Κάποιοι φρόντισαν να επιβάλουν στη συνείδηση της κοινωνίας
κανόνες άγραφους, που στην πορεία των χρόνων επιχειρούν να τους εμφανίσουν ως
θέσφατα ιερά και απαραβίαστα. Είναι προφανές ότι και σ αυτό τη βρωμερότερη συνεισφορά
την έχουν τα ΜΜΕ…
Ένα από αυτά – ίσως το πλέον αμφιλεγόμενης σκοπιμότητας –
αναφέρεται στη Δικαιοσύνη, στις αποφάσεις της και στην καλλιεργούμενη αντίληψη
πως αυτές οι αποφάσεις δεν επιτρέπεται ν αποτελούν αντικείμενο σχολιασμού και πολύ
περισσότερο αμφισβητήσεων.
Έτσι σταδιακά συμβιβαστήκαμε με την ιδέα, πως μια ελίτ
αποτελούμενη τουλάχιστον από ημίθεους, διαχειρίζεται το δίκαιο και με τη στάση της
αποφαίνεται επ αυτού.
Στην ουσία του το φαινόμενο προφανώς και δεν είναι
καινούριο, αφού διαχρονικά η δικαιοσύνη στις κομβικές της αποφάσεις – ορόσημα υπήρξε
ενίοτε δεκανίκι και άλλες φορές το μακρύ χέρι των εξουσιών.
Ως τέτοιο επομένως, ούτε για το αδέκαστο της φυσιογνωμίας της
φημίζεται… Ούτε στο αμερόληπτο των αποφάσεών της διαπρέπει… Και φυσικά στον
απολογισμό των πεπραγμένων της, όχι μονάχα δε λείπουν αλλά έχουν ιδιαίτερο
ειδικό βάρος οι «μαύρες σελίδες» μέσα από τις οποίες επιβεβαιώνεται η
προκλητική ταύτισή της με κεντρικές επιλογές της κυρίαρχης πολιτικής εξουσίας.
Τα πέτρινα χρόνια των μνημονίων, αποτελούν μια παρατεταμένη,
και χωρίς αξιοπρόσεκτους κλυδωνισμούς περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας η
Ελληνική δικαιοσύνη στα πλαίσια ενός κυρίαρχου – γιατί έτσι τον θέλησαν –
διεθνώς «νομικού πολιτισμού», δε λειτούργησε με μοναδικό κριτήριο την
ευσυνειδησία της, του νόμους και τον αδιαπραγμάτευτο σεβασμό στο Σύνταγμα και
στην προσωπικότητα των πολιτών, αλλά αυτοταπεινώθηκε στην...