Όταν ο πρώτος διχασμός δρομολογήθηκε μετά από την κορυφαία
πράξη εθνικής προδοσίας που διέπραξε η συμμορία του Καστελόριζου, και για την
οποία δε δικάστηκε, δεν καταδικάστηκε και δεν εκτελέστηκε κανείς από τους θλιβερούς
της πρωταγωνιστές…
Εμείς υπήρξαμε οι πρώτοι – και δυστυχώς οι μόνοι – που επιμείναμε
ασυμβίβαστα στην πλαστότητα αυτής της παραμύθας. Σήμερα, μετά από έξι χρόνια κατοχής,
παραδομένης εθνικής κυριαρχίας και με τη χώρα υποθηκευμένη στα συμβόλαια της ντροπής
που προσυπέγραψαν οι ελληνόφωνοι με τις συμμορίες των εκβιαστών, είναι όλα
πλέον πιο καθαρά ακόμη και για τον πιο δύσπιστο.
Το υποτιθέμενο «αντιμνημονιακό μέτωπο» και η δήθεν «αντιμνημονιακή»
φυσιογνωμία των πρωταγωνιστών του, δε συνιστά δυναμικότητα στην απάντηση, δεν
αποτελεί κατεύθυνση της λύσης, δε χρησιμοποιείται για να τροφοδοτήσει πολιτικό
ριζοσπαστισμό μέσα σε μια κοινωνία που καταδυναστεύεται.
Είναι στη βάση του ένα κίβδηλο πολιτικό εργαλείο πολιτικής εξαπάτησης, που
καλείται να διατηρήσει περιφρουρημένη την καρδιά του γεωπολιτικού προβλήματος,
και λειτουργεί αντικειμενικά ως περιφερειακός κυματοθραύστης , πάνω στον οποίο
εκφυλίζεται η οργή των πολιτών και η όποια απόπειρα οργανωμένης κοινωνικής
αγανάκτησης. Έτσι…