του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Το κακό μ αυτούς είναι πως διαχέονται μέσα στην ανωνυμία
μιας κοινωνίας απρόσωπης. Μιας κοινωνίας που της συμπεριφέρονται με άκρατη
υστεροβουλία, όταν ψυχανεμίζονται πως υπάρχει περίπτωση να καρπωθούν κάποια
ωφελήματα σαν αντιστάθμισμα των εκλογικών επιλογών τους. Αλλά που ταυτόχρονα τη
χρησιμοποιούν - αυτή την κοινωνία - ως βολικό συνεταιράκι, πρόθυμοι να μοιραστούν
μαζί της τις συνέπειες των «περήφανων» προεκλογικών τους επιλογών.
Έτσι, ενώ σπεύδουν να καρπωθούν, να επαιτήσουν, να εξαργυρώσουν το τίμημα της ψήφου τους, που πούλησαν φτηνά στο πολιτικό χρηματιστήριο, με ένα ρουσφέτι, ένα βολεματάκι ή ακόμα και με μια ανεκπλήρωτη ελπίδα τις περισσότερες φορές, αυτό που κατά κανόνα συμβαίνει είναι να σφυρίζουν αδιάφορα – και ενίοτε αγανακτισμένα - όταν συνειδητοποιούν πως τις συνέπειες των ολέθριων επιλογών τους τις φορτώνεται στο σύνολό της η κοινωνία μέσα στην οποία και οι ίδιοι ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά τους...
Έτσι, ενώ σπεύδουν να καρπωθούν, να επαιτήσουν, να εξαργυρώσουν το τίμημα της ψήφου τους, που πούλησαν φτηνά στο πολιτικό χρηματιστήριο, με ένα ρουσφέτι, ένα βολεματάκι ή ακόμα και με μια ανεκπλήρωτη ελπίδα τις περισσότερες φορές, αυτό που κατά κανόνα συμβαίνει είναι να σφυρίζουν αδιάφορα – και ενίοτε αγανακτισμένα - όταν συνειδητοποιούν πως τις συνέπειες των ολέθριων επιλογών τους τις φορτώνεται στο σύνολό της η κοινωνία μέσα στην οποία και οι ίδιοι ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά τους...

