Το μαγαζί κατέρρευσε και αποσυντίθεται ταχύτατα στα εξ ων συνετέθη. Η εξέλιξη αυτή, μπορεί να εξέπληξε και να αιφνιδίασε τους αδαείς. Ήταν όμως μια εξέλιξη απολύτως αναμενόμενη, για όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς τον αμείλικτο τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα κρίσιμα θεμελιώδη στην πολιτική διεργασία...
Ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα πολιτικών καιροσκόπων,
αντιεμβολιαστών, πολιτικών πανηγυρτζήδων και κυνηγών πολιτικών ευκαιριών που αυτοχαρακτηρίστηκε πολιτικό κόμμα, καβάλησε
βίαια το καλάμι, ξεχείλισε υπεροψία υπέρμετρη, φαντασιώθηκε ακόμη και
αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, οραματίστηκε πολιτικά μεγαλεία ων ουκ έστι
αριθμός, ενώ το μόνο που διέθετε επί
της ουσίας και δη σε πραγματικό υπερπλεόνασμα (εκτός βεβαίως από την νοσηρή
φιλοδοξία και την πολιτική αμετροέπεια των συντελεστών του), είναι όλα όσα θα μπορούσαν να
"εγγυηθούν" την αιφνίδια αποδόμησή του, την ταχύτατη πολιτική του
αποδρομή και εν τέλει τον οριστικό αφανισμό του και μάλιστα με συνοπτικές
διαδικασίες, από το πολιτικό στερέωμα... Όπερ και εγένετο...
Ανυπαρξία πολιτικής και στοιχειώδους πολιτικής σοβαρότητας, επιτελείς που ήταν απλώς για το θεαθήναι, μηδενική πολιτική συνεκτικότητα, μπόλικα επικοινωνιακά φούμαρα για...
Πρόκειται δηλαδή για ένα καταστροφικό μείγμα προδιαγραφών
πολιτικής αποτυχίας, σε ένα περιβάλλον υπέρμετρης τοξικότητας και αυτός ο συνδυασμός ΔΕΝ παραπέμπει σε πολιτικό
υποκείμενο ικανό να εγγυηθεί και να δρομολογήσει τις κρίσιμες πολιτικές
ανατροπές που φαντασιώνονταν οι ελάχιστοι αφελείς που επένδυσαν ελπίδα και
προσδοκίες στην συγκεκριμένη υβριδική πολιτική φαρσοκωμωδία. Ταυτόχρονα και υπό
την πίεση του όχλου των απερίσκεπτων φανατισμένων που αποτέλεσαν την κρίσιμη
μάζα της κοινωνικής του βάσης, ο πολιτικός κατήφορος εκτραχυνόταν και η
κατάσταση επιδεινωνόταν σταθερά, από την στιγμή που έσπασε το απόστημα και
άνοιξε πλέον διάπλατα ο ασκός του Αιόλου…
Αυτός ο πολιτικός αχταρμάς αντιεμβολιαστών, πολιτικών καιροσκόπων,
κυνηγών ευκαιριών, «ρεταλιών» που αποσυνδέθηκαν πολιτικά από άλλα ναυάγια της
πολιτικής που είχαν επιδοθεί στα δικά τους σόου κατά το παρελθόν, ΔΕΝ ήξερε και ο ίδιος, ΟΥΤΕ τι είναι… ΟΥΤΕ που πάει… ΟΥΤΕ που
πατάει… ΟΥΤΕ που βρίσκεται… Και πως
να το ξέρει άλλωστε, όταν η βάση της
«συσπείρωσής» του, είναι ο φανατισμός και η κραυγή και όχι μια συνεκτική και
ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση.
Παρ’ όλα αυτά, υπήρξαν κι εκείνοι που έκαναν βιαστικά την
αποκοτιά να το στηρίξουν πολιτικά, οι οποίοι επιμένουν αμετανόητα ακόμη και
σήμερα στις «αναλύσεις» τους, να εμφανίζουν αυτό το μόρφωμα ως δήθεν «ώριμη ανάγκη των καιρών»… ως δήθεν «πολύτιμο κοινωνικό
κεκτημένο»… ως δήθεν «προϊόν της
πολιτικής ανησυχίας μιας κοινωνίας που αναζητεί εναγωνίως πολιτική απάντηση
απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη» και
άλλες τέτοιες απερίγραπτες και ευρηματικές ομορφιές.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά ευφάνταστη προσέγγιση εκείνων που επιμένουν εμμονικά να
κατασκευάζουν αυθαίρετους ερμηνευτικούς συλλογισμούς - εν είδει πολιτικού
άλλοθι – και με την επίκλησή τους να δικαιολογούν την επιλογή τους να στηρίξουν
το συγκεκριμένο πολιτικό κατασκεύασμα, διότι
απλούστατα δεν έχουν την παρρησία να αναγνωρίσουν ευθέως το λάθος τους και να
ζητήσουν δημόσια συγγνώμη…
Πρόκειται για μια προσέγγιση, αρκετά καλά δομημένη, που την διαβάζεις και εντυπωσιάζεσαι για
την ευρηματικότητα των ανθρώπων που την συνέταξαν. Αμέσως μετά, προσπαθείς να αντιστοιχήσεις όλα αυτά
τα βαρύγδουπα που διάβασες, με το πολιτικό πανηγύρι που έχει πρωταγωνίστριες
«τις δύο Μαρίες που - κατά την άποψη κάποιων - θα οδηγήσουν - δήθεν - το
Έθνος σε νέο ανυπέρβλητο έπος» και λες:
«Μα είναι δυνατόν;;; Όλα τούτα λέγονται και γράφονται για να περιγράψουν τούτο
εδώ το πράμα;;;»… «Είναι δυνατόν να υπάρχουν «αναλυτές» που χρεώνουν σε αυτό το
πολιτικό πυροτέχνημα, υψηλές πολιτικές ιδιότητες
και μεγαλεία που ούτε το ίδιο δεν τόλμησε να φανταστεί ότι διαθέτει;;;»
Και όμως…
Συμβαίνουν ΚΑΙ αυτά… Με πρωταγωνιστές
τους «αναλυτές» εκείνους που δεν τόλμησαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους,
ούτε και σήμερα που το παραμύθι κατέρρευσε με πάταγο και η «μητέρα των Τεμπών» απειλεί
με νομικές κυρώσεις (άκουσον… άκουσον…) όσους τόλμησαν να ασκήσουν πολιτική
κριτική για όσα διαδραματίζονται στο παρασκήνιο του μορφώματος…
Δυστυχώς ΟΥΤΕ αυτό δεν έμαθαν στο «κόμμα που υποτίθεται ότι θα έφερνε τα νέα ήθη». Ότι δηλαδή, η πολιτική κριτική ΔΕΝ ποινικοποιείται, ότι η άσκηση πολιτικής κριτικής, μπορεί να είναι βάσιμη, αβάσιμη ή μεροληπτικά διατυπωμένη, υπερβολική, συγκρατημένη ή ακόμη και άδικη, αλλά ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ποινικά κολάσιμη ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ και ότι οι εσωκομματικές διαδικασίες θεμελιώνονται με αποφάσεις πολιτικές, με δημοκρατικά καταστατικά λειτουργίας και με διάφανη οργανωτική πολιτική και ΟΧΙ με «πειστήρια» που παρατίθενται στις αίθουσες των δικαστηρίων… Θα σύρει δηλαδή η «μητέρα των Τεμπών» στα δικαστήρια, όσους άσκησαν κριτική για την ανυπαρξία δημοκρατικής λειτουργίας και η ΜΕΝ θα πρέπει να αποδείξει στο δικαστήριο, ότι η εσωκομματική δημοκρατία λειτούργησε άψογα, ενώ οι ΔΕ θα πρέπει να αποδείξουν ότι «πήγε για ψάρεμα». Όντως… Νέα ήθη… Και εξαιρετικά αναβαθμισμένη πολιτική κουλτούρα για τον πολύπαθο πολιτικό μας πολιτισμό…
Συμβαίνουν λοιπόν
ΚΑΙ αυτά… Με πρωταγωνιστές στην επιχείρηση εξωραϊσμού και πολιτικής αναβάθμισης
αυτής της ιστορίας, τους «αναλυτές» εκείνους που επιδιώκουν να αντικαταστήσουν την πραγματικότητα, με τα δημιουργήματα
της πολιτικής τους φαντασίας και να εμφανίσουν ως δήθεν καινοτόμο,
μεγαλειώδες και πολιτικά πρωτοποριακό, κάτι που επί της ουσίας ήταν πολύ πιο
γήινο, πολύ πιο απλό και εξαιρετικά αποκρουστικό ως προς την σύλληψη και την πολιτική
του διαχείριση…
Και ποια είναι η αλήθεια;;;
Η αλήθεια είναι
ότι υπήρξαν άνθρωποι που «είδαν» το
έγκλημα των Τεμπών, ως μια δυναμική πολιτική ευκαιρία που θα μπορούσε να
ικανοποιήσει λιμνάζουσες πολιτικές προσδοκίες και φιλοδοξίες ετών ή και δεκαετιών. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής σύλληψης, «αλιεύτηκε»
και εργαλειοποιήθηκε το πολιτικά άπειρο asset της «μητέρας των Τεμπών», προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για την επιθετική προώθηση των
συγκεκριμένων φιλοδοξιών και στην συνέχεια να την παροπλίσουν επιτηδευμένα,
παραδομένη στον πόνο της μητέρας που έχασε το παιδί της σε αυτήν την τραγωδία…
Όταν όμως οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει
μαζί τους. Έτσι η «μητέρα των Τεμπών», έβγαλε στην
επιφάνεια τις δικές της πολιτικές φιλοδοξίες και κάπου εκεί άρχισε σταδιακά να
«χαλάει η δουλειά»… Να οξύνονται οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί… Και το όλο εγχείρημα, από πολιτικό project υψηλών προσδοκιών, να
μεταπίπτει σε εσωστρέφεια και γκρίνια. Η γκρίνια έφερε φτήνια… Η φτήνια έφερε φτώχεια…
Η φτώχεια έφερε νέα γκρίνια… Και το
μαγαζί βάρεσε διάλυση, επιβεβαιώνοντας ότι τα πάντα εδώ υπήρξαν πολιτικά ολίγιστα,
σε πείσμα των βαθυστόχαστων αναλύσεων που ήθελαν να βλέπουν την οριστική
συντέλεια της μεταπολίτευσης προκειμένου να ανατείλει μια άλλη Ελλάδα…
Και θα πει κάποιος (και σωστά θα το πει)…
Μα είστε
ευχαριστημένοι με αυτήν την εξέλιξη;;; Από την αρχή σταθήκατε απέναντι ενώ θα
μπορούσατε να στηρίξετε αυτό το εγχείρημα για να αποδυναμωθεί δραστικά το
καθεστώς Μητσοτάκη…
Όχι αγαπητέ «κάποιε»… Τα
καθεστώτα ΔΕΝ τα πολεμάς, ενισχύοντας θνησιγενείς αυταπάτες που παρασέρνουν
ως πυροτέχνημα τους αφελείς και στην συνέχεια οδηγούν σε αποστράτευση (και
δυστυχώς σε εκλογική επιστροφή στον Μητσοτάκη) μαζικά τους απογοητευμένους των
οποίων οι ελπίδες απλώς πήγαν κουβά.
Το πολιτικό εγχείρημα "της Μαρίας", ΔΕΝ ήταν ο πολιορκητικός κριός που θα διέλυε ένα φρικτό συστημικό καθεστώς. Ήταν ένα αυθεντικό συστημικό εργαλείο, που χρησιμοποιήθηκε για να οδηγήσει τους «κυνηγούς ευκαιριών» στο όνειρο και τους αφελείς κλακαδόρους που το ακολούθησαν, μαζικά στην διάψευση, στην απογοήτευση, στην αποστρατεία και εν τέλει στον συστημικό καναπέ...
Αυτό πολεμήσαμε… Την αυταπάτη… Το «προσεχώς πολιτική» πολεμήσαμε, που
δεν ήταν παρά ένας ακόμη πολιτικός συμβιβασμός με το συστημικό κατεστημένο. Αυτή η φαρσοκωμωδία ΔΕΝ ήταν μια υγιής
πολιτική προσπάθεια που άξιζε τον κόπο να στηριχτεί. Το τέλος της, με
αυτούς τους όρους που γράφεται σήμερα, ήταν προδιαγεγραμμένο… Κάποιοι απλώς
αρνούνται ακόμη και σήμερα να το δουν και επιμένουν να ερωτοτροπούν με τις
αυταπάτες τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου