Το τέλος της ιστορίας

Ο συμπαθής Φράνσις Φουκουγιάμα, του οποίου το βιβλίο Identity (Ταυτότητα), θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο από τις εκδόσεις «Ροπή» αναγκάστηκε να κάνει αυτοκριτική για τις απόψεις που είχε διατυπώσει περί του τέλους της ιστορίας... 

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Μας  διευκρίνισε πως εννοούσε ότι ο φιλελευθερισμός θα ήταν το σύστημα που θα επικρατούσε. Περιμένουμε να δούμε, τώρα, μετά την εμπειρία του κορονοϊού, τι θα μας πει ο κ. Φουκουγιάμα και άλλοι υποστηρικτές του οικονομικού φιλελευθερισμού. Διότι ο νεοφιλελευθερισμός, ευτυχώς, καταρρέει.

Ήδη, φιλελεύθερα sites, όπως το Project Syndicate ανακαλύπτουν τη γοητεία της κρατικής προστασίας.

Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς για την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου συστήματος τον καιρό της πανδημίας. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε;

Κατ αρχάς, για να δικαιολογήσουμε τον τίτλο, η ιστορία, ως συνέχεια, δεν έχει τέλος. Ως κβαντική προσέγγιση, όμως, (συνεχείς περίοδοι που διακόπτονται απότομα), έχει και αρχή και τέλος.

Όταν μίλησε για το τέλος της ιστορίας ο Φουκουγιάμα, με αυτήν την ερμηνεία της ιστορίας, είχε δίκαιο. Ο Ρηγκανοθατσερισμός αμφισβήτησε την...

Τριπλή ενεργή απειλή σε μια διαδραστική γεωπολιτική εξίσωση

Το να υπάρχει μια κοινωνία ουσιαστικά παρκαρισμένη, με το ένα τμήμα της να προσεγγίζει με σκεπτικισμό, και το άλλο – το μεγαλύτερο – να επικροτεί τις κυβερνητικές αποφάσεις που αφορούν στην διαχείριση των προβλημάτων που ανέκυψαν με την επιθετική μετάδοση του κορωνοϊού, είναι μάλλον λογικό και εν πολλοίς ήταν ΚΑΙ αναμενόμενο…

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελληνική κοινωνία, είναι μια κοινωνία που πιέζεται… Που βιώνει με τρόπο πρωτοφανή έναν πρωτόγνωρο Γολγοθά φόβου και ανασφάλειας… Μια κοινωνία που δεν έχει να θυμάται, και που δυστυχώς ούτε και σήμερα πορεύεται σε ένα περιβάλλον μπέσας και ειλικρίνειας σε ότι αφορά στις σχέσεις της με την πολιτική εξουσία… Μια κοινωνία που βομβαρδίζεται επί μακρόν με την συνωμοσιολογική παράνοια διάφορων τυχάρπαστων και νοσηρών γυρολόγων…

Το διεθνές περιβάλλον από την άλλη, ΔΕΝ είναι ένα περιβάλλον σιγουριάς και ασφάλειας αυτήν την δύσκολη και αμφιλεγόμενη εποχή.

• Οι μεγάλες δυνάμεις αδυνατούν να διαχειριστούν ελπιδοφόρα τις αλυσιδωτές προκλήσεις που προέκυψαν με την σύγχρονη βιολογική κατάρα που χτύπησε τον πλανήτη… 
• Το διεθνές σύστημα ασφάλειας, και ο ΟΗΕ ως θεσμικός του εκφραστής και θεματοφύλακας, τελεί υπό εξαφάνιση και σε κάθε περίπτωση σιωπά προκλητικά… 
• Η συλλογική ευθύνη έχει υποχωρήσει δραματικά και δεν αποτελεί πλέον κυρίαρχο προσδιοριστικό στοιχείο, ούτε καν με την τυπική έννοια, στις παραδοσιακές «συμμαχικές» δομές και στα υπερεθνικά επιτελεία τους, που...

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, ούτε τα σώβρακα τον διάκο

Καλό θα είναι λοιπόν, οι εποχιακοί "οικονομολόγοι", με πτυχίο ή μη, φιλόδοξοι, επίδοξοι ματαιόδοξοι και λοιποί, αντί να σπεύδουν να πουλάνε φούμαρα στις διαδικτυακές ρούγες, με αγοραστικό κοινό τους αφελείς, να συνειδητοποιήσουν επί τέλους τα αυτονόητα έστω και καθυστερημένα:…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτονόητο πρώτο: Η Οικονομία είναι πρωτίστως πολιτική, δευτερευόντως τεχνική, και τριτευόντως περιγραφική διαδικασία. Το πεδίο της εφαρμογής της επομένως, δεν είναι το σημειωματάριο μιας πτυχιακής εργασίας, αλλά κάτι πολύ πιο σύνθετο… Πολύ πιο δύσκολο… Πολύ πιο ολοκληρωμένο. Επομένως οι συνταγές που αποσυνδέουν κάποιες πλευρές της τεχνικής διαχείρισης, από το συνολικότερο κρισιακό περιβάλλον, δεν είναι μόνον ανοησίες πρώτου μεγέθους, αλλά συνιστούν στο σύνολό τους, αντιλήψεις επικίνδυνες και αποπροσανατολιστικές.

Αυτονόητο δεύτερο: Οι κρίσεις και τα οικονομικά αδιέξοδα, δεν είναι πρόβλημα που σχετίζεται απλά με την τεχνική διαχείριση επιμέρους πλευρών της Οικονομίας. Είναι ένα κατ εξοχήν συστημικό φαινόμενο, συνδεδεμένο όχι με μια παράμετρο της Οικονομίας, αλλά με ένα συνολικότερο πακέτο αντιθέσεων, αυτοτροφοδοτούμενων άρα και μη ακυρώσιμων, που αναπαράγονται από...