Με τον «Νόμο περί Ναυτικής Δικαιοδοσίας», η τουρκική εθνοσυνέλευση, πρόκειται να αποτυπώσει τυπικά και να θωρακίσει θεσμικά, το ευρύτερο πλαίσιο των τουρκικών αναθεωρητικών διεκδικήσεων, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο…
Παράλληλα, προαναγγέλλεται ήδη ένα πλαίσιο αποφάσεων, χειρισμών και δυνητικών πρωτοβουλιών, από τον πλήρως εξουσιοδοτημένο προς τούτο Τούρκο πρόεδρο, με το οποίο πλαίσιο θα επιδιώξει να εκβιάσει ανατροπές στην ευρύτερη περιοχή. Ανατροπές τόσο στο πεδίο, όσο και στην φυσιογνωμία αλλά και στην κατεύθυνση των συντελούμενων γεωπολιτικών διεργασιών.
Το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος, είναι η μοναδική πύλη θαλάσσιας διεξόδου μέσω της οποίας η Τουρκία μπορεί να αναβαθμίσει το περιφερειακό της αποτύπωμα στο πλαίσιο της επικαιροποιημένης στρατηγικής της, διαμηνύοντας ότι παραμένει παρούσα και με ισχυρές απαιτήσεις στην διαδικασία ανακατανομής της ισχύος. Παράλληλα, με την επιχείρηση της δυναμικής ενσωμάτωσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος στον ευρύτερο γεωστρατηγικό της σχεδιασμό, αυτό που επιδιώκει είναι…
Α. Να καρπωθεί τα πολυδιάστατα γεωπολιτικά
πλεονεκτήματα που παρέχει
η δυνατότητα ελέγχου αυτού του περιβάλλοντος, στον μοναδικό ίσως περιφερειακό
δρώντα ο οποίος αποφασίζει να επενδύσει σε αυτό τις με επιθετικές –
αναθεωρητικές πολιτικές μιας εξαιρετικά φιλόδοξης δύναμης, μακριά από τις διαχειριστικές – συντηρητικές
λογικές όλων των υπολοίπων. Και…
Β. Να ενιαιοποιήσει, μέσω της δημιουργίας ενός
πλέγματος συμφερόντων
(ναυτικών, ενεργειακών, διαμετακομιστικών κ.ά) στο οποίο θα έχει εξασφαλίσει
πρωταγωνιστική παρουσία, την ευρεία
περιφερειακή ζώνη στην οποία διατηρεί γεωπολιτικό πάτημα με στρατηγικού
χαρακτήρα διμερείς συμφωνίες, αλλά και με παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων.
Είναι λοιπόν
φανερό ότι και μόνο η ύπαρξη της Ελλάδας
και της Κύπρου, αποτελούν εμπόδιο στην υλοποίηση αυτού του σχεδίου και αυτό
το εμπόδιο η Τουρκία το εκλαμβάνει ως υπαρξιακή απειλή από την οποία θέλει να
απαλλαγεί με τρόπο οριστικό και αμετάκλητο.
Το γεγονός λοιπόν ότι αντιδρά στην στρατηγική συμμαχία της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ, δεν είναι γιατί αντιμετωπίζει όντως αυτήν την συμμαχία ως έναν συνασπισμό δυνητικά επιτιθέμενων που οργανώνονται και την απειλούν.
Αντιδρά διότι αντιλαμβάνεται ότι αυτή η
συμμαχία, συνιστά πολλαπλασιαστή ισχύος ΚΑΙ για την Ελλάδα αλλά ΚΑΙ για την
Κύπρο, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αμετάκλητο στραπάτσο τα δικά της
επιθετικά σχέδια και συνακόλουθα να ενεργοποιήσει ένα ντόμινο διεργασιών που θα
μπορούσαν να ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου και να δρομολογήσουν ακόμη και τον
εδαφικό της διαμελισμό.
Έχει λοιπόν
σημασία να κατανοήσουμε ότι αυτό το οποίο επιχειρεί αυτήν την περίοδο η Τουρκία, ΔΕΝ συνιστά μια απλή κλιμάκωση της παραδοσιακής
της αντίδρασης, που εκδηλώνεται στο πλαίσιο του παραδοσιακού ανταγωνισμού της με
την Ελλάδα.
Η εμπλοκή της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης με στόχο την θεσμική θωράκιση των αναθεωρητικών της διεκδικήσεων, είναι ίσως το πρώτο πραγματικά αναβαθμισμένο βήμα (θα ακολουθήσουν κι άλλα) που συντελείται στο πλαίσιο της αναβαθμισμένης στρατηγικής της Άγκυρας, η οποία συνειδητοποιεί επαρκώς των φυσιογνωμικό χαρακτήρα των ανατροπών που συντελούνται με όχημα την περιφερειακή ασφάλεια, την ενέργεια και την διαμετακόμιση και επιδιώκει να επιβάλει de facto την de jure παρουσία της σε αυτήν την εξίσωση πολλαπλών παραμέτρων και αυτό εξηγεί απόλυτα την στροφή της στην θαλάσσια ισχύ.
Και φυσικά, για να αποδώσει τα μέγιστα δυνατά αυτή η στροφή, προϋποθέτει ότι η Τουρκία θα καταφέρει να επιβάλει δομικού και μόνιμου χαρακτήρα ανατροπές στο Ελληνοτουρκικό σύστημα...
Η επιτυχής έκβαση αυτής της προσπάθειας, θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή για την φιλόδοξη νεοοθωμανική Τουρκία,
που διεκδικεί ρόλο στο διεθνές σύστημα, πρωταγωνιστικό για τις περιφερειακές
εξελίξεις.
Αντιθέτως η αποτυχία, θα ισοδυναμεί με ραγδαία
γεωπολιτική υποβάθμιση, σε
μια περιφερειακή Αρχιτεκτονική που θα έχει μετασχηματιστεί πλήρως και με την ενεργοποίηση
του ντόμινο της καταστροφής.
Η Άγκυρα, έχοντας πλήρη επίγνωση των δυνητικών
εξελίξεων, θα κλιμακώσει
την προκλητικότητα και την επιθετικότητά της και θα καταστεί εξαιρετικά
επικίνδυνη εάν το σχέδιο της δεν ανακοπεί. Η
Ελλάδα, οφείλει να αποκτήσει ΚΑΙ αυτή πλήρη επίγνωση των εξελίξεων, να
ισχυροποιήσει και να διευρύνει περαιτέρω το περιεχόμενο των στρατηγικών τη
συμμαχιών και κυρίως να διασφαλίσει την ετοιμότητα και πάνω απ’ όλα την
πολιτική βούληση, ώστε να ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕΙ
και να μην ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΕΙ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου