Όσοι λοιπόν τρόμαξαν από την πιθανότητα της πολιτικής
κατάρρευσης της Γερμανίας, μπορούν να ξετρομάξουν. Το ίδιο και όσοι πανικοβλήθηκαν
για την πιθανή περιθωριοποίηση, ενδεχομένως και τον αφανισμό της κας Μέρκελ από
το πολιτικό σκηνικό…
Μετά τα πρώτα μετεκλογικά τσαλίμια (απαραίτητα για να
τονώνονται οι διαχρονικοί πολιτικοί έρωτες) οι τόνοι πέφτουν, το SPD και
το CDU
επαναπροσεγγίζουν εαυτούς, ο κ. Σούλτς και η κα Μέρκελ οδηγούνται και πάλι σε
έναν έτσι κι αλλιώς διόλου δύσκολο μεταξύ τους συμβιβασμό, που είναι μαθηματικά
βέβαιο το που πρόκειται να οδηγήσει.
Και ενώ θα επαναδιευθετούνται οι λεπτομέρειες αυτής της ρομαντικής
πολιτικής ιστορίας, θα συνεχίσουν να ακούγονται για λίγο ακόμη ορισμένα
μεμονωμένα και αναιμικά κονταροκτυπήματα με ολίγην από κούφιους παφλασμούς,
διότι υπάρχουν και οι υπερομαντικοί «αντιρρησίες» των δύο κομμάτων, και η
ανάγκη του πολιτικού μασάζ επιβάλει να πλασαριστεί το όλον εγχείρημα ως προϊόν μιας
βασανιστικής διαπραγμάτευσης στην ανακατανομή των μεταξύ τους ρόλων. Γνωστό το
σκηνικό.
Η Γερμανική χοντροκοπιά βεβαίως παραμένει παρούσα και στην
πολιτική συμπεριφορά των πρωταγωνιστών. Ο κ. Σουλτς ήδη επιχειρώντας να
ισορροπήσει ανάμεσα στην ευθυνοφοβία και στη μεταμέλεια, έσπευσε να δηλώσει πως
δεν σύρεται στην επανασυγκόλληση, αλλά...









