Εντός... Επί τα αυτά... Κι άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε

Οι διεργασίες που φαίνεται να ενεργοποιούνται, τόσο με την εμφάνιση του μορφώματος Καρυστιανού, όσο και με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, είναι απολύτως προβλέψιμες και εν πολλοίς αναμενόμενες…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Συνοπτικά, μπορούν να ορίζονται ως μια «εντός και επί τα αυτά» προσπάθεια ανασύνταξης συγκεκριμένων συνιστωσών του πολιτικού συστήματος, με στόχο την πολιτική τους μακροημέρευση και με το βλέμμα των πρωταγωνιστών τους, σταθερά στραμμένο στην νομή της εξουσίας. Θα μπορούσαν αυτές οι εξελίξεις να δρομολογήσουν διαφορετικές πολιτικές διεργασίες ικανές να προσδώσουν διαφορετική πολιτική δυναμική στην πορεία της χώρας; Η απάντηση είναι απλή: ΟΧΙ δεν θα μπορούσαν. Και να γιατί…

Α. Το κόμμα Τσίπρα, παρά τα όποια επικοινωνιακά ρετούς τα οποία υιοθέτησε ο πρώην πρωθυπουργός, από το όνομα μέχρι το σκηνικό σόου, παραμένει ένας σχηματισμός που κατά δήλωση του ιδρυτή του, επιμένει να στηρίζεται σε δυνάμεις (από την Αριστερά μέχρι την πολιτική οικολογία) η πολιτική έκφραση των οποίων έχει εξαντλήσει προ πολλού τα δυνητικά πολιτικά της όρια.

Επομένως, το μοναδικό πράγμα το οποίο μπορεί να ανακυκλωθεί μέσα από αυτό το πολιτικό σχήμα, είναι το φαιδρό παρελθόν πολιτικών και εμμονών που γνωρίσαμε, αλλά και συστημικές εργολαβίες που...

ενδέχεται να ανατεθούν και πάλι στον αδίστακτο όσο και εξαιρετικά φιλόδοξο ιδρυτή του.

Για την ευόδωση όλων των παραπάνω, ο πρώην πρωθυπουργός κατά την προσφιλή του τακτική, έχει σταθερά απλωμένα τα δίκτυα του εκεί που «κολυμπούν» αδέσποτα ή και πλημμελώς δεσποζόμενα «κεντρώα» στελέχη, αφού στο πλαίσιο της ερμαφρόδιτης πολιτικής διαχείρισης της οποίας ο κ. Τσίπρας θεωρείται μαιτρ, αυτά τα στελέχη λειτουργούν αντικειμενικά ως πολλαπλασιαστής εκλογικής ισχύος, που μέσα από την περαιτέρω συρρίκνωση του πολιτικά άχρωμου ΠΑΣΟΚ, θα συμβάλουν καθοριστικά στο να προσδώσουν στο συγκεκριμένο πολιτικό εγχείρημα, υπολογίσιμη κυβερνητική προοπτική, μέσα από την ευρεία ανασύσταση της ίδιας πολιτικά ρευστής εκλογικής βάσης…

Β. Το μόρφωμα Καρυστιανού από την άλλη, παρά τις επίμονες όσο και φιλότιμες προσπάθειες των ετερόκλητων υποστηρικτών του να το εμφανίσουν ως σοβαρή και πολλά υποσχόμενη πολιτική καινοτομία που προσλαμβάνει δήθεν τα χαρακτηριστικά κινήματος με ευρεία κοινωνική υποστήριξη και άλλα πομπώδη, είναι απλώς μια θνησιγενής συνιστώσα αυτού του συστήματος, που κατά βάση απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένο κύκλο πολιτικά μη ώριμων ψηφοφόρων, ενώ τα ίδια τα θεμελιώδη που σχετίζονται με την «πολιτική» του εμφάνιση και συγκρότηση, παραπέμπουν σε ένα σχηματισμό καιροσκοπικά δημιουργημένο, με εξαιρετικά περιορισμένο το εύρος του πολιτικού του λόγου και απολύτως προβλέψιμο κύκλο πολιτικής ζωής.

Προφανώς και δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα γι’ αυτό το συνονθύλευμα «κυνηγών ευκαιριών» που εμφανίζεται στο πολιτικό στερέωμα, με όχημα την πολιτική καπηλεία μιας τραγωδίας και το οποίο συγκροτήθηκε ετερόκλητα, με διχαστικές πρακτικές, χωρίς πολιτική συνοχή, χωρίς την αντικειμενική βάση για να την αποκτήσει, σε μια λογική αναπαραγωγής συνθημάτων χωρίς ουσία και με έμψυχα «δάνεια» από την αντιεμβολιαστική (και όχι μόνο) ψέκα, από τους παντός καιρού πολιτικούς losers του ΕΠΑΜ, αλλά και από τους πολλαπλά αποτυχημένους πατριδέμπορες των πλατειών, που προσπάθησαν - αλλά δεν κατάφεραν - να ρεστοποιήσουν προς ίδιον όφελος στο παρελθόν και μέσω άλλης επίδοξης υποψηφίας πρωθυπουργού, την πάνδημη κοινωνική και πολιτική αντίδραση στην εξευτελιστική συμφωνία της Πρέσπας. Το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που στηρίζουν αυτό το εγχείρημα μεμονωμένα και χωρίς να συμπεριλαμβάνονται στις παραπάνω «συλλογικότητες», δεν είναι παρά η εξαίρεση που επιβεβαιώνει των κανόνα.

Αυτά είναι τα δεδομένα κύριοι…

Αυτό που συντελείται σε καμία περίπτωση δεν συνιστά πολιτική κοσμογονία. Άλλωστε ως κοινωνία που διαθέτει εξαιρετικές επιδόσεις στην ευκολοπιστία, στην λαγνεία του παραμυθιού, στην αβασάνιστη οπαδοποίηση και στην πολιτική λήθη, δεν θεωρούμαστε θερμοκοιτίδα που προσφέρεται για να παράξει σοβαρές πολιτικές ανατροπές.

Η διαδικασία της κομματικής αναδημιουργίας βέβαια, δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά οι «ομορφιές» που μας έχουν προκύψει μέχρι αυτήν την στιγμή, έχουν πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να τα καταγράψουμε:

Καμία από τις δύο δεν απειλεί εκλογικά την ισχυρή πλειοψηφία της ΝΔ. Αντιθέτως. Το μεν κόμμα Τσίπρα, ενεργοποιεί σύνδρομα αλλά και δυναμικές επανασυσπείρωσης των ψηφοφόρων της… Το δε μόρφωμα Καρυστιανού, συμβάλει στην διάχυση της αποσύνθεσης του λαϊκιστικού χώρου, της ψέκας και της ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα να διευκολύνεται σημαντικά η αναστολή διαρροής ψηφοφόρων από τον χώρο της ΝΔ και εν τέλει η επανασυσπείρωσή τους.

Καμία από τις δύο δεν συνιστά μοχλό πολιτικής πίεσης ικανό να επιβάλει ουσιαστικούς και σε θετική κατεύθυνση αναπροσανατολισμούς στην κυρίαρχη πολιτική σκέψη και στην κρατούσα πολιτική που υλοποιείται στην χώρα. Το μεν μόρφωμα της κ. Καρυστιανού θα προκαλεί και θα ανατροφοδοτεί θυμηδία με τις γνωστές πολιτικές «κεραμίδες» του, ενώ το κόμμα του κ. Τσίπρα, θα αποσυνθέτει μεν τον σοσιαλδημοκρατικό περίγυρο, αλλά, παράλληλα με αυτό, θα ενισχύει την ψευδαίσθηση ορθότητας στο περιβάλλον της ανασυσπειρωμένης Ν.Δ.

Και για να προλάβουμε την επιφανειακή κριτική που ως γνωστόν καιροφυλακτεί ελπίζοντας να απαξιώσει και να μηδενίσει…

Και η αναμενόμενη εμφάνιση του κόμματος Σαμαρά, δεν θα συνιστά πολιτική κοσμογονία. Υπό προϋποθέσεις όμως, θα πρέπει να θεωρείται ως η μόνη σοβαρή και αξιόπιστη πολιτικά λύση, η οποία μπορεί να τερματίσει αιφνίδια το φαύλο καθεστώς Μητσοτάκη, ανασυσπειρώνοντας πολιτικά την ευρύτερη συντηρητική εκλογική βάση, στην βάση μιας πλήρως αναθεωρημένη πολιτικής πλατφόρμας, με αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητες, με συγκεκριμένες στοχεύσεις σε κρίσιμους θεσμικούς, εθνικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς τομείς και με την προσδοκία μιας δραστικά αναβαθμισμένης διεθνούς θέσης της χώρας, στο ευρωατλαντικό περιβάλλον, στα περιβάλλοντα των διμερών και πολυμερών στρατηγικών συμμαχιών, αλλά και ευρύτερα, σε μια κατεύθυνση δυναμικής αξιοποίησης, κάθε νέας δυνατότητας που δημιουργείται αντικειμενικά.

Τονίζουμε εδώ ότι η προοπτική αυτής της πολιτικής επανασυσπείρωσης είναι ΔΥΝΑΜΙΚΗ και απολύτως ικανή να ανατρέψει άρδην, αυτά που αποτυπώνουν προς το παρόν οι καταγραφές των δημοσκοπήσεων.

Προϋπόθεση βέβαια γι’ αυτό, είναι η υιοθέτηση καθαρών λύσεων, με σταθερό μέτωπο απέναντι σε κάθε καιροσκοπισμό, με μηχανισμούς, με οργανωτική υποδομή σε ολόκληρη την επικράτεια και με στρατηγικό σχεδιασμό ικανό να ενισχύει μια πολιτική παρουσία που θα έχει πάντα στραμμένη την προσοχή της στο κύριο, χωρίς να ενδίδει στον πειρασμό αμφιλεγόμενων ή μη σοβαρών τακτικισμών, με μηδενικά, ελάχιστα ή πολύ περισσότερο αυτοαναιρούμενα προσδοκώμενα πολιτικά οφέλη.

Και τα λέμε αυτά, διότι λέγονται και γράφονται διάφορες «ομορφιές», από ανθρώπους που βλέπουν το τυρί αλλά δεν βλέπουν την φάκα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι καιροσκοπισμοί τέτοιου είδους, δεν έχουν καμία σχέση με τις σκέψεις του πρώην πρωθυπουργού και ότι ο ίδιος αντιλαμβάνεται επαρκώς  ότι ο κίνδυνος να ανατραπεί άρδην το υπέρ του κλίμα, καιροφυλακτεί.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"