Στρατηγός Μλάντιτς... Γιατί το μόνο πραγματικό έγκλημα, είναι αυτό του "διεθνούς δικαστηρίου"

Ο στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς πέθανε, φυλακισμένος με απόφαση ενός κατά παραγγελία δικαστηρίου που συγκροτήθηκε για να κατασκευάσει ενόχους, να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα και μέσω αυτής της καθ’ υπαγόρευση τακτικής, να συγκαλύψει τις τεράστιες ευθύνες (που είναι και οι μόνες πραγματικές) της «πολιτισμένης» Ευρώπης για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και για τα δεκάδες χιλιάδες θύματα που την συνόδευσαν...

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Μλάντιτς κατηγορήθηκε διότι έδωσε την απάντηση που ΔΕΝ θα ήθελαν, όλοι αυτοί που ευθύνονται πραγματικά για το τεράστιο έγκλημα που συντελέστηκε στην καρδιά της Ευρώπης. Όλοι αυτοί δηλαδή που εργαλειοποίησαν τα πρόθυμα μουσουλμανικά κατάλοιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και τον Κροατικό νοσηρό εθνικισμό, προκειμένου να εμποδίσουν την δημιουργία μιας ισχυρής Σερβίας και να χαλιναγωγήσουν έτσι πλήρως τα γεωπολιτικά υποπροϊόντα της διάλυσης μιας μεγάλης και με δυνητικά σημαίνοντα περιφερειακό ρόλο Ευρωπαϊκής χώρας. Ο Μλάντιτς και ο Κάρατζιτς, κατηγορήθηκαν επειδή εργάστηκαν για την ενσωμάτωση της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, στον Σερβικό εθνικό ιστό.

Ήταν παράλογη αυτή η επιδίωξη;;;

Κάθε άλλο. Ήταν μια απολύτως θεμιτή επιδίωξη, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τον σεβασμό της ιστορικής αλήθειας. Αυτοί που δίκασαν τον Μλάντιτς, αναζήτησαν την «νομιμοποίηση» αυτής της αθλιότητας, στην προκλητική περιφρόνηση ΚΑΙ της ιστορικής αλήθειας αλλά ΚΑΙ του κεκτημένου της πολιτικής δεοντολογίας, στο Ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι.

Πως ακριβώς έστησαν το πολιτικό αφήγημα του αίσχους;;;

Το έστησαν με την καταφυγή σε μια διπλή λαθροχειρία. Έτσι… Το πρώτο πράγμα που έκαναν, ήταν να...

εκλάβουν ως δεδομένη την ύπαρξη Βοσνιακού Έθνους. Και το δεύτερο, ήταν η απόφασή τους να αποδεχτούν ως θέσφατο, το προϊόν ενός ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ δημοψηφίσματος, του 1992, στο οποίο συμμετείχαν οι πλήρως εργαλειοποιημένοι μουσουλμάνοι και Κροάτες της περιοχής, οι οποίοι και απεφάνθησαν ότι η Βοσνία – Ερζεγοβίνη θα έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθεί ΚΑΙ αυτή, ακολουθώντας πλήρως την μόδα της εποχής.

Το συγκεκριμένο, παράνομο δημοψήφισμα, ΔΕΝ θα μπορούσε να έχει καμία υπόσταση αντικειμενική και αυτό για δύο λόγους πρωτίστως.

Πρώτον: Διότι Βοσνιακό Έθνος ΔΕΝ υφίσταται. Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη, μπορεί να είχε μια σχετική διοικητική αυτοτέλεια στο πλαίσιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, απαραίτητη ίσως για την εύρυθμη διαχείριση εσωτερικών ισορροπιών από το καθεστώς του Τίτο, αλλά ΔΕΝ διαθέτει ουδεμία εθνική υπόσταση ιστορικά.

Το όνομά της συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής, ΔΕΝ προήλθε και ΔΕΝ αποδίδεται καθ’ ουδένα τρόπο και σε κανένα ιστορικό Έθνος. Είναι ένα όνομα του οποίου το πρώτο συνθετικό (Βοσνία) προέρχεται από τον ποταμό Μπόσνα (Bosna) ο οποίος διατρέχει το βόρειο τμήμα της, ενώ το δεύτερο συνθετικό (Ερζεγοβίνη) προέρχεται από την γερμανική λέξη Herzog που σημαίνει Δούκας και παραπέμπει στο μεσαιωνικό δουκάτο του Στεπάν Βούκσιτς Κόσατσα και εξ αυτού του λόγου ονομαζόταν «η γη του δούκα» (Hercegovina).

Όπως αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης, τα περί «Βοσνιακού έθνους» είναι απλώς… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Και…

Δεύτερον: Διότι η ανοχή που επεδείχθη αλλά και η κατευθυνόμενη προτροπή τόσο των μουσουλμανικών καταλοίπων των Οθωμανών, όσο και των Κροατών, να υπερψηφίσουν – όπως και έπραξαν – υπέρ της ανεξαρτησίας της Βοσνίας στο σχετικό δημοψήφισμα – παρωδία, δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση ότι αυτό το δημοψήφισμα θα πρέπει να θεωρείται νόμιμο, ούτε ότι το αποτέλεσμά του θα πρέπει να γίνεται αποδεκτό.

Αυτά ΔΕΝ ισχύουν στην σύγχρονη Ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα και σωστά δεν ισχύουν. Διότι φαντάζεστε τι θα γινόταν την επόμενη μέρα στην Ευρώπη, εάν ο κάθε πικραμένος που διαθέτει (ή που θεωρεί ότι διαθέτει) εθνική υπόσταση, αποφάσιζε να καταφύγει σε δημοψήφισμα με το ερώτημα της ανεξαρτητοποίησης… Με Φλαμαδούς, Βαλόνους, Τούρκους, Μαροκινούς, Σουριναμέζους, Καταλανούς, Βάσκους, Γαλικιανούς, Βαλένθιους, εποίκους στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο κλπ… κλπ… κλπ… αυτό που θα προέκυπτε ΔΕΝ θα ήταν μια Ενωμένη Ευρώπη αλλά ένα διαρκές γεωπολιτικό πλιάτσικο, που θα οδηγούσε το διεθνές σύστημα στην απόλυτη καταστροφή.

Δεν ήταν ο στρατηγός Μλάντιτς λοιπόν αυτός που βάφτισε ως «επικίνδυνους» τους μουσουλμάνους της Βοσνίας. Ήταν η επιλογή των ίδιων των μουσουλμάνων να λειτουργήσουν αποσταθεροποιητικά αλλά και οι επιθέσεις σε βάρος των γηγενών Σέρβων, αυτά που τους κατέστησαν αντικειμενικά επικίνδυνους.

Πρόκειται για συμπεριφορές και επιλογές τις οποίες ΟΥΔΕΜΙΑ άλλη Ευρωπαϊκή χώρα θα μπορούσε να ανεχτεί στο έδαφός της. Οι Μλάντιτς και Κάρατζιτς όμως ήσαν τα εύκολα θύματα όμως, διότι ο Γερμανικός τσαμπουκάς δεν θα μπορούσε να ανεχτεί μια ισχυρή Σερβία, αναδυόμενη από τις στάχτες της διαλυμένης Γιουργοσλαβίας, διότι αυτό θα του χαλούσε τα σχέδια.

Ο στρατηγός Μλάντιτς λοιπόν, δικάστηκε, καταδικάστηκε, φυλακίστηκε και πέθανε στην φυλακή, όχι γιατί ήταν πραγματικά εγκληματίας, αλλά διότι αυτό απαιτούσαν οι ισχυροί της Ευρώπης, με πολιτική εντολή σκοπιμότητας που έδωσαν στο κατά παραγγελία διεθνές δικαστήριο, την εποχή που φάνταζαν παντοδύναμοι πάνω από τα ερείπια της Γιουγκοσλαβίας.

Ο στρατηγός Μλάντιτς, έκανε αυτό που είχε υποχρέωση να κάνει κάθε πατριώτης στρατηγός που θα έβλεπε την πατρίδα του να απειλείται με διαμελισμό, στο όνομα ανομολόγητων πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Σήμερα, εύκολα και αβίαστα απερίσκεπτες φωνές αυτόκλητων κριτών των πάντων και απονεμητών δικαίου, καταδικάζουν τον Μλάντιτς. Ας αναρωτηθούμε όμως τι θα θέλαμε να κάνουν οι Έλληνες στρατηγοί εάν οψέποτε η πατρίδα μας ή τμήμα της επικράτειάς της, βρεθεί αντιμέτωπη με ανάλογες πρακτικές και «αθώα δημοψηφίσματα» σκοπιμοτήτων και τότε τα ξαναλέμε…

Και ίσως τότε κατανοήσουμε καλύτερα γιατί το μόνο πραγματικό έγκλημα, είναι αυτό του "διεθνούς ποινικού δικαστηρίου" το οποίο παραμένει προκλητικά ατιμώρητο...

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"