους σύγχρονους πολιτικούς χαβαλετζήδες

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η αντιπαράθεση μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, είναι ιστορική και αποτελεί το θεμελιώδες δομικό στοιχείο του αμερικανικού πολιτικού συστήματος διαχρονικά. Η δεύτερη εκλογή Τραμπ, υπήρξε καταλυτική για τις ΗΠΑ, μιας και η αντισυμβατική παρουσία και στάση του, συνέβαλε σε θεμελιώδεις ανατροπές που σχετίζονται με την θεώρηση κρίσιμων παραμέτρων του διεθνούς συστήματος, το οποίο προσέγγισε επιστρατεύοντας την προσωπική επιχειρηματική του ευστροφία και την αποφασιστικότητά του ως πολιτικός διαχειριστής ισχύος για λογαριασμό της Υπερδύναμης. Κάπου εκεί όμως, τελειώνουν τα «καλά» στο επίπεδο των σχεδιασμών και στοχεύσεων και εγκαινιάζεται ένας σοβαρός προβληματισμός για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, σε έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδοτούμενων αδιεξόδων που έχει ήδη ενεργοποιηθεί…

Ο Τραμπ, λειτούργησε με αυταρχισμό, καταλύοντας κάθε έννοια συλλογικότητας στην επεξεργασία των πολιτικών αποφάσεων και επιστρατεύοντας ένα τουπέ ισχυρού, προκειμένου να καλύψει πίσω από αυτό την νηπιακή και ανερμάτιστη πολιτική του σκέψη, τα κραυγαλέα ιστορικά του ελλείμματα και την διάχυτη γεωστρατηγική του αμορφωσιά. Οι συνέπειες δεν άργησαν να έρθουν… 

Ας μην αναγορεύσουμε την βλακεία και την παπάτζα σε αξίωμα για να δικαιώσουμε την ψέκα

Εν τω μεταξύ, επιστρατεύονται διάφορα ναυάγια (από γυρολόγους του χαβαλέ μέχρι και αγαθοβιόλικα κοριτσάκια με βιντεάκια στο τικ τοκ και αλλού) για να «επιχειρηματολογήσουν» υπέρ της κυρίας Καρυστιανού…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κοινό χαρακτηριστικό όλων, η απροκάλυπτη υποκρισία ή εάν θέλετε η καραμπινάτη ανοησία (ας διαλέξουν οι ίδιοι τι από τα δύο θεωρούν ότι τους αφορά). Και το λέμε αυτό, διότι μέσα από τις φαιδρές παρεμβάσεις τους, επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται (ή να παριστάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται το απλούστερο. Και ποιο είναι αυτό…

Το δικαίωμα της κυρίας Καρυστιανού να παριστάνει την πολιτικό, είναι αυτονόητο και ουδείς το αμφισβήτησε. Όπως αυτονόητο είναι και το δικαίωμά της να νομίζει ότι πολλοί από αυτούς που μοστράρουν ως συνεργάτες ή ως επικοινωνιακά και άλλα δεκανίκια της, δεν έχουν παρελθόν και ότι όλοι εμείς δεν διαθέτουμε μνήμη και κρίση…

Δεν είναι όμως επίσης αυτονόητο και το δικό μας δικαίωμα να θεωρούμε ότι μια χώρα ΔΕΝ μπορεί να κυβερνηθεί με παπάτζες;;; Για να κυβερνηθεί απαιτούνται πολιτικές. Όπως απαιτούνται και άνθρωποι ικανοί να διαχειριστούν πολιτικές σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε αυτό της περιφερειακής και διεθνούς σκακιέρας. Και φυσικά για να λειτουργήσει όλος αυτός ο μηχανισμός, απαιτούνται...

Γοητεύτηκαν από το τυρί αλλά καταπίνουν αμάσητη την φάκα...

Όχι αγαπητοί… Προφανώς και ΔΕΝ θα ήταν το ίδιο, εάν η κυρία Καρυστιανού αποφάσιζε να ασχοληθεί με την πολιτική, εντασσόμενη σε κάποιο πολιτικό κόμμα και ο λόγος είναι απλός… Το συγκεκριμένο κόμμα – όποιο και εάν ήταν – θα διέθετε πολιτική, μηχανισμούς που την διαμορφώνουν, επιτελείο, συγκεκριμένες θέσεις  για τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την χώρα και την κοινωνία, κριτήρια για την επιλογή και την ανάδειξη των στελεχών του…

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ταυτόχρονα, το αυτοαποκαλούμενο «κίνημα των Τεμπών», θα διατηρούσε αναλλοίωτη την διακριτή φυσιογνωμία του,  θα μπορούσε να ισχυροποιηθεί περεταίρω, να διευρυνθεί, να αναβαθμίσει τον ρόλο του και να υπηρετήσει με μεγαλύτερο δυναμισμό και αποφασιστικότητα τον σκοπό του…

Σε κάθε περίπτωση, ΔΕΝ θα φυλλορροούσε, θυσιάζοντας την ικμάδα του ως χορηγία   για να εξυπηρετηθούν πολιτικές φιλοδοξίες και άλλες αμφιλεγόμενες σκοπιμότητες.

Έτσι λοιπόν, μέσα σε ένα πλαίσιο απολύτως ξεκάθαρο, θα κρινόταν ΚΑΙ το συγκεκριμένο κόμμα ΚΑΙ φυσικά η ίδια η κυρία Καρυστιανού για την επιλογή της να ενταχθεί σε αυτό, είτε ΘΕΤΙΚΑ είτε ΑΡΝΗΤΙΚΑ, από τους ψηφοφόρους, ενώ ουδείς θα μπορούσε να της προσάψει το παραμικρό και φυσικά ουδείς από τους περιφερόμενους κυνηγούς ευκαιριών, θα μπορούσε να «γαντζωθεί» δίπλα της για να «κάνει παιγνίδι»…

Καμία σχέση όμως με όλα τα παραπάνω, που συνιστούν πολιτική επιλογή με ξεκάθαρη ταυτότητα, δεν έχει ο «προσεχώς» αχταρμάς και η «μαρίδα» των καιροσκόπων που...

Σαν την μύγα στο skatό…

Το πολυδαίδαλο σύστημα που λειτουργεί ως στυλοβάτης της εξουσίας, ΔΕΝ φοβάται την κυρία Καρυστιανού. Χαμογελά μαζί της και την χρησιμοποιεί. Την χρειάζεται για να εκφυλίσει πλήρως την έννοια της πολιτικής αντιπολίτευσης…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Την χρειάζεται για να υπονομεύσει πλήρως τον πολιτικό αντίλογο, αφήνοντας ζωτικό χώρο στον καιροσκοπισμό που υποκαθιστά την πολιτική και αναπαράγει κραυγές οργής, διαμαρτυρίας και προτροπής σε τιμωρία, με τον όχλο καθηλωμένο, αλαλάζοντα και πολιτικά ευνουχισμένο, στο περιθώριο των εξελίξεων...

Αυτό το σύστημα – στυλοβάτης της εξουσίας, χρειάζεται το φαιδρό «πολιτικό» εγχείρημα της κυρίας Καρυστιανού, για να επιβεβαιώσει το «αναντικατάστατο» και την «μοναδικότητα» του δεδομένου πρωθυπουργού, μέσα από την πολιτική ανικανότητα της συγκεκριμένης αλαζονικής - όπως καταγγέλλεται - κυρίας, να τον αμφισβητήσει εμπράκτως και κυρίως μέσα από την επιβεβαιωμένη πολιτική ανεπάρκειά της να διατυπώσει σοβαρό πολιτικό λόγο – αντίλογο για τα κρίσιμα εθνικά ζητήματα και για τα προβλήματα που σχετίζονται με την καθημερινότητα του πολίτη.

Ως κοινωνία όμως, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι… 

Το μεγάλο πολιτικό φιάσκο, στο γκρίζο περιβάλλον της πολιτικής προσδοκίας…

Προσωπικά ΔΕΝ θα με αιφνιδιάσει, ακόμη και εάν ακούσω «τρανταχτά» ονόματα (πολιτικών, ακαδημαϊκών, διπλωματών και άλλων) να έχουν πλαισιώσει στο παρασκήνιο το πολιτικό εγχείρημα της κυρίας Καρυστιανού…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε… Και το σαράκι της (αυτό)επιβεβαίωσης παραμένει πάντα ενεργό, ακόμη και σε ανθρώπους που θα έπρεπε να είχαν συμφιλιωθεί και κυρίως να έχουν συμβιβαστεί με ότι μπορεί να έχει καταγράψει μέχρι χθες η διαδρομή τους στην δημόσια σφαίρα και να μην δηλώνουν πρόθυμοι να αρπάξουν βουλιμικά, το πρώτο δόλωμα που θα εμφανιστεί μπροστά τους, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες …

Παράλληλα… Το παιγνίδι των δημοσκοπήσεων, είναι καλά στημένο. Αφυπνίζει πόθους, επαναφέρει ανεκπλήρωτα ονείρατα, θεριεύει κάθε λογής φαντασιώσεις, που ΔΕΝ χαλιναγωγούνται εύκολα στο γκρίζο περιβάλλον της πολιτικής προσδοκίας. Είναι φανερό άλλωστε ότι όλοι αυτοί που οσονούπω θα αρχίσουν να «αποκαλύπτονται» με το ονοματεπώνυμό τους ως επίδοξοι νυμφίοι, θεώρησαν ότι σε αυτό το ιδιότυπο αλισβερίσι, που είναι βέβαιο ότι βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, κουβαλάνε ιδιαίτερα προσαυξημένη προσωπική προστιθέμενη αξία και άρα δικαιωματικά μπορούν να παζαρέψουν την πολιτική τους αποκατάσταση στοχεύοντας ψηλά. Κούνια που τους κούναγε…

Την ίδια στιγμή, η πολιτικά ανώριμη και άπειρη (και αυτά είναι πολιτικοί χαρακτηρισμοί και όχι ύβρεις) κυρία Καρυστιανού, έχοντας παραδοθεί σούμπητη στην λαγνεία των δημοσκοπήσεων και αδυνατώντας πλήρως να διαβάσει πίσω από την κουρτίνα, είναι πιθανό έως και αναμενόμενο ότι θα έχει πλειοδοτήσει και θα συνεχίσει να πλειοδοτεί σε υποσχέσεις, απέναντι σε κάθε ενδιαφερόμενο, αλλά θα επιδιώξει ΚΑΙ η ίδια να αναβαθμίσει το ηγετικό τη προφίλ, αφήνοντας κάποιους από αυτούς να περιμένουν μάταια, στο...

Το brand «Καρυστιανού» ως φλουρί Κωνσταντινάτο και ο «ακρωτηριασμός» των κοψοχέρηδων…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ας σοβαρευτούμε κύριοι… Εάν αυτό που επιχειρούν να δημιουργήσουν οι κύκλοι που χρησιμοποιούν το brand «Καρυστιανού», εκμεταλλευόμενοι την μεγαλομανία και τις πολιτικές φιλοδοξίες της συγκεκριμένης κυρίας, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών και όχι ένα πυροτέχνημα ευκαιρίας, τότε ΔΕΝ θα ήταν ένα ετερόκλητο πολιτικό συνονθύλευμα χωρίς αρχές, χωρίς κανόνες, χωρίς φυσιογνωμία ξεκάθαρη και με ορθάνοικτες τις κερκόπορτες για να μπορούν να κάνουν πάρτι σε αυτό μάγισσες, χαρτορίχτρες, γερόντισσες που μιλούν άπταιστα Αραμαϊκά, περιφερόμενοι πολιτικοί καιροσκόποι και διάφορα ναυάγια της πολιτικής, που αναζητούν εναγωνίως όχημα για να τους «πετάξει μια βόλτα μέχρι παρακάτω»…

Εάν αυτό το πράγμα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών, τότε σίγουρα ΔΕΝ θα ήταν ένα μονοθεματικό εξάμβλωμα της πολιτικής που αναζητεί εναγωνίως πολιτική ταυτότητα βγάζοντας δίσκο στον ρεφενέ, για να μαζέψει ότι μπορεί από το «υστέρημα» των ναυαγισμένων, που έχουν την ευχαρίστηση να προσφέρουν…

Εάν αυτό το πράγμα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών, τότε το πρώτο πράγμα που θα εξασφάλιζε, θα ήταν την στήριξη των υπολοίπων γονέων και συγγενών των θυμάτων, οι οποίοι δυστυχώς βιώνουν τον δικό τους πόνο ως συμπρωταγωνιστές στην ίδια απερίγραπτη τραγωδία και όχι την αποστροφή, την καθολική και...

Η Ιρανική εξέγερση ως κρίσιμη παράμετρος στην Γεωπολιτική της Μ. Ανατολής

Προφανώς, ο νέος γύρος των κινητοποιήσεων που έχει ξεσπάσει αυτήν την περίοδο στο Ιράν, έχει ΚΑΙ κοινωνικές δυνάμεις που πρωτοστατούν σε αυτόν, αλλά ΚΑΙ συγκεκριμένες πολιτικές και οικονομικές αφορμές που τον ανατροφοδοτούν και τον ενισχύουν. Καλό θα είναι λοιπόν η συζήτηση για τα τεκταινόμενα στην περιοχή, να μην περιορίζεται στα αυτονόητα, τα οποία έτσι κι αλλιώς ισχύουν σε κάθε περίπτωση που σχετίζεται με τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Και το λέμε αυτό, διότι πέρα από τα αυτονόητα, οι πολύ σοβαρές εξελίξεις που διαδραματίζονται αυτήν την περίοδο στο Ιράν, θα πρέπει να αξιολογούνται συνυπολογίζοντας τέσσερις τουλάχιστον σημαντικές και εξαιρετικά κρίσιμες παραμέτρους:…

Πρώτον: Το γεγονός ότι πέρα και ανεξάρτητα από την έκταση που έχουν προσλάβει οι κινητοποιήσεις αυτήν την στιγμή, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η απονομιμοποίηση ενός ισχυρού, στυγνού, σκοταδιστικού και ανελεύθερου καθεστώτος, επανέρχεται, παγιώνεται και παρά τις σημαντικές δυνατότητες που έχουν οι μηχανισμοί αυτού του καθεστώτος, στον τομέα της καταστολής, η εξοικείωση της Ιρανικής κοινωνίας με την ιδέα της πολιτικής του απονομιμοποίησης, καθίσταται ουσιαστικά και πρακτικά μη αναστρέψιμη…

Δεύτερον: Οι κινητοποιήσεις αυτής της περιόδου, δεν συνιστούν ένα αποσπασματικό και μεμονωμένο γεγονός, αλλά αποτελούν μέρος μιας αλυσίδας κινητοποιήσεων, που διευρύνει την «βεντάλια» των πολιτικών αιτημάτων που υιοθετούνται από τον γενικό πληθυσμό και μάλιστα σε μια περίοδο που τα πλήγματα που έχει δεχτεί το καθεστώς των μουλάδων, είναι πολλά, είναι σημαντικά και έχουν αποδυναμώσει δραστικά την περιφερειακή του θέση, με εμφανείς πλέον συνέπειες ΚΑΙ στην εσωτερική του ισχύ…

Τρίτον: Η δυναμική την οποία προσλαμβάνει η διαδικασία διεύρυνσης των πολιτικών αιτημάτων, αναβαθμίζει αντικειμενικά τον ίδιο τον χαρακτήρα των κινητοποιήσεων. Πλέον δεν μιλάμε μόνο για ένα κίνημα που απαιτεί μεταρρυθμίσεις που...

Είμαστε οι μόνοι που κάνουμε παντού όπου υπάρχει Ελληνισμός, όλα όσα δεν κάνουν αυτοί που τον επιβουλεύονται

Δυστυχώς κύριοι… Υπάρχουν στην χώρα μας πολιτικές δυνάμεις αλλά και μεμονωμένοι επίδοξοι γνωμηγήτορες, που θεωρούν ότι το περιστατικό στην Φλώρινα, δημιουργήθηκε και εξαντλήθηκε στα όρια της πολιτισμικής ελευθερίας και του συνακόλουθου δικαιώματος της καλλιτεχνικής έκφρασης…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΟΥΤΕ το περιεχόμενο των στίχων, που παραπέμπει σε συγκεκριμένο ιστορικό αναθεωρητικό ορόσημο, ΟΥΤΕ η επωνυμία του συγκροτήματος «ENTOPICA», που επιλογή του συνιστά πράξη προκλητικής εθνικής καπηλείας με επίσης αμιγώς αναθεωρητικό πρόσημο, θεωρούνται επαρκή για να προβληματίσουν τους πάσης φύσεως ελευθεριάζοντες. Όμως όπως τονίσαμε ήδη από χθες…

Α). Το "αθώο" τραγουδάκι το οποίο το "έστειλε κουβά" ο υποτιθέμενα "κακός" δήμαρχος της Φλώρινας, ΔΕΝ είναι διόλου μα ΔΙΟΛΟΥ αθώο... Είναι ένα στρατευμένο, πλήρως εργαλειοποιημένο από την αναθεωρητική (και όχι απλά αλυτρωτική) προπαγάνδα των Σκοπιανών, που επιδιώκει να νομιμοποιήσει και κυρίως να αποκαθάρει στις συνειδήσεις του ντόπιου πληθυσμού, τους συμβολισμούς της μαύρης επετείου της βουλγαροϋποκινούμενης εξέγερσης του Ίλιντεν, που υιοθετήθηκε από τους Σκοπιανούς πλιατσικολόγους της ιστορίας. Και…

Β). Διόλου αθώα... Αντιθέτως εξαιρετικά προκλητική θα πρέπει να θεωρείται ακόμη και η απλή παρουσία της ομάδας των "ENTOPICA", αφού και η ίδια η επωνυμία τους, συνιστά πρόκληση που δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Η επωνυμία "ENTOPICA" παραπέμπει στους "ΕΝΤΟΠΙΟΥΣ", στην ιδιότητα δηλαδή με την οποία επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται οι φορείς του Βαλκανικού αναθεωρητισμού, που... 

Συνασπισμένοι δρώντες, ικανοί να τσαλακώσουν τα νεοσουλτανικά ξεράσματα - Η Αριστερά απέναντι...

Η Αριστερά στην Ελλάδα, εναντιώνεται στην στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, η οποία διαμορφώνει ένα περιβάλλον ισχύος για την χώρα μας αλλά και για την Κύπρο, διευρύνοντας όμως ταυτόχρονα και το εύρος των προκλήσεων στο οποίο μοιραία η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν και να ανταποκριθούν, χωρίς ταλαντεύσεις, συμβιβασμούς και πισωγυρίσματα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, αναβαθμίζει την θέση που κατέχει η έννοια της ισχύος, στην ρητορική που σχετίζεται με τον σκληρό πυρήνα του εθνικού επιχειρησιακού μας σχεδιασμού. Κυρίως όμως τονίζει, την υποχρέωση της σοβαρής πλέον ενασχόλησης των Ελλήνων επιτελών, με την διαμόρφωση της αναγκαίας υψηλής στρατηγικής, γεγονός που φαίνεται να «τρομάζει», όλους όσους υποχρεούνται πλέον να δουν, πίσω από την ξεφτισμένη κουρτίνα της Αθηναϊκής Διακήρυξης και κυρίως όλους εκείνους που επιμένουν να γοητεύονται από την αδιέξοδη λογική του κατευνασμού. Προφανώς αυτή η εξέλιξη, μοχλεύει και εν πολλοίς αναπροσδιορίζει τους όρους που διαμορφώνουν το κυρίαρχο κλίμα στα Ελληνοτουρκικά.

Η πρώτη αντίδραση της Τουρκίας, υπήρξε εξαιρετικά νευρική και θρασύτατη. Είναι φανερό όμως ότι, δεν σκοπεύει να αναζητήσει ακροατήριο μεταξύ των επιτελών του Ισραήλ, διότι γνωρίζει καλά ότι η πολιτική και στρατιωτική του ηγεσία, δεν υπολογίζει και κυρίως «δεν μασάει» τα αγοραία νεοσουλτανικά ξεράσματα. Επιδιώκει όμως να βρει ευήκοα ώτα στην Ελληνική πολιτική ελίτ, προσβλέποντας στον άμεσο και βίαιο αποσυντονισμό της από το πνεύμα της τριμερούς. Αυτό που επιδιώκει, είναι να αποτρέψει πάση θυσία την...

ΚΑΙ αιχμάλωτος λαθών, αστοχιών και σκοπιμοτήτων… ΚΑΙ Αρχάγγελος της κάθαρσης και της τιμωρίας;;; Πώς;;;

Ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει στο διαδίκτυο, αναφορικά με το εν αναμονή κομματικό εγχείρημα της κ. Καρυστιανού, είναι πρωτοφανής, αλλά και αποκαλυπτικός για το επίπεδο πολιτικής ωριμότητας της Ελληνικής κοινωνίας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σε αυτήν την ιδιότυπη αντιπαράθεση, η έννοια του πολιτικού αντιλόγου επί της ουσίας εξοβελίζεται και αυτά που κυριαρχούν είναι οι επιλεκτικές αναγνώσεις, οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, η υποβάθμιση της πολιτικής σκέψης και κρίσης και η συνακόλουθη καταφυγή σε συμπεριφορές που θυμίζουν αγέλη…

Πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη. Και θα πρέπει να πούμε ότι, παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς κάποιων, σε αυτό το νοσηρό όσο και επικίνδυνο κλίμα που καταγράφεται, εκείνοι που πρωταγωνιστούν, είναι οι υποστηρικτές του εγχειρήματος και αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο. Πρόκειται για μια συμπεριφορά και στάση, η οποία έχει εκκολαφθεί μέσα στο περιβάλλον που γέννησε αυτό το περιώνυμο «κίνημα» και ανατροφοδοτείται από την εμμονική ανάγκη συγκεκριμένων, ακόμη και αυτόκλητων, «συντελεστών» του, που επιδιώκουν να το δουν να τελεσφορεί και να τους ανοίγει επιτέλους την πόρτα για την ένταξή τους στο μισθολόγιο του κοινοβουλίου.

Έτσι… Η πολιτική κριτική που διατυπώνεται, στοχοποιείται ως επιθετική και δήθεν υπονομευτική στάση, ενώ ο πολιτικός αντίλογος γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί ως προσωπική συκοφάντηση της κ. Καρυστιανού, πράγμα το οποίο στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων και πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων, δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την αλήθεια.

Ο λόγος που στοχοποιείται η πολιτική κριτική είναι προφανής και έχει να κάνει πρωτίστως, με την αμφιλεγόμενη πολιτική συγκρότηση του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνεται το όλον εγχείρημα και το οποίο ακροατήριο, επιδιώκουν κάποιοι να χαλιναγωγήσουν, να συσπειρώσουν, να φανατίσουν και εν τέλει να...