Το brand «Καρυστιανού» ως φλουρί Κωνσταντινάτο και ο «ακρωτηριασμός» των κοψοχέρηδων…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ας σοβαρευτούμε κύριοι… Εάν αυτό που επιχειρούν να δημιουργήσουν οι κύκλοι που χρησιμοποιούν το brand «Καρυστιανού», εκμεταλλευόμενοι την μεγαλομανία και τις πολιτικές φιλοδοξίες της συγκεκριμένης κυρίας, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών και όχι ένα πυροτέχνημα ευκαιρίας, τότε ΔΕΝ θα ήταν ένα ετερόκλητο πολιτικό συνονθύλευμα χωρίς αρχές, χωρίς κανόνες, χωρίς φυσιογνωμία ξεκάθαρη και με ορθάνοικτες τις κερκόπορτες για να μπορούν να κάνουν πάρτι σε αυτό μάγισσες, χαρτορίχτρες, γερόντισσες που μιλούν άπταιστα Αραμαϊκά, περιφερόμενοι πολιτικοί καιροσκόποι και διάφορα ναυάγια της πολιτικής, που αναζητούν εναγωνίως όχημα για να τους «πετάξει μια βόλτα μέχρι παρακάτω»…

Εάν αυτό το πράγμα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών, τότε σίγουρα ΔΕΝ θα ήταν ένα μονοθεματικό εξάμβλωμα της πολιτικής που αναζητεί εναγωνίως πολιτική ταυτότητα βγάζοντας δίσκο στον ρεφενέ, για να μαζέψει ότι μπορεί από το «υστέρημα» των ναυαγισμένων, που έχουν την ευχαρίστηση να προσφέρουν…

Εάν αυτό το πράγμα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών, τότε το πρώτο πράγμα που θα εξασφάλιζε, θα ήταν την στήριξη των υπολοίπων γονέων και συγγενών των θυμάτων, οι οποίοι δυστυχώς βιώνουν τον δικό τους πόνο ως συμπρωταγωνιστές στην ίδια απερίγραπτη τραγωδία και όχι την αποστροφή, την καθολική και...

απερίφραστη καταδίκη τους, όπως προκύπτει άλλωστε από δικές τους δηλώσεις…

Εάν αυτό το πράγμα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών, θα έπρεπε να συμπυκνώνει πρωτίστως την όποια συσσωρευμένη πολιτική σοφία, αλλά και μια αδιαπραγμάτευτη αποφασιστικότητα στην βάση ενός συγκεκριμένου προγράμματος στόχων που θα μπορούσαν να επιφέρουν την μεγάλη πολιτική ανατροπή και όχι να εξαντλείται σε ένα πολιτικά παρακμιακό περιβάλλον ανθρώπων - ακολούθων, που «λιβανίζουν» ένα «προσεχώς κόμμα», χωρίς πολιτική, χωρίς ιδεολογία και εν τέλει χωρίς διακριτή ταυτότητα, επειδή απλώς αντιλαμβάνονται ότι η ύπαρξή του, τους εξασφαλίζει ένα περιβάλλον που τους επιτρέπει να απαξιώνουν, να αφορίζουν και να εκτονώνουν την οργή τους ζητώντας εκδίκηση γενικώς.

Αυτό το περιβάλλον που υποβαθμίζει την κοινωνία σε όχλο, είναι το θερμοκήπιο του εκφασισμού και ΟΧΙ της παραγωγής των πολιτικών και των πολιτικών ανατροπών που έχει ανάγκη ο τόπος μας και η Ελληνική κοινωνία. Και φυσικά…

Εάν αυτό το πράγμα, ήταν απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών, ΔΕΝ θα πλειοδοτούσε σε νοσηρότητα και εσωστρέφεια και ΔΕΝ θα περίμενε το «σκονάκι» της «επιτροπής των σοφών» για να ασχοληθεί, έστω και υποτυπωδώς, με τα σοβαρά και πολυσύνθετα προβλήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η πατρίδα μας και σύμπας ο Ελληνισμός…

Από αυτήν την άποψη, είναι τουλάχιστον ατυχές - στην επιεικέστερη των περιπτώσεων - να ταυτίζονται οι εκατοντάδες χιλιάδες των απλών καθημερινών ανθρώπων που παρευρέθηκαν και στήριξαν την φωνή αυτών που ζητούσαν δικαίωση (και που αυτή ήταν η φωνή ΟΛΩΝ μας) με τους υποστηρικτές των πολιτικών σχεδίων και των φιλοδοξιών της κυρίας Καρυστιανού. Πολύ δε περισσότερο που η συγκεκριμένη κυρία, μέχρι πρότινος δήλωνε ότι δεν επρόκειτο να ασχοληθεί με την πολιτική (ή πιο σωστά απέκρυπτε συνειδητά τις πολιτικές της φιλοδοξίες)... 

Και όποιος αναζητά επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας, δεν έχει παρά να ανατρέξει στις επώνυμες δηλώσεις των υπολοίπων συγγενών που της ζητούν να παραιτηθεί από τον σύλλογο και διαχωρίζουν την θέση τους από το συγκεκριμένο εγχείρημα...

Αυτό λοιπόν που  έχουμε απέναντί μας, ως μονοπρόσωπη ΕΠΕ προς το παρόν…

ΔΕΝ αποκρυσταλλώνει την απαίτηση της κοινωνίας των πολιτών, όπως καθ’ υπερβολήν - ή ακόμη και ψευδώς - ισχυρίζονται οι περιφερόμενοι πολιτικοί υποστηρικτές του και αυτό διότι απλούστατα στον φαιδρό και ρεβανσιστικό του λόγο, ΔΕΝ ενσωματώνεται η συλλογική πολιτική ωριμότητα, που μπορούν να αναδείξουν τα πρωτοπόρα και ενεργά τμήματά της. Αντιθέτως…

Αυτό που έχουμε απέναντί μας, είναι ένα θνησιγενές πολιτικό μελάνωμα, προσωποπαγώς συγκροτημένο, που επιδιώκει να αποκτήσει βιώσιμη υπόσταση, ψαρεύοντας στα θολά νερά του πολιτικού καιροσκοπισμού. Μπορεί μάλιστα να εκλαμβάνεται και ως πολιτικό ανοσιούργημα, επειδή ακριβώς εργαλειοποιεί σταθερά την οργή και την συσσωρευμένη αγανάκτηση σε τμήματα του πληθυσμού, επιδιώκοντας να την μετατρέψει σε όχημα για την ικανοποίηση των πολιτικών φιλοδοξιών μιας μερίδας πολιτικών καιροσκόπων που το περιτριγυρίζουν, μετατρέποντας έτσι τους σημερινούς παρασυρμένους που το ακολουθούν, σε αυριανούς κοψοχέρηδες, από αυτούς που συναντάμε σε αφθονία κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Επιπροσθέτως…

Αυτό που έχουμε απέναντί μας, συνιστά ένα επικίνδυνο ρεβανσιστικό τερατούργημα, που ΔΕΝ διαθέτει πολιτικό λόγο, που δημιουργήθηκε επειδή απλώς «έτυχε» από κυνηγούς ευκαιριών και ΟΧΙ ως ώριμη κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα, η οποία αντιστοιχίζεται στα πολυσύνθετα προβλήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η πατρίδα μας.

Η απόλυτη αφωνία άλλωστε την οποία επέδειξε το brand «Καρυστιανού» κατά την διάρκεια των τελευταίων 24ώρων που, τόσο ο πλανήτης όσο και η ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά, συνταράσσονται από εξελίξεις και ανατροπές που τροποποιούν με τρόπο δραματικό την φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου, είναι αν μη τι άλλο ενδεικτική της απόλυτης ανικανότητας αυτών που το συναποτελούν, να εναρμονίσουν έστω και στοιχειωδώς τον λόγο τους με τις πραγματικές απαιτήσεις της κοινωνίας και τα δεδομένα της μεγάλης εικόνας.

Κατά τα λοιπά…

Ο καθένας έχει δικαίωμα να ακολουθεί τις αυταπάτες του. Σημασία έχει, σε ότι αφορά στις συλλογικές μας άμυνες, να μην ξεχνάμε ότι ο καιροσκοπισμός στην πολιτική, ΔΕΝ αναζητά μονάχα ευκαιρίες προκειμένου να αναδειχτεί. Αναζητά ομοίως και ευκαιρίες για να επιβιώσει. Και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για όσους απογοήτευσε με τις επιλογές του.

Και φυσικά σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχουν υποχρέωση να θυμούνται άπαντες, είναι ότι το brand «Καρυστιανού», παρά το μονοπρόσωπο της προβολής του, ΔΕΝ αποτελείται μονάχα από μια καλοντυμένη κυρία, μεσοαστή που φόρεσε ένα μόνιμο χαμόγελο επειδή ανακάλυψε την πολιτική όψιμα και προφανώς αυτό το brand, ΔΕΝ εξαντλείται σε συνθήματα οργής και εκδίκησης, που γοητεύουν τα πολιτικά ολιγότερο έμπειρα τμήματα του πληθυσμού.

Όλα δείχνουν ότι στο παρασκήνιο, πλαισιώνεται και από απίθανους τύπους, που έχουν μια περίεργη σχέση με την πολιτική και με την πολιτική φιλοδοξία, που είδαν φως και μπήκαν και που θα μας χαρίσουν απίθανες στιγμές γέλιου, όταν αρχίσει το παιγνίδι της νομής ρόλων, οφιτσίων κλπ.

Όλοι αυτοί, δεν αποτελούν το αφρόγαλο της πολιτικής και η εμφάνισή τους δεν αποτελεί καρπό της κοινωνικής αναγκαιότητας. 

Και μπορεί η κυρία Καρυστιανού ως κτήτωρ του συγκεκριμένου brand, να ανακάλυψε την πολιτική όψιμα και να προσπαθεί να σταδιοδρομήσει σε αυτήν επενδύοντας στις ασάφεια και στο θυμικό της εκδίκησης, αλλά αυτοί που την περιτριγυρίζουν, είναι πολλαπλά δοκιμασμένες και κατ’ εξακολούθηση αποτυχημένες πολιτικές «καραβάνες». Το ότι διείδαν την ευκαιρία του brand και μαζί της φως και μπήκαν, δεν είναι κάτι που τις αναβαθμίζει αυτόματα σε φλουρί Κωνσταντινάτο. Κρατήστε το αυτό, διότι μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου… ακολουθεί αυτοφασκέλωμα και «ακρωτηριασμός» των κοψοχέρηδων ως συνήθως…

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"