Ο «αντισυστημισμός» ως ακραιφνώς συστημικό δημιούργημα του πολιτικού marketing…

Το πολιτικό marketing έχει εισβάλει αμετάκλητα και με ιδιαίτερο δυναμισμό στην καθημερινότητά μας και ο λόγος είναι απλός…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι νεολογισμοί τους οποίους ανέδειξε και επιμένει να συντηρεί, ασκούν μια δυναμική γοητεία σε πολιτικούς χώρους στους οποίους κυριαρχεί η πολιτική ρηχότητα. Παράλληλα, αυτοί οι νεολογισμοί, προσφέρουν απεριόριστες δυνατότητες εργαλειοποίησής τους, από δυνάμεις αλλά και από πολιτικούς μηχανισμούς, που έχουν την ικανότητα να τους αναπαράγουν και να επενδύουν επικοινωνιακά σε αυτούς, προκειμένου να «κατασκευάζουν» ελεγχόμενα άλλοθι και να παγιδεύουν σε παραλυτικά πολιτικά αδιέξοδα διάφορους περιφερόμενους ηγετίσκους που διακατέχονται από τα γνωστά σύνδρομα του πολιτικού μικρομεγαλισμού…

Η επιδίωξη είναι ξεκάθαρη. Αυτό που θέλουν οι μηχανισμοί οι οποίοι διαθέτουν την τεχνογνωσία, την δυνατότητα και τα μέσα να εργαλειοποιούν αυτούς τους νεολογισμούς, είναι να ευνουχίσουν την κοινωνική αγανάκτηση και οργή, προκειμένου να την εκτρέψουν σε αδιέξοδες και ανώδυνες πολιτικές αναζητήσεις, που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον εκφυλισμό και στην σταδιακή αυτοκατάργησή της. Και ενώ συντελείται όλο αυτό, οι πρωταγωνιστές της πολιτικής αφέλειας, έχουν την εντύπωση ότι κάνουν κάτι περισπούδαστο και πολιτικά σημαντικό, που θα τους το αναγνωρίσει η ιστορία.

Η έννοια του «αντισυστημισμού», θεωρείται πλέον η ναυαρχίδα στο φασονάδικο του πολιτικού marketing, διότι μπορεί να... 

χωράει τους πάντες, έχει την δυνατότητα να εξασφαλίζει επικοινωνιακή απλοχειριά σε κάθε πικραμένο της πολιτικής και φυσικά «μαντρώνει» την κοινωνική αγανάκτηση και οργή, όλων εκείνων που αναζητούν εναγωνίως μια δυνατότητα δυναμικής πολιτικής έκφρασης, σε περιβάλλοντα που προσφέρονται για τζούφια εκτόνωση, με εργαλείο τις αυταπάτες των απερίσκεπτων και τις μεγαλοστομίες των γραφικών.

Οι διαχειριστές του πολιτικού marketing, φρόντισαν προηγουμένως να θωρακίσουν την φούσκα του «αντισυστημισμού», αναγορεύοντάς την δήθεν σε σοβαρή κοινωνική στάση με βαθυστόχαστο ιδεολογικό υπόβαθρο που δήθεν αντιτίθεται στο κατεστημένο, αμφισβητεί τους θεσμούς και κηρύσσει ανένδοτο αγώνα με στόχο την ανατροπή και εν τέλει την αντικατάστασή τους από κάτι άλλο, το οποίο δεν ξέρουμε ακριβώς τι είναι αλλά δεν βαριέσαι βρε αδερφέ, στην πορεία θα το ανακαλύψουμε.

Όλα τα παραπάνω, συνιστούν βέβαια ένα περίβλημα επικοινωνιακό, το οποίο γοητεύει τα πλέον άπειρα πολιτικώς τμήματα του εκλογικού σώματος, που προθυμοποιούνται να λειτουργήσουν και εν τέλει συμπεριφέρονται ως όχλος, που είναι διατεθειμένος να ενδώσει στον πρώτο εύπεπτο πολιτικό τυχοδιωκτισμό που του προσφέρεται, πιστεύοντας ότι έτσι θα δει τα «όνειρα» που τον ενέπνευσαν να πραγματοποιούνται.

Στην «πραγματική πραγματικότητα» όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο «αντισυστημισμός», ως μπάσταρδο δημιούργημα του πολιτικού marketing, ΔΕΝ έχει και ΔΕΝ θα μπορούσε να έχει απολύτως καμιά πραγματική υπόσταση στην δρώσα πολιτική, διότι πολύ απλά ΔΕΝ υφίσταται με πραγματικούς πολιτικούς όρους. Είναι ο ορισμός της πολιτικής φούσκας. Μιας φούσκας η οποία ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΚΕ και ΔΙΟΧΕΤΕΥΤΗΚΕ στην πολιτική αγορά, από το ίδιο το σύστημα, το οποίο υποτίθεται ότι αμφισβητεί και απειλεί να καταργήσει. Ο λόγος που κατασκευάστηκε είναι για να εγκλωβίσει στα ανατροφοδοτούμενα παραλυτικά του αδιέξοδα τους αφελείς.

Και βεβαίως, η συγκεκριμένη πολιτική φούσκα, παραμένει παρούσα ως μέρος του συστημικού οπλοστασίου, ενεργή και σε κάθε περίπτωση δυνητικά έτοιμη να οδηγήσει σε συστημική συντριβή, μέσα από την εξευτελιστική αυτοδιάψευσή τους, τους πολιτικούς καιροσκόπους που θα καταφέρουν να εξαπατήσουν προσωρινά το πλέον ευκολόπιστο και πολιτικά άπειρο τμήμα του εκλογικού σώματος.

Ο «αντισυστημισμός» της Χρυσής Αυγής, του ΣΥΡΙΖΑ, του mr. ΠΟΤΑΜΗ κλπ, όπως και αυτός του αλαφροΐσκιωτου Φειδία στην Κύπρο, που αφού εξαπάτησε το 19% των ψηφοφόρων, προσγειώθηκε χθες στο μόλις 5%, είναι ορισμένα μόνο ενδεικτικά παραδείγματα, για όσους επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται ότι η «αντισυστημική» ρητορική, είναι εργαλείο στα χέρια πολιτικών καιροσκόπων και κυνηγών ευκαιριών με στόχο την εύκολη πολιτική καριέρα…

Η «αντισυστημική» ρητορική, από όποιον και εάν εκφράζεται, με όποιον τρόπο και εάν εκδηλώνεται, είναι παντελώς ανίκανη να αγγίξει πλευρές του συστήματος το οποίο υποτίθεται ότι πολεμά. Είναι μέρος αυτού του συστήματος και απολύτως ελεγχόμενο δημιούργημά του…

Η συγκεκριμένη πολιτική φούσκα όμως, παραμένει επίσης παρούσα και ως συστημικός πολιορκητικός κριός, στην διάθεση εύστροφων πολιτικά ηγετών, που είναι πρόθυμοι να μεταστραφούν, «μετά από την απομάκρυνση του εκλογικού σώματος από το ταμείο» και να αποστασιοποιηθούν από τις γνωστές «αντισυστημικές» φανφάρες, οδηγώντας έτσι μαζικά τα τμήματα της κοινωνίας που τους εμπιστεύτηκαν, στην επαναπροσέγγιση της πραγματικότητας και στην σταδιακή επάνοδο στον συστημικό πολιτικό ρεαλισμό, αποτρέποντας έτσι μια ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση με απρόβλεπτες προεκτάσεις.

Ο συστημικός «αντισυστημισμός» της Μελόνι ή της Λεπέν, που συνιστούν πολιτικές παρουσίες άρρηκτα δεμένες με το σύστημα και που ουδόλως σχετίζονται με γνωστούς περιφερόμενους χασομέρηδες, προσφέρεται για εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, από όλους όσους επιμένουν να γοητεύονται από το παραμύθι του «αντισυστημισμού» και να μην αντιλαμβάνονται τον βαθιά συστημικό του χαρακτήρα.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"