Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Ο κόσμος θυμίζει παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Σημείωση ιστολογίου: Το άρθρο που ακολουθεί, σε αρκετά σημεία του "δια ταύτα" διαχειρίζεται απλώς αυταπάτες. Διαθέτει ωστόσο ενδιαφέρουσα συλλογιστική προσέγγισης, και ως τέτοιο σας το παραθέτουμε

Υπάρχει ένα κείμενο του Τζορτζ Φρίντμαν, ενός από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς αναλυτές των ΗΠΑ, οι σκοπιμότητες του οποίου δεν είναι πάντα αγαθές. Αλλά οι συλλογισμοί του διακρίνονται από ορθολογισμό...

Η Ρωσία, η Κίνα, η Μέση Ανατολή και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν, σε διαφορετικό βαθμό, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές κρίσεις που αρχίζουν να αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους. Κάτι ανάλογο συνέβαινε προπολεμικά. Φαίνεται να μην υπάρχει τίποτα που να μπορεί ή να θέλει να σταματήσει τη δυναμική αυτών των κρίσεων. Η παγκόσμια τάξη είναι έτοιμη για μια αναδιαμόρφωση. 

Αποτέλεσμα εικόνας για δευτερος παγκοσμιος πολεμος

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ο περί ου ο λόγος αναλυτής, λοιπόν, πιστεύει πως ο κόσμος στις ημέρες μας μοιάζει με τον κόσμο των χρόνων πριν από τον Β΄ ΠΠ. Διευκρινίζει, όμως, πως δεν θέλει σώνει και καλά να μας πει πως οδηγούμαστε σε έναν μεγάλο πόλεμο, αλλά πως δεν μπορεί το ενδεχόμενο αυτό να αποκλειστεί. Οι επισημάνσεις αυτές δεν...
επιχειρούν να τρομοκρατήσουν, αλλά να βοηθήσουν στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την αποφυγή του μοιραίου. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση, και οι μεταβατικές φάσεις είναι πάντα επικίνδυνες. Διαμορφώνουν το νέο που αναδύεται, και πολλές φορές εφαρμόζεται το ρητό «η επανάσταση είναι η μαμή της ιστορίας». 

Θα μπορούσε, κάλλιστα, στη θέση της επανάστασης να μπει ο πόλεμος. Διότι και οι επαναστάσεις που λειτούργησαν ως μαμές, ήταν ένοπλες. Με δύο λόγια το σκεπτικό του Φρίντμαν λέει πως στην Ευρασία η Ρωσία, η Κίνα, η Μέση Ανατολή και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν, σε διαφορετικό βαθμό, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές κρίσεις που αρχίζουν να αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους. Κάτι ανάλογο συνέβαινε προπολεμικά. Φαίνεται να μην υπάρχει τίποτα που να μπορεί ή να θέλει να σταματήσει τη δυναμική αυτών των κρίσεων. Η παγκόσμια τάξη είναι έτοιμη για μια αναδιαμόρφωση. 

Η αποσταθεροποίηση στην Ευρώπη είναι οικονομική, κοινωνική και θεσμική. Στη Ρωσία είναι οικονομική και στρατηγική. Στην Κίνα οικονομική και κοινωνική. Η Μέση Ανατολή έχει βυθιστεί σε πολεμική διαμάχη με άγνωστο τον χρόνο εξόδου. Αντιμετωπίζει βαθιά πολιτισμική κρίση. 

Αυτά λέει, πολύ περιληπτικά, ο Φρίντμαν. Σ’ αυτό λοιπόν το περιβάλλον, δεν υπάρχει η υπερδύναμη ή οι υπερδυνάμεις που να διαμορφώσουν την παγκόσμια ισορροπία. Ο κόσμος βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην αβεβαιότητα. Και η αβεβαιότητα επιτείνεται από τη στιγμή που στη μεγαλύτερη υπερδύναμη δεν υπάρχει κυβέρνηση που να διαθέτει ούτε εσωτερική ούτε παγκόσμια πολιτική. Βλέποντας και κάνοντας. 

Ο πρόεδρος της χώρας, ο κ. Τραμπ, έλεγε την Πέμπτη σε συνέντευξή του πως δεν μπορεί να πιστέψει, ακόμη, ότι είναι πολιτικός. Από τον κ. Τραμπ, όμως, εξαρτάται η παγκόσμια σταθερότητα. Ενδεχομένως ο κ. Τραμπ με τον ασυνήθιστα προκλητικό δημόσιο λόγο του να βοηθήσει στην διαμόρφωση, σιγά-σιγά, μιας νησίδας σταθερότητας στην Ευρώπη, και οι ελπίδες ορισμένων να καταρρεύσει η Ένωση, το μεταπολεμικό πείραμα που υποσχέθηκε ειρήνη και ευημερία, να αποβούν φρούδες. Κάτι αλλάζει στην ήπειρο, και κυρίως στη Γερμανία. Εντελώς ανέλπιστα οι σοσιαλδημοκράτες, στους οποίους μερικούς μήνες νωρίτερα κανείς δεν έδινε ελπίδα νίκης στις εκλογές, φαίνεται να προηγούνται στις δημοσκοπήσεις. Αλλά δεν είναι αυτό το κρίσιμο σημείο των εξελίξεων. 

Το κρίσιμο σημείο είναι πως ο πολιτικός τους λόγος εστιάζει στην Ευρώπη που πρέπει να μείνει ενωμένη και που θα πρέπει να επιδείξει αλληλεγγύη προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας, ο σοσιαλδημοκράτης Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, κάλεσε τους χριστιανοδημοκράτες εταίρους του στην κυβέρνηση να αναλογιστούν πως από το ευρωπαϊκό πείραμα η Γερμανία κερδίζει και δεν θυσιάζεται υπέρ των άλλων. Ένα μέρος αυτού του κέρδους θα πρέπει να το επιστρέψει στην Ευρώπη. 

Αρχίζουν λοιπόν και στην ισχυρότερη, οικονομικά, χώρα της Ευρώπης να ακούγονται λογικές φωνές που θέλουν να διατηρήσουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πρέπει πάση θυσία να ηττηθεί η πολιτική του μονομανούς κ. Σόιμπλε, και το ζήτημα αυτό δεν είναι μόνο γερμανικό. Είναι ευρωπαϊκό, ίσως και παγκόσμιο. Είναι η πολιτική αντίληψη (του κ. Σόιμπλε) που μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στα άκρα. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές η διαχείριση των παγκόσμιων ζητημάτων χρειάζεται σωφροσύνη και ανεκτικότητα. Ο κ. Σόιμπλε δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι η χαρακτηριστική περίπτωση που τα θέλει όλα και τα θέλει για τον εαυτό του. Όπως και ο κ. Τραμπ. 

Η ευρωπαϊκή ελπίδα να αλλάξει ρότα η ήπειρος βρίσκεται στα χέρια των Γερμανών ψηφοφόρων. Μέχρι σήμερα οι κυβερνώσες ελίτ της Ευρώπης, με την πολιτική τους, οδήγησαν σε αδιέξοδα προκαλώντας την άνοδο της Ακροδεξιάς. Η άνοδος αυτή, όμως, δεν απειλεί τη δημοκρατία. Δεν υπάρχει δυνατότητα η Ακροδεξιά να αναλάβει την διακυβέρνηση καμιάς σημαντικής χώρας της Ευρώπης. Επισείεται, όμως, ο κίνδυνος της ανόδου της, διότι τα κόμματα που κυβερνούν δεν είναι διατεθειμένα –ή δεν μπορούν– να αλλάξουν πολιτική. Ο προσανατολισμός των ψηφοφόρων προς την Ακροδεξιά δεν έχει το νόημα αποδοχής των εξτρεμιστικών απόψεών της. Πολλοί από τους ψηφοφόρους των ακροδεξιών κομμάτων προέρχονται από την Αριστερά. Η ηχηρή προτίμηση των εξ ορισμού αντιπάλων τους, αποσκοπεί στο να στείλει ένα μήνυμα: Φτάνει, ως εδώ. Το οποίο τα κλασικά κυβερνητικά κόμματα δεν θέλουν να το συλλάβουν. Και προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους, προβαίνουν σε μια ακραία κινδυνολογία περί κυβερνητικής έλευσης της Ακροδεξιάς. Ουδέν ψευδέστερον. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτά τα ακροδεξιά μορφώματα έχουν και φασιστικά και ναζιστικά χαρακτηριστικά σε μια μίξη στο μπόιλερ της χρονικής απόστασης από τον Μεσοπόλεμο, τότε που τα ρεύματα αυτά απέκτησαν υπόσταση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αλλά είναι επικίνδυνα, όσο τα συστημικά κόμματα αδιαφορούν για τις λαϊκές ανάγκες. Και όσο διάφορες αριστερές σέχτες προσπαθούν να επιβιώσουν αντιπαρατιθέμενες μαζί τους, διαλύοντας παράλληλα ό,τι από τον δημόσιο χώρο και τους δημόσιους θεσμούς έμεινε όρθιο από την καπιταλιστική κρίση. 

Η κυβέρνηση αντιδρά με κλασική αδράνεια και αδιαφορία σε φαινόμενα άσκησης βίας και καταστροφής δημόσιας περιουσίας, ενέργειες που υπονομεύουν δημόσιους θεσμούς που λειτουργούν προς όφελος των ασθενέστερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επίθεση που υπέστη ο καθηγητής του Παντείου Άγγελος Συρίγος από οργανωμένες ομάδες που επιδιώκουν την υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου και την μετατροπή του σε αποθήκη ψυχών. Το ίδιο συνέβη και με τον καθηγητή Γιώργο Παύλο στην Ξάνθη.  

Από την ενδιαφέρουσα συζήτηση για τις εξελίξεις στη Γεωπολιτική με τον καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Γρίβα στο διαδικτυακό ραδιόφωνο e-roi

  

Στα πανεπιστήμια υπάρχει αυτήν τη στιγμή ένα κλίμα τρομοκρατίας που έχουν επιβάλει οι ακραίες αυτές ομάδες, και την κατάσταση αυτή την ανέχεται και η πολιτεία και – δυστυχώς– η κοινωνία.

1 σχόλιο:

  1. Αν αυτή η μπλε παράγραφος είναι τα λεγόμενα του Φρίντμαν, το πρώτο πράγμα
    που προσέχει κανείς είναι ότι ο Φρίντμαν "αφήνει την ουρά του απ' έξω". Δηλαδή
    ενώ αναφέρει Ρωσία, Κίνα, Μ.Ανατολή και Ευρώπη, η Αμερική δεν συμπεριλαμβάνεται λες και δεν ανήκει σ΄αυτόν τον πλανήτη αλλά στον αστερισμό της Ανδρομέδας. Η Αμερική που είναι η πηγή του κακού, η μαμή (ας κάνω κι' εγώ χρήση της λέξης) της παγκοσμιοποίησης, η Αμερική που λόγω των βλέψεων της παγκοσμιοποίησης έχει φτάσει τώρα, η τουλάχιστον φαίνεται να φτάνει, στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου, αυτή λοιπόν η Αμερική εκλείπει παντελώς απ' αυτή τη δυσοίωνη παράγραφο.
    Τι να πει κανείς;....
    Ποιος κατά τον Φρίντμαν έφερε στα πρόθυρα του Γ'.Π.Π την ανθρωπότητα, "οι θεσμικές κρίσεις" των άνω χωρών, η στην πραγματικότητα τον έφερε (και μπορεί να συμβεί) η ηγεμονική υστερία της Ν.Τ.Π και η άκρατη αυτής λύσσα για το απόλυτο κέρδος ;;;
    Και ας πούμε ότι η Γερμανία είχε από παλιά αυτό το "χούι", την Αμερική τι την έπιασε μύγα την τσίμπησε και βάλθηκε να την μιμηθεί, η αλλιώς οι προεργασίες γι' αυτό έχουν αρχίσει σιωπηρά δεκαετίες πριν και κανένας εκλαμπρότατος αναλυτής δεν κατόρθωσε να το διακρίνει; Η Ευρωπαϊκή ένωση πρέπει να διαλυθεί, όχι γιατί σαν ιδέα είναι άρρωστη εξ' αρχής, αλλά γιατί έχει καταντήσει μια μιμητική μικρογραφία της Ν.Τ.Π και γιατί οι κολώνες των θεμελίων της έχουν αντικατασταθεί από ΞΙΦΗ τα οποία έχουν την σφραγίδα ενός και μόνο κράτους.
    Και μπορεί η Κίνα περισσότερο, και η Ρωσία ίσως λιγότερο να έχουν κάποια συμφέροντα για τη διατήρηση της, αλλά οι λαοί που την συνιστούν (και ιδίως εμείς!) έχουν άμεσο συμφέρον να την εγκαταλείψουν γιατί τα ντουβάρια πάνω απ' το κεφάλι τους είναι έτοιμα να πέσουν και να τους πλακώσουν.
    Όσο για την Ακροδεξιά, καλό θα είναι να μην μιλάμε σε μέλλοντα χρόνο αλλά σε παρόντα. Ήδη έχει γιγαντωθεί, ξέρει πια και καλύπτεται με διάφορους φερετζέδες, και θαυμάσια επισημαίνει ο Σαββίδης "όσο τα συστημικά κόμματα αδιαφορούν για τις λαϊκές ανάγκες η Ακροδεξιά θα είναι επικίνδυνη".
    Αλλά αγαπητέ Κε Σαββίδη, όταν χαρακτηρίζεις κάτι ως επικίνδυνο του δίνεις αυτομάτως και πιθανότητες δυνατότητας να παίξει στο μέλλον και απόλυτα επικίνδυνους και καταστροφικούς ρόλους.
    Κατά τη γνώμη μου είναι ήδη επικίνδυνο επαρκώς, ώστε αυτό που νομίζουμε "απίθανο" και "αδύνατο" να έχει αρχίσει να αποκτά αξιοπρόσεκτες πιθανότητες να συμβεί.
    Αν και δεν είμαι καθόλου κυνικός τύπος, αισθάνομαι πολύ μεγάλη φαγούρα για να πω: "Ας προσέχαμε"
    Τέλος πάντων....το είπα δικαιολογούμενος..........

    ΑπάντησηΔιαγραφή