Το «καθείς εφ ω ετάχθη», είναι ένας από τους τρόπους για να περιγράφει κανείς
το πώς χωροθετούνται τα χανούμια, που διατίθενται για τις βουλιμικές ορέξεις
του μεγάλου Βεζύρη, αλλά και των περί αυτόν μαντρόσκυλων που περιφέρονται στη
μεγάλη αυλή...
των Κ. Κυριακόπουλου και Ο. Κουμαρέλλα
Είναι όμως και ένας τρόπος για να
περιγράφει επίσης το έργο των φαφλατάδων, όπως και των κάθε λογής εντεταλμένων,
που ζητιανεύουν ρόλο στον πολιτικό απόπατο των αβανταδόρων, σ ένα πολιτικό
σύστημα που παραδέρνει στη σήψη και τον καθολικό εκφυλισμό.
Κατά κανόνα όμως, η σκοπιμότητα των
πρωτοβουλιών, η σκοπούμενη επιστράτευση της δευτεράτζας για να φέρει σε πέρας
τη βρώμικη δουλειά, και κυρίως η δολιότητα της μεθοδολογίας στη διαχείριση της
πολιτικής προστυχιάς, ΚΑΙ προβλέψιμες είναι, αλλά ΚΑΙ καταδικασμένες να
συναγωνίζονται στη φτήνια και στην απαξίωση, αυτούς που τις ενστερνίζονται και
ενδίδουν στον πειρασμό να τις χρησιμοποιήσουν.
Όταν λοιπόν ένα γκρουπούσκουλο, που το
μέγιστο των επιδόσεών του, το περιχαρακώνει και το καθιστά ανίκανο να
δραπετεύσει από τα όρια μιας σέχτας φτηνού διαλογισμού, θολής, ασαφούς και
ετεροκαθοριζόμενης πατριδοκαπηλίας, ανίκανης ν απογαλακτιστεί από τις επιρροές
του «χωροφύλαξ» αλλά και με το βλέμμα στραμμένο εμμονικά στο νεύμα του εκάστοτε
«αστυφύλαξ», τότε το αντικειμενικά αναγκαίο είναι αν μη τι άλλο να οριοθετήσουμε
τους όρους μιας παστρικιάς κουβέντας, και ας εκλάβει ο οποιοσδήποτε το
«παστρικιάς» κατά το δοκούν. Πάμε λοιπόν τώρα και στην ουσία…
Η επίθεση στο πρόσωπο του Δ. Καζάκη, δε
συνιστά καινοτομία μπαγασάκο. Είναι επίθεση κατευθυνόμενη, είναι επίθεση
συστημική, είναι επίθεση πολιτική, και ως τέτοια...
