Με το που πληροφορήθηκα την πυρπόληση του εργοταξίου της Ελληνικής Εταιρείας Χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής από πολίτες, συνειδητοποίησα, τελικά, ότι ο λαός δεν χρειάζεται πάτρωνες. Μπορεί ακόμα να απαντά στην ανομία...
τ
Λέει ένα δημοτικό τραγούδι: Το βλέπεις εκείνο το βουνό, το πιο ψηλό από τ' άλλα που 'χει ανταρίτσα στην κορφή και καταχνιά στη ρίζα εκεί 'ναι πύργος γυάλινος, πύργος μαλαματένιος εκεί κοιμάται μια ξανθή, μιας χήρας θυγατέρα και πώς θα την ξυπνήσουμε και πώς θα της το πούμε; Ξύπνα, καημένη Αναστασιά.
Χρονολογείται πριν από την επανάσταση του 1821 και η «ξανθή
Αναστασιά» δεν είναι άλλη από το λαό των Ελλήνων και την ελευθερία του
που είναι πλακωμένοι από το πάπλωμα της τουρκικής κατοχής. Ο τελευταίος
στίχος του τραγουδιού, κομμένος στη μέση, επιτάσσει με την τραχύτητά του
την προστακτική του «ξύπνα».
Αναφέρω το τραγούδι γιατί ακούγοντάς το τις προάλλες κάτι με
έκανε να σταθώ στον προτελευταίο του στίχο «και πώς θα την ξυπνήσουμε
και πώς θα της το πούμε;». Κατάσταση κρίσης τότε -πριν από τον ξεσηκωμό
του 1821-, αλλά...
