Ανθίζουν λουλούδια στη φωτιά;;;

Μέσα στη βαθιά θλίψη και την απέραντη δυστυχία που σκέπασε τη χώρα σαν ένα μαύρο πέπλο, υπάρχει κάποιο φως; Υπάρχει άραγε κάποια χαραμάδα ελπίδας; Κάποια, έστω μικρή, υποψία, μιας καλύτερης μέρας; Ή τουλάχιστον, μια μικρή ένδειξη ότι αντέχουμε ως λαός;;;

γράφει η ΗΛΕΚΤΡΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ - ΠΑΝΑΓΟΥ

Εδώ και οκτώ χρόνια, δεν ακούς τίποτα άλλο εκτός από ταλαιπωρίες, αξεπέραστα  οικονομικά προβλήματα, δυστυχία, αυτοκτονίες, θανάτους νέων ανθρώπων,  καταστροφές... Ο καθένας από μας κουβαλάει ένα τεράστιο φορτίο στενοχώριας, λύπης, απόγνωσης...

Κι ήρθαν οι τελευταίες πυρκαγιές στην Αττική, να προσθέσουν ένα ακόμα βάρος δυσβάστακτο. Βιώνουμε τη μεγαλύτερη ίσως δυστυχία από κάθε άλλη στο παρελθόν, αν και κάθε ανθρώπινη τραγωδία απαιτεί τον απόλυτο σεβασμό μας. Δεν συγκρίνεται και δεν συμψηφίζεται.

Η καταστροφή από την πύρινη λαίλαπα στην Ανατολική Αττική μας πονά όλους. Γιατί σ αυτήν χάθηκαν πολλά μικρά παιδιά. Χάθηκαν αγγελούδια, που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή τους. Χάθηκαν δεκάδες άνθρωποι μέσα σε λίγες μόνο ώρες, και αυτό δεν θα έπρεπε να συμβεί.

Δεν θα ασχοληθώ εδώ με τις ευθύνες που έχει η Πολιτεία, το Κράτος που λέμε συνήθως. Έχω γράψει γι αυτό και ίσως να ξαναγράψω για το...

Απίστευτο αλλά συνάμα θλιβερό...

ΣΕ ΜΕΝΑ ΕΓΙΝΕ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ Η "AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ" ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗ "ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ"..... ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΠΟΥ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΟΙΒΟΜΕΝΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ... 

ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΑΖΕΙΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΕΝΟΣ -ΛΟΓΟΥ ΧΑΡΙΝ - ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ Ή ΕΡΓΑΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΠΟΤΕ . 

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ Ή ΠΑΤΡΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΟΙ...

ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Ανεβαίνεις καμιά κατοστή μεγάλα σκαλοπάτια και βγαίνεις στην επάνω γειτονιά. Κόβεις δρόμο, λέει. Εγώ κόβω μέρες από τη ζωή μου όποτε το κάνω. Σε κάτι τέτοιες σκάλες θα μείνω ξερός μια μέρα. Τρεις στάσεις και τρία τσιγάρα έκανα μέχρι να τ’ ανέβω... 

γράφει ο Καρτέσιος

Ένας με κοίταζε. Καθόταν στο πρώτο σκαλί. Γύρω στα 25 ήταν. Ρούχα, ό,τι να ‘ναι. Πετσί και κόκαλο. Χλωμός όσο δεν πάει άλλο. Ούτε με κοιτούσε. Από μέσα μου περνούσε το βλέμμα του και κάπου πήγαινε. Στο ένα χέρι του κρατούσε ένα κουλούρι και στο άλλο μια ντομάτα. Μια δαγκωνιά στο ένα, μια στο άλλο. Εγώ κάπνιζα. Ύστερα πήγα στο μπακάλικο που ήταν ακριβώς δίπλα... 

1922: Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η αλληλεγγύη που δείχνει ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης η ελληνική κοινωνία είναι μία από τις ωραιότερες εκφράσεις της. 

του ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΣΚΙΑΔΑ

Οι Έλληνες του εσωτερικού και του εξωτερικού στάθηκαν πάντα στο ύψος των περιστάσεων δηλώνοντας ηχηρό παρόν στις εθνικές, κοινωνικές και οικονομικές καμπές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. 

Η μεγάλη καταστροφή της Μικράς Ασίας και οι εξελίξεις που ακολούθησαν δεν επέτρεψαν να αναδειχθεί –όσο θα έπρεπε– η γιγαντιαία εκστρατεία που είχε προηγηθεί για τη στήριξη των στρατιωτών που επέστρεφαν τραυματισμένοι από το μέτωπο ή τη στήριξη που είχαν οι χήρες και τα ορφανά όσων έχαναν τη ζωή τους στο μέτωπο.

Σε διάστημα εννέα μηνών (Μάιος 1921-Φεβρουάριος 1922) είχαν συγκεντρωθεί περισσότερα από δέκα εκατομμύρια δραχμές! Με τα χρήματα αυτά καλύφθηκε το σύνολο των αναγκών σε αγορά και προμήθεια μάλλινων ειδών (κάλτσες, γάντια, κουκούλες κ.ά.) για τους στρατιώτες, περιθάλφθηκαν όλοι όσοι είχαν τραυματιστεί στον πόλεμο και καλύφθηκαν οι πρώτες ανάγκες σε άμεσα επιδοματικά έξοδα.

Η πιο δραματική ίσως πτυχή εκείνης της εκστρατείας αλληλεγγύης... 

ΔΗΜ. ΓΛΗΝΟΣ: ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 1932

"1932: Χρονιά της μεγάλης κρίσης και πτώχευσης''

''Έλατε να βοηθήσουμε τα παιδιά'' - η αλληλεγγύη του εργαζομένου λαού και η ιδιωτική ''φιλανθρωπία''!

''Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων - αλληλεγγύη και ενότητα''

Αναδημοσιεύουμε ένα συγκλονιστικό κείμενο του Δημήτρη Γληνού, του μεγάλου κομμουνιστή παιδαγωγού, πρωτεργάτη του δημοτικιστικού κινήματος και κορυφαίας προσώπικότητας της πνευματικής Ελλάδα στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

Ένα κείμενο γραμμένο στην κορύφωση της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1932, που οδήγησε στην επίσημη πτώχευση της χώρας. 

Ένα κείμενο τραγικά επίκαιρο που θα μπορούσε να γραφτεί και σήμερα , παίρνοντας υπόψη βέβαια τις ιστορικές αναλογίες αφού και τότε (όπως και τώρα) μεγάλα θύματα της κρίσης ήταν χιλιάδες παιδιά. Τότε μόνο ελληνόπουλα. Σήμερα ελληνόπουλα και μεταναστόπουλα. 
Τα παιδιά που πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο. 

Αυτά που προσπάθησαν να κρύψουν και να εξαφανίσουν λες και δεν υπάρχουν, δεν πεινούν δεν αγωνιούν, οι μεγαλόσχημοι «εκσυγχρονιστές» του υπουργείου Παιδείας...