Καλό θα είναι τα δάκρυα, οι κραυγές της συμπαράστασης, αλλά και οι διάφορες αμφιλεγόμενες εκδηλώσεις αλληλεγγύης που παρελαύνουν γύρω μας αυτήν την περίοδο, να μην ξεγελούν και φυσικά να μην παρασύρουν σε αδιέξοδες σκέψεις και ανυπόστατες προσδοκίες τον μέσο πολίτη…
Με εξαίρεση ίσως κάποιους ελάχιστους απλοϊκά (με την καλή έννοια) καλοπροαίρετους συμπολίτες μας, που
θεωρούν ότι λίγη καλή διάθεση και περισσότερη ανθρωπιά, αρκούν ίσως για να
δοθεί επιτέλους λύση στο «Παλαιστινιακό» πρόβλημα, όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζουν καλά, ότι κάθε φορά που αναφέρονται στο
«Παλαιστινιακό», εργαλειοποιούν συνειδητά
τον ανθρώπινο πόνο και το δράμα του Αραβικού πληθυσμού της περιοχής, για να ανατροφοδοτούν τον αντισημιτισμό
τους και όχι για να προτείνουν διέξοδο βάσιμη και ρεαλιστική.
Το «Παλαιστινιακό» άλλωστε δεν ξεκίνησε και δεν
διαιωνίζεται ως πρόβλημα απανθρωπιάς την οποία υποτίθεται ότι επέδειξαν κάποιοι εναντίον κάποιων άλλων. Το
«Παλαιστινιακό» είναι προϊόν μιας βαθιά
ριζωμένης ιστορικής πολιτισμικής διχόνοιας πρωτίστως, το οποίο εξελίσσεται σταδιακά σε πρόβλημα ελέγχου ζωτικού χώρου, σε
μια εξαιρετικά κρίσιμη γεωπολιτικά περιοχή.
Το
«Παλαιστινιακό» με άλλα λόγια, είναι προϊόν
της συνδυασμένης συνύπαρξης δυο
σημαντικών γεωπολιτικών παραγόντων, στην βάση των οποίων εκδηλώθηκε,
συντηρήθηκε και αναπαράγεται ως περιφερειακό πρόβλημα - εδώ και δεκαετίες - με
ευρύτερες όμως γεωπολιτικές προεκτάσεις.
Πρωταγωνιστές στην δημιουργία του, υπήρξαν οι Αραβικές χώρες της περιοχής με την ακραία και επίμονη επιθετικότητα την οποία επέδειξαν, ενώ η έξαρση του Αραβικού Εθνικισμού η οποία ακολούθησε, υπήρξε η...
