Μιλάμε για τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, ο οποίος καλυπτόμενος πίσω από το όποιο αυτονόητο και ενδεχομένως αμφιλεγόμενο "φιλανθρωπικό" έργο, όχι μονάχα λησμόνησε, αλλά επί της ουσίας έχει παραιτηθεί από τον ουσιαστικό του ρόλο ως πνευματικός και με αυτή την έννοια εθνικός ηγέτης...
Σωστά ακούσατε..."Θρησκευτικός και εθνικός ηγέτης". Γιατί τέτοιος οφείλει να είναι ο πρώτος παπάς της χώρας, και όχι ένα μαυροντυμένο δεκανίκι της κατοχής, που συμβάλει με δόλιο τρόπο στον ευνουχισμό της συνείδησης του ποιμνίου του.
Διότι ακριβώς ο πρώτος παπάς της χώρας, που το συμβολικό του φορτίο ξεπερνά τα γεωγραφικά όρια της επικράτειας, δεν κρίνεται και δε μπορεί να κρίνεται από το καλοσυνάτο της συμπεριφοράς του στο ανθρώπινο επίπεδο και μόνο, αλλά πρωτίστως από την ικανότητα και τη συνολική όσο και αδιαπραγμάτευτη ετοιμότητά του, για πνευματική και εθνική επαγρύπνηση, όταν και όπου απαιτείται και απέναντι σε κάθε εμφανή η δόλια πρόκληση.
Παρ όλα αυτά, αυτή η θλιβερή μαύρη φιγούρα - όπως έχουμε τονίσει κατ επανάληψη κρίνοντας τη μέχρι τώρα διαδρομή του - δεν αρκέστηκε απλά στο να μην προσπαθήσει να εμπνεύσει - ως ώφειλε - μια κοινωνία που καταδυναστεύεται και της οποίας στοχοποιείται συνολικά η αξιακή και πολιτισμική της παρακαταθήκη και φυσιογνωμία, σε πράξεις αντίστασης, εθνεγερσίας και στοχευμένης ανακοπής του νεοταξίτικου Αρμαγεδώνα που συνθλίβει τη χώρα...
Αλλά δε δίστασε σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές να συμπαραταχθεί με αυτόν ακριβώς τον Αρμαγεδώνα, σπέρνοντας σύγχυση στο ποίμνιο, και...