ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΕ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟ...
του Γ. ΜΑΛΟΥΧΟΥ
Από την Καθαρά Δευτέρα, που χήρεψε ξαφνικά η θέση του υπουργού
«Προστασίας του Πολίτη», ο έρμος ο πολίτης δεν έχει πάθει και τίποτα:
ούτε η Αθήνα ξανακάηκε, ούτε η εγκληματικότητα εκτινάχθηκε – να
εκτιναχθεί και να πάει που;… Αραγε, η «μη βιασύνη» του πρωθυπουργού
σχετικά με το θέμα αντικατάστασης του κ. Παπουτσή που
έβαλε πλώρη για αρχηγός, έπρεπε να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα του
δεδομένου υπερβολικού φόρτου ευθύνης και εργασίας, των πολλών επίσης
δεδομένων ισορροπιών, και των δύο μαζί, ή κάποιου άλλου παράγοντα;
Προς στιγμή, δημιουργήθηκε η ελπίδα ότι ο κ. Παπαδήμος θα
μπορούσε να σκέπτεται να κάνει ένα βήμα πιο πέρα: λ.χ. να διορίσει
υπουργό κάποιον που να ξέρει το αντικείμενο από μέσα, ή κάποιον άνθρωπο
αξίας που όμως να μην προέρχεται από το φθαρμένο πολιτικό δυναμικό.
Αυτό, θα ήταν κάτι.
Αυτή η ελπίδα είχε μα παράξενη τύχη: την εκπλήρωσε ξαφνικά ο κ. Παπαδήμος τοποθετώντας στο υπουργείο Παιδείας τον καθηγητή Μπαμπινιώτη, αλλά, ταυτόχρονα, κατά κάποιο τρόπο ταυτόχρονα την αναίρεσε με τον κ. Χρυσοχοΐδη και την κυρία Διαμαντοπούλου...