Πολύ ανήσυχος είναι ο Μόντι για το μέλλον της Ιταλίας. Σε βαθμό που να
«απειλεί» με κάθοδο στις ιταλικές εκλογές. Κάτι το οποίο, πάντως, δεν
τόλμησε ο Παπαδήμος – και όχι άδικα...
του ΣΤΑΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Στην Ελλάδα το πείραμα του τεχνοκράτη πρωθυπουργού κάηκε σχετικά
σύντομα, κυρίως διότι αυτού του είδους η διακυβέρνηση σε μια κατ' εξοχήν
πολιτική κοινωνία,όπως η ελληνική, ενείχε έναν βαθμό ασυμβατότητας.
Πολύ σύντομα οι χρόνιες ονειρώξεις ενός πολύ συγκεκριμένου
επιχειρηματικού και μιντιακού συστήματος συμφερόντων έγιναν καπνός.
Η ανάγκη αναθεώρησης της πιο βάναυσης πολιτικής που έχει ασκηθεί μέχρι
σήμερα σε χώρα της ευρωζώνης ήταν καταφανής και οι – εν τέλει
διαψευσθείσες – υποσχέσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης, τις οποίες
διατύπωνε το σύνολο των κομμάτων στις προηγούμενες εκλογές (πλην ΚΚΕ και
Χρυσής Αυγής), φάνταζαν σαν οξυγόνο σε μια κοινωνία που πνιγόταν υπό το
βάρος της οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Σήμερα τον Παπαδήμο – και δικαίως – δεν τον θυμάται κανείς. Εκτός ίσως
από εκείνους...
