Μετά την συντριβή του φιλοβασιλικού κινήματος Γαργαλίδη - Λεοναρδόπουλου
τον Οκτώβριο του 1923, τα συντηρητικά κόμματα είχαν βρεθεί σε δύσκολη
θέση.
Ο Μεταξάς είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ιταλία, ενώ πολλά άλλα
στελέχη του "Λαϊκού" κόμματος είχαν συλληφθεί ως ύποπτοι για συνέργεια
στο αποτυχόν κίνημα. Έκτός αυτών, ο Γεώργιος Παπανδρέου, υπουργός εσωτερικών της "επαναστατικής κυβέρνησης"
είχε εφεύρει ένα νέο εκλογικό νόμο στενο-ευρείας περιφέρειας που
προέβλεπε χωριστούς καταλόγους για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης και
εξασφάλιζε την εκλογική νίκη για τα Βενιζελικά κόμματα. Στις εκλογές της
17ης Δεκεμβρίου όλα τα συντηρητικά κόμματα είχαν δηλώσει αποχή και η
σύνθεση της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης που προέκυψε ήταν αποκλειστικά Βενιζελική.
Ανάμεσα στους Βενιζελικούς είχαν εκλεγεί περίπου 120 πληρεξούσιοι που
υποστήριζαν την ανακύρηξη αβασίλευτης δημοκρατίας. Οι περισσότεροι άνηκαν στην "Δημοκρατική Ένωση" του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, αλλά υπήρχαν και ανεξάρτητοι όπως οι απόστρατος ναύαρχος Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος και ο απόστρατος υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος.
Την γραμμή των συντηρητικών για αποχή είχε αρνηθεί να ακολουθήσει μια μικρή ομάδα 6 πολιτευτών από την Βόρεια Ελλάδα οι οποίοι...
Την γραμμή των συντηρητικών για αποχή είχε αρνηθεί να ακολουθήσει μια μικρή ομάδα 6 πολιτευτών από την Βόρεια Ελλάδα οι οποίοι...
