Το Φλεβάρη του 1945, οι Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ,
φοβούμενοι εαυτούς και αλλήλους και με νωπή τη μυρωδιά του αίματος που άφησε στο εφιαλτικό διάβα του ο ναζισμός,
επεχείρησαν να οριοθετήσουν κανόνες και θεσμούς για το μεταπολεμικό σκηνικό
στην Ευρώπη και στον κόσμο…
Ήταν η διάσκεψη της Γιάλτας που σε έναν γεωπολιτικά
μοιρασμένο κόσμο, θεσμοθέτησε και ανέθεσε στον ΟΗΕ το ρόλο του θεματοφύλακα
στην κατανεμημένη πλέον πίτα των γεωπολιτικών συμφερόντων και προτεραιοτήτων τους.
Ο ψυχρός πόλεμος που ακολούθησε, αφυδάτωσε στην πράξη το
ρόλο του ΟΗΕ, περιορίζοντάς των σε μια βιομηχανία παραγωγής ψηφισμάτων και
ευχολογίων (που στην πλειοψηφία τους αντιμετωπίστηκαν ως κουρελόχαρτα στη
γεωπολιτική αντιπαράθεση), για να
ακολουθήσει τέσσερις δεκαετίες αργότερα η καθολική αποδόμηση και του ίδιου του πλαισίου αυτής της γεωπολιτικής
συνθήκης, η οποία ενεργοποιήθηκε μετά την κατάρρευση του Σοσιαλισμού, με
αφετηρία εκκίνησης την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης στα εξ ων συνετέθη, και
κορυφώθηκε με την αντιρωσική μανία που ακολούθησε στις χώρες που συναποτέλεσαν
το γνωστό μπλοκ του συμφώνου της Βαρσοβίας.
Σήμερα, η καπιταλιστική παντοκρατορία, συμπιεσμένη μέσα στα
ίδια της τα αδιέξοδα και τις αντιπαραθέσεις συμφερόντων, επιχειρεί να αναβιώσει
λογικές Γιάλτας που αποσκοπούν στην...
