Η «γοητεία» του αντισημιτισμού.... Ένας αλαφροΐσκιωτος πρόεδρος και μια χαμένη ιστορική ευκαιρία

Είναι πολλά και ανατροφοδοτούμενα τα προβλήματα και οι ευρύτερες επιπτώσεις τους που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος στην Μ. Ανατολή. Κατά την άποψη του γράφοντος όμως, κάθε πιθανή «λύση», όσο και αν φαντάζει αναγκαία με την πρώτη ματιά, όταν δομείται με βάση μια αμιγώς δυτική λογική και προσέγγιση, χωρίς να συνυπολογίζει κρίσιμες και διαχρονικές περιφερειακές ιδιαιτερότητες, είναι αυθαίρετη, επισφαλής έως και δυνητικά επικίνδυνη και καλό θα είναι να μην καλλιεργούνται αυταπάτες αναφορικά με το αποτέλεσμα…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε τέτοια «λύση», επί της ουσίας συνιστά ΜΗ λύση, πρωτίστως διότι αποσυνδέει το ευρύτατο πλέγμα των περιφερειακών προβλημάτων που ανατροφοδοτούν αυτήν την σύγκρουση, από την μεσανατολική κουλτούρα η οποία συντηρεί και αναπαράγει αυτά τα προβλήματα και φυσικά επισκιάζει τα πάντα. Ας γίνουμε όμως σαφέστεροι…

Πρώτον: Η σύγκρουση με το Ιράν, ΔΕΝ είναι μεμονωμένο γεγονός. Είναι η κορύφωση μιας αλυσίδας συγκρούσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή, ενώ το ίδιο το Ιράν, ως ισχυρός περιφερειακός δρων, υπήρξε τροφοδότης και ενορχηστρωτής αυτών των συγκρούσεων, τουλάχιστον κατά την διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων. Είναι λοιπόν φανερό ότι ακόμη και εάν επέλθει (και θα επέλθει με τα μυαλά που κουβαλάει ο πρόεδρος Τραμπ) συμφωνία και κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν, η πολυπόθητη ειρήνευση στην ευρύτερη περιοχή, είναι βέβαιο ότι ΔΕΝ πρόκειται να επέλθει.

Δεύτερον: Η ίδια η συμφωνία, θα είναι επί της ουσίας ένα ισοζύγιο συμβιβασμών μεταξύ των δύο, που για μεν τους Αμερικανούς (έτσι όπως τα έκαναν) θα σηματοδοτήσει μια ολιγότερο επώδυνη δυνατή απεμπλοκή από την πολεμική εξίσωση, σε ένα καταφανώς δυσμενέστερο γι’ αυτούς περιβάλλον, που θα τους εξασφαλίζει ωστόσο την σχετική πολυτέλεια για μια διαχειρίσιμη επικοινωνιακή «μεταπώληση». Για το καθεστώς των μουλάδων όμως (το οποίο επιβιώνει ως μέρος της ανεκπλήρωτης λύσης μιας πολεμικής εξίσωσης), η συγκεκριμένη εξέλιξη θα είναι μια ευκαιρία επιχειρησιακής, εξοπλιστικής και...

γεωπολιτικής ανασύνταξης, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα και χωρίς την παραμικρή έκπτωση σε ότι αφορά στις ευρύτερες γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις.

Τρίτον: Το Ισραήλ, ως κρίσιμη και πρωταγωνιστική συνιστώσα αυτής της αλυσίδας των συγκρούσεων, ήταν και παραμένει αντιμέτωπο με συγκεκριμένες προκλήσεις που στο σύνολό τους συνθέτουν μια σοβαρή, διαρκή και πολυδιάστατη υπαρξιακή απειλή. Η «δυτικού τύπου» προσέγγιση της όποιας λύσης με βασικό συστατικό τον ΜΗ πόλεμο, έχει το βλέμμα στραμμένο στα καθ’ όλα υπολογίσιμα «ωφελήματα» της «ειρήνευσης». Για το Ισραήλ όμως, παράλληλα με αυτά τα ωφελήματα τα οποία σπεύδει και αξιοποιεί στο έπακρο με στόχο την ευημερία των πολιτών του, υπάρχει το κορυφαίο στοίχημα της στρατηγικής του επιβίωσης, το οποίο καμιά Ισραηλινή πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να υποτιμήσει ή πολύ περισσότερο να αγνοήσει, κατά την διαχείριση αυτών των προκλήσεων.

Όσοι λοιπόν σπεύδουν να πλειοδοτήσουν σε αντιπολεμικές μεγαλοστομίες για το status στην ευρύτερη περιοχή, ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι: 

• Α. Όσοι από μας αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό αυτήν την καθ’ όλα όμορφη, πλην όμως ρομαντική, των πραγμάτων προσέγγιση, ΔΕΝ είμαστε τρελοί για να είμαστε φιλοπόλεμοι, όπως αφελώς επιμένουν να μας προσάπτουν. Και… 
• Β. Το ίδιο το Ισραήλ, επειδή ακριβώς ΔΕΝ είναι ο απομακρυσμένος κριτής των πάντων, αλλά ένας περιφερειακός δρων, εγκλωβισμένος αμετάκλητα στην περιδίνηση του προβλήματος, ΔΕΝ έχει την πολυτέλεια να επιδίδεται σε ανώδυνες ρομαντικές προσεγγίσεις, που θα συνεισφέρουν σε επίπλαστη ομορφιά στο ροζ συννεφάκι αυτών που επιμένουν να παραμυθιάζονται. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να έχει αυτήν την πολυτέλεια αφού:

Περιβάλλεται από εκατομμύρια Αράβων, οι οποίοι είναι φανατισμένοι θρησκόληπτοι που έχουν αποδεδειγμένα αναγορεύσει σε υπέρτατο στόχο της ύπαρξής τους τον αφανισμό του Ισραήλ και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για την δημιουργία Αραβικού Παλαιστινιακού κράτους. Το απέδειξαν…

Απειλείται από καλά εξοπλισμένες παραστρατιωτικές – τρομοκρατικές σέχτες που δημιουργήθηκαν κατ’ εντολή των μουλάδων του Ιράν και εξοπλίζονται με την δική τους μέριμνα και φροντίδα, έχοντας ως αποστολή: Α. Τον αφανισμό του Ισραήλ. Και… Β. Την ποδηγέτηση, με εργαλείο τον Σιισμό, των Αραβικών πληθυσμών από μη Άραβες, προκειμένου να διασφαλίσουν έτσι την διεύρυνση του γεωπολιτικού αποτυπώματος του Ιράν, σε ολόκληρη την Μ. Ανατολή.

Όταν λοιπόν ζητάμε από το Ισραήλ, να επιδείξει μια «λελογισμένη» (με βάση την δική μας την λογική και το δικό μας «περί λογικής» μέτρο) αντιμετώπιση των προκλήσεων, μέσα σ’ αυτό το εξαιρετικά εχθρικό περιβάλλον, είναι σαν να του ζητάμε να λησμονήσει τέσσερις Αραβοϊσραηλινούς πολέμους που ΔΕΝ προκάλεσε το ίδιο, έναν «Μαύρο Σεπτέμβρη» στην Ιορδανία ο οποίος είχε συγκεκριμένη στόχευση, έναν εμφύλιο και μια διαδικασία διαρκούς επιθετικού εκφυλισμού του Λιβάνου, με επίσης συγκεκριμένη στόχευση, μια μαζική δολοφονική επίθεση με 1300 νεκρά παιδιά και 250 ομήρους Ισραηλινούς πολίτες και δεκάδες άλλες μικρότερες. 

Εάν ήταν στην ευθύνη και την αρμοδιότητά μας να διαχειριστούμε όλα τούτα, με τι ελαφρότητα ψυχής θα ρίχναμε το σύνθημα της λήθης;;; Το σκεφτήκαμε άραγε ποτέ;;;

Για ποιόν λόγο ακριβώς κρίνουμε το Ισραήλ σήμερα;;; Επειδή αρνήθηκε να συμβιβαστεί και να συμβιώσει με τον δικό του Αττίλα;;;

Το Ισραήλ επέλεξε συνειδητά, σε πείσμα των καλοπερασάκηδων της Ευρώπης να αντιμετωπίσει την απειλή κατάματα, χωρίς να επιτρέψει στον εαυτό του να γοητευτεί από ανυπόστατα παραμύθια.

• Τσάκισε την Χαμάς, διότι μετά ΚΑΙ από την 7^η Οκτωβρίου, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να ανέχεται αυτόν τον επιθετικό καρκίνο να δρα ασύδοτα μέσα στο ίδιο του το σώμα…
• Θέρισε και συνεχίζει να εξολοθρεύει την Χεζμπολάχ, όχι μόνο διότι αποτελεί το μακρύ χέρι της Ιρανικής κατοχής στον Λίβανο, αλλά διότι η ασύδοτη δράση της εκεί, συνιστά σταθερή απειλή στο μαλακό του υπογάστριο…
• Και παραμένοντας ευλαβικά προσηλωμένο στο δόγμα του Μοσέ Νταγιάν, αποφάσισε να χτυπήσει το "κεφάλι του τέρατος", δηλαδή το Ιράν, πριν αυτό καταφέρει να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Όχι… ΔΕΝ θα μπορούσε και ΔΕΝ θα έπρεπε να καταφύγει το Ισραήλ στην ψευδαίσθηση της «επιθετικής» Διπλωματίας, διευκολύνοντας την συζήτηση για την δημιουργία «Παλαιστινιακού κράτους», ούτε βεβαίως επενδύοντας στο φιλότιμο και στην μπέσα των Ιρανών, σύμφωνα με την οποία η πρόοδος στην κατάκτηση της πυρηνικής τεχνογνωσίας, δεν θα συνοδεύεται από την κατασκευή πυρηνικού όπλου, «δέσμευση» που αποτελεί άλλωστε «ενεργή» παρακαταθήκη του εκλιπόντος Χαμενέι.

Ποιο «Παλαιστινιακό κράτος»;;; 

Μιλάμε πλέον για ένα φολκλορικό σύνθημα που αναπαράγεται από τα στόματα των ρομαντικών. Ουδείς πλέον νοιάζεται για την δημιουργία ενός τέτοιου μορφώματος. ΟΥΤΕ οι Άραβες που έσπευδαν να το κάνουν σημαία τους κατά την διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών. ΟΥΤΕ καν οι ίδιοι οι - κατ’ ευφημισμό - «Παλαιστίνιοι. Το απέδειξαν άλλωστε περίτρανα, με το «δημιουργικό» τους πνεύμα στην Δυτική Όχθη και κυρίως το απέδειξαν με τον οργασμό του «δημιουργικού πνεύματος», που «μεγαλούργησε» επί είκοσι συναπτά έτη στην Γάζα. Δημιούργησαν τα πάντα. Εκτός από κράτος Παλαιστινιακό. Γκώσαμε πλέον με αυτό…

Ποιό φιλότιμο και ποιά μπέσα των Ιρανών;;; 

Αυτά που μεγαλούργησαν με την ακραία και απρόκλητη επιθετικότητα που επέδειξαν οι μουλάδες σε βάρος των Αραβικών μοναρχιών του κόλπου;;;

Ποια παρακαταθήκη Χαμενέι;;; 

Του 90χρονου θρησκευτικού ηγέτη, που αν δεν τον έστελναν αδιάβαστο οι Ισραηλινοί, θα τον έστελνε - έστω και διαβασμένο - η βιολογική φθορά και η ηλικία;;; Ποιος και γιατί μετά από αυτόν να σεβαστεί μια παρακαταθήκη σκοπιμότητας, που κατασκευάστηκε απλώς για να ρίχνει στάχτη στα μάτια των αφελών, την ίδια στιγμή που τα υπόγεια δούλευαν πυρετωδώς για να εξασφαλίσουν το περιλάλητο απόκτημα;;; Ας σοβαρευτούμε…

Ποια κυριαρχία ποίου Λιβάνου;;; Αυτή η οποία δυστυχώς ΔΕΝ ασκείται από την νόμιμη κυβέρνησή του, διότι ο Λίβανος τελεί υπό Ιρανική κατοχή, με μοχλό επιβολής της την Χεζμπολάχ η οποία κακοποιεί τον Λίβανο και έχει διαρκές και ενεργό μέτωπο απέναντι στο Ισραήλ, επιδιώκοντας να επεκτείνει στην ευρύτερη περιοχή το γεωπολιτικό πάτημα του Ιράν;;;

Για ελάτε να σκεφτούμε λίγο…

Τι ακριβώς θα θέλαμε να πράξει η Ελληνική κυβέρνηση εάν η πατρίδα μας βρισκόταν αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση;;; Με τι ακριβώς θα προτείναμε να συμβιβαστεί η κυβέρνηση της Κύπρου η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον δικό της Αττίλα που συνεχίζει να προκαλεί και να απειλεί με τα χειρότερα;;;

Διότι στο Ισραήλ - αφού προηγουμένως το κατηγορούμε για υπερβάλλουσα σκληρότητα - προτείνουμε να κάνει ότι κοιμάται, προκειμένου να θριαμβεύσουν έτσι οι αυταπάτες όσων επιμένουν να πιστεύουν ότι υπηρετείται έτσι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η Ειρήνη και η περιφερειακή σταθερότητα…

Πιστεύει κάποιος ειλικρινά ότι αν το Ισραήλ από την ημέρα της δημιουργίας του ως κράτος, είχε αντιμετωπίσει τις απειλές που επιδιώκουν να το στραγγαλίσουν, με το σαβουάρ βιβρ που του προτείνεται από τους κάθε λογής καλοθελητές, θα είχε καταφέρει να επιβιώσει μέχρι σήμερα, έχοντας ως μοναδικό εφόδιο την συμπάθεια των «νηφάλιων και συνετών» επικριτών του;;;

Ας έρθουμε τώρα και στο επίδικο των ημερών…

Το Ισραήλ μπήκε σε αυτόν τον πόλεμο με απολύτως αποσαφηνισμένη την στρατηγική του επιδίωξη, αφού τοποθέτησε στο κέντρο της προσοχής του τρία πράγματα: 

• Α. Την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν… 
• Β. Την καταστροφή του βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν. Και… 
• Γ. Την ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος των μουλάδων.

Οι ΗΠΑ μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο χωρίς να διαθέτουν συγκεκριμένο στρατηγικό σχεδιασμό, επειδή ο ανεκδιήγητος πρόεδρός τους, αγνοώντας τους επιτελείς του, θεώρησε ότι μπορεί να τονώσει την μεγαλομανία του, αναπαράγοντας μπαρούφες και επενδύοντας σε μια γρήγορη και απροβλημάτιστη νίκη, χωρίς όμως να έχει προσδιορίσει καν το ακριβές περιεχόμενο των στόχων της και έχοντας σταθερά το βλέμμα του στραμμένο στην μπίζνα και στις λογιστικές καρτέλες.

Δεν είναι λοιπόν διόλου τυχαίο το γεγονός ότι και τώρα που προσπαθεί εναγωνίως να δραπετεύσει από αυτήν την σύγκρουση, ΔΕΝ διαθέτει κόκκινες γραμμές, όπως ΔΕΝ διαθέτει ούτε καν την ικανότητα να επιμείνει στην ικανοποίηση συγκεκριμένων και αδιαπραγμάτευτων όρων, για λογαριασμό του κόσμου τον οποίο υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Αναζητεί απλώς προσχήματα που θα προσφέρονται για μεταπώληση στους αφελείς, αδιαφορώντας πλήρως για το γεγονός ότι η απεμπλοκή του από την σύγκρουση, αφήνει πίσω της περισσότερα, μεγαλύτερα και ακόμη πιο δυσεπίλυτα προβλήματα από αυτά που υπήρχαν πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων.

Η Ευρώπη τέλος, επιβεβαίωσε γι’ ακόμη μια φορά την γεωστρατηγική της βρεφικότητα, αρνούμενη να συναισθανθεί το πραγματικό μέγεθος της ευθύνης, των προκλήσεων αλλά και των ευκαιριών που δημιουργούσε η νέα κατάσταση και επέλεξε να παραμείνει στο περιθώριο νουθετώντας και απευθύνοντας συμβουλές. Σήμερα, ο Μακρόν μετατρέπεται σε βαποράκι του Πεζεσκιάν, συνδράμοντας σε «λύσεις», με το καθεστώς των μουλάδων να παραμένει αλώβητο… Με την οικονομία του Ιράν να είναι ολοκληρωτικά κατεστραμμένη… Και με περιφερειακή δυναμική ικανή να καταστήσει την Ευρώπη δέσμια σε πολλαπλή ομηρεία ΚΑΙ από τους μουλάδες αλλά ΚΑΙ από τους αυτοσχεδιασμούς του ανεκδιήγητου προέδρου των ΗΠΑ.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον – και παρά την αντιδημοφιλία της στον δυτικό καθωσπρεπισμό, που έχει συνηθίσει να κρίνει τα πάντα αφ’ υψηλού διεκδικώντας για τον εαυτό του το γνωστό αλάθητο των κομμουνιστών ή του Πάπα– η στρατηγική του Ισραήλ, επιβεβαιώνεται ως επιμελώς επεξεργασμένη, βαθιά ισορροπημένη και εν τέλει ως η μόνη ικανή να συμβάλει στην δρομολόγηση μιας περιφερειακής λύσης ουσιαστικής, βιώσιμης και με πλήρως τροποποιημένους τους όρους του παιγνιδιού.

Για το Ισραήλ, η σύγκρουση με το Ιράν ΔΕΝ αντιμετωπίστηκε ως μια αυτοτελής πρόκληση που θα επέβαλε μια αντίστοιχη αντιμετώπιση, τόσο στο εύρος των στόχων όσο και στο πεδίο των επιχειρήσεων. Αντιμετωπίστηκε ως η κρισιμότερη παράμετρος μιας αλυσίδας συγκρούσεων που θα έπρεπε να τελεσφορήσει στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού, ικανού να τροποποιήσει οριστικά και πλήρως την μεγάλη εικόνα.

Στο πλαίσιο αυτής της μεγάλης εικόνας, για το Ισραήλ το Παλαιστινιακό ζήτημα, έχει πάψει πλέον να συνιστά συναισθηματική ή ανθρωπιστική εκκρεμότητα. Οι ίδιοι οι Άραβες άλλωστε με τις επιλογές, την ανοχή αλλά και την στάση τους, το έχουν «αναβαθμίσει» σε κατ’ εξοχήν υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ και ως εκ τούτου, η πιθανότητα να συμβιώσει αρμονικά με αυτήν την απειλή στα εδάφη του, πολύ απλά «ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ» πλέον.

Στο πλαίσιο αυτού του ολοκληρωμένου σχεδιασμού και για τους ίδιους ακριβώς λόγους, είναι φανερό ότι «ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ» πλέον να συνεχίσει να επιδεικνύεται κανενός είδους ανοχή στην παρουσία και στην δράση της Χεζμπολάχ στον Νότιο Λίβανο. Εάν η πολιτική διοίκηση του Λιβάνου θέλει να συμβιώνει με τον Ιρανικό Αττίλα που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει τον Λίβανο στον διαμελισμό, το Ισραήλ δεν έχει καμιά απολύτως υποχρέωση να ανεχτεί αυτήν την καρκινογένεση που το απειλεί. Κανένας κανόνας, πέρα βεβαίως από το άγραφο σαβουάρ βιβρ του ραγιαδισμού, δεν προβλέπει ότι υποχρεούσαι να σέβεσαι και να συμβιώνεις με αυτούς που επιβουλεύονται την ύπαρξή σου και δολοφονούν τους πολίτες σου.

Δυστυχώς, όλοι αυτοί που σπεύδουν να κατακεραυνώσουν το Ισραήλ καταγγέλλοντάς το για το γεγονός ότι δεν είναι η πρώτη φορά που εισβάλει στον Λίβανο, διαδίδοντας ΨΕΥΔΩΣ ότι η δράση της Χεζμπολάχ είναι απλώς το πρόσχημα, αποκρύπτουν συνειδητά ότι: ΚΑΙ το 1978 οι Παλαιστίνιοι του Αραφάτ με ορμητήριο τον Λίβανο, δολοφόνησαν μαζικά πάνω από 35 Ισραηλινούς πολίτες με επίθεση σε λεωφορείο. Όπως επίσης συνειδητά αποκρύπτουν ότι: ΚΑΙ το 1982 η αφορμή ήταν η απόπειρα δολοφονίας του Ισραηλινού πρέσβη στο Λονδίνο από τους Παλαιστίνιους του Αμπού Νιντάλ. Και φυσικά συνειδητά αποκρύπτουν ότι: η αιτία της σύγκρουσης του 2006, ήταν ΚΑΙ πάλι η Χεζμπολάχ που παραβίασε τα σύνορα και δολοφόνησε Ισραηλινούς στρατιώτες.

Στο πλαίσιο επίσης αυτού του ολοκληρωμένου σχεδιασμού, το Ισραήλ στοχοθέτησε το ίδιο το ίδιο το καθεστώς των μουλάδων, επιδιώκοντας την ανατροπή του.

Ας μην γελιόμαστε κύριοι…

Καμία μεταβολή της γεωπολιτικής φυσιογνωμίας του Ιράν… Καμιά απολύτως προσδοκία για την μετατροπή αυτής της μεγάλης χώρας, σε δύναμη περιφερειακής σταθερότητας, από παράγοντα αποσταθεροποίησης και ευρύτερη περιφερειακή απειλή που είναι σήμερα, δεν είναι δυνατόν να επέλθει με την παραμονή των μουλάδων στην εξουσία. Το συγκεκριμένο καθεστώς…

Αντλεί την ισχύ του, καταδυναστεύοντας και πίνοντας το αίμα των Ιρανών… Παραμένει αλώβητο, αξιοποιώντας τον φόβο και την δυνατότητά του να διεισδύει και να λειτουργεί παραλυτικά στην ίδια την Ιρανική κοινωνία… Αναπαράγει σκοταδισμό, φονταμενταλισμό, θρησκοληψία και ένα αφήγημα θανάτου και καταστροφής, που θυματοποιεί πρόθυμα τους πολίτες του… Υπεξαιρεί το σύνολο του προϊόντος του συλλογικού πλούτου αυτής της χώρας, για να συντηρεί μια ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη βιομηχανία θανάτου…

Και μπορεί να υπάρχουν πολλοί μεταξύ όλων ημών που επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται σε τι ακριβώς θα μεταμορφωθεί αυτή η χώρα, από την στιγμή που θα καταφέρει το καθεστώς των μουλάδων να βάλει στο χέρι πυρηνικό όπλο, αλλά η περιοχή μας και ο πλανήτης δεν έχει καμιά υποχρέωση να το δοκιμάσει στο πετσί του, προκειμένου να πειστούν έτσι οι «συνετοί» και οι κάθε λογής ευαίσθητοι.

«Σύντομο πέρασμα από μια φανταστική χώρα»…

Σήμερα, ο πιο αφελής πρόεδρος στην Ιστορία των ΗΠΑ, βρίσκεται σε «ωραία» διαπραγμάτευση με τους εκπροσώπους των μουλάδων, με ζητούμενο την επίτευξη μιας «υπέροχης» συμφωνίας. Πανηγυρίζει διότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, οι διαπραγματευτές του Ιράν του έδωσαν ότι ζήτησε και η συμφωνία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι κοντά. Στον αντίποδα αυτής της τζούφιας θριαμβολογίας, αυτά τα οποία επιβάλλεται να διαβάσουμε είναι ότι:

Α. Οι μουλάδες δεν είχαν κανέναν απολύτως πρόβλημα (αφού προηγουμένως έκαναν δι’ ολίγον τον δύσκολο για τα μάτια των αφελών) να του δώσουν αυτό που περίμενε να πάρει, προκειμένου να εξασφαλίσουν: Την παραμονή τους στο τιμόνι της χώρας, άρα και την νομή της εξουσίας, για να προωθήσουν μέσω αυτής τις ευρύτερες γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις. Και φυσικά την επέκταση της εκεχειρίας εις το διηνεκές, θωρακισμένη με τον μανδύα μια συμφωνίας, που θα τους επιτρέψει να βάλουν και πάλι μπροστά τις μηχανές ανεμπόδιστοι. Από την άλλη μεριά…

Β. Ο Αμερικανός πρόεδρος, έτοιμος και κυρίως ανυπόμονος ων να πανηγυρίσει για το μεγάλο του deal, έσπευσε να κάνει σημαία του αυτά που είχαν την ευχαρίστηση να του προσφέρουν οι μουλάδες (χωρίς να είναι δεδομένο ότι θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους και κυρίως όντας απολύτως βέβαιον ότι δεν υπήρξαν μαζί του ειλικρινείς (και γιατί να το κάνουν άλλωστε)…

Συμπέρασμα…

Χάρη στην ανοησία ενός υπερφίαλου πανηγυρτζή, το Ιράν καταστράφηκε, με το καθεστώς των μουλάδων όμως να επιβιώνει και να παραμένει θριαμβευτής πάνω στα ερείπια της μεγάλης αυτής χώρας. Εκτός απροόπτου, η μεγάλη ευκαιρία που δόθηκε, προκειμένου να ανατραπεί το καθεστώς και να μπει αυτή η χώρα οριστικά σε μια άλλη πορεία, δεν αξιοποιήθηκε και ως εκ τούτου δεν τελεσφόρησε. Η καλά σχεδιασμένη περιορισμένης έκτασης χερσαία επέμβαση, που θα μπορούσε να ενεργοποιήσει το ντόμινο της αποσύνθεσης του Ιράν και της συνακόλουθης αναδιάταξης του ελέγχου της παράκτιας ζώνης, δεν επιχειρήθηκε.

Και δεν επιχειρήθηκε, διότι απλούστατα στο πλαίσιο ενός καθ’ όλα πρόχειρου και τσαπατσούλικου σχεδιασμού που υιοθετήθηκε ενώ δεν υπηρετούσε την γεωστρατηγική αλλά την μωροφιλοδοξία του προέδρου, αυτό το σενάριο εξελήφθη ως σενάριο υψηλού ρίσκου και το αποτέλεσμά του θεωρήθηκε αβέβαιο.

Η ουσία βέβαια βρίσκεται στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί γι’ ακόμη μια φορά ΔΕΝ θέλησαν να δώσουν διέξοδο κρατικής υπόστασης στους Κούρδους, γεγονός που θα μπορούσε να συμπαρασύρει και τους Λούρους σε μια τέτοια ενιαία προοπτική και ως εκ τούτου ΔΕΝ ασχολήθηκαν με την ανάδειξη της πιθανής δυνατότητας των μοναρχιών του κόλπου, να διευρύνουν την επιρροή τους, ασκώντας εποικοδομητικό έλεγχο στους Αραβικούς πληθυσμούς που βρίσκονται στα Ανατολικά και στα Νοτιοανατολικά παράλια του Ιράν, οικοδομώντας μαζί τους ένα διαρκές, αμοιβαία επωφελές και βιώσιμο modus vivendi.

Κατά την άποψη του γράφοντος, πρόκειται για καταφανέστατη στρατηγική ατολμία στην βάση ενός σεναρίου το οποίο επί της ουσίας δεν μελετήθηκε, αφού κυριάρχησε η αντίληψη που ήθελε να το αντιμετωπίζει ως σενάριο υψηλού ρίσκου, ταυτόχρονα με την (γενικά ορθή αλλά όχι καθολικά ισχύουσα) άποψη που θέλει τους εθνοτικά διαφορετικούς πληθυσμούς να συσπειρώνονται υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, όταν αυτή βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ξένη εισβολή. Η εύκολη και αβασάνιστη αποδοχή αυτών των αντιλήψεων, από την Αμερικανική πολιτική ηγεσία…

Δεν έδωσε την δυνατότητα στους Ιρανούς να αισθανθούν ότι το καθεστώς απειλείται πλέον σοβαρά με κατάρρευση και ότι θα έπρεπε και οι ίδιοι να στηρίξουν ολόπλευρα αυτήν την διαδικασία (κάτι που έκαναν σε αρκετές διάσπαρτες εκδηλώσεις οργής ακόμη και κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών).

Και την ίδια στιγμή, κατέστησε την ίδια την προοπτική της πολιτική ανατροπής, όμηρο ιδεοληψιών και πολλαπλών λαθεμένων αναγνώσεων ΚΑΙ της Ιστορίας αλλά ΚΑΙ της αντικειμενικής πραγματικότητας αφού οι Ιρανοί πολίτες που αντιτίθενται στην στυγνότητα και τον σκοταδισμό του καθεστώτος, ήξεραν πάρα πολύ καλά ότι:

• Α. ΔΕΝ επρόκειτο για εισβολή στην χώρα τους, αλλά για στοχευμένη επέμβαση που θα μπορούσε να ενεργοποιήσει πρωτίστως τα δικά τους πολιτικά αντανακλαστικά. Και ότι…
• Β. Η συγκεκριμένη επέμβαση ΔΕΝ ήταν απρόκλητη, αλλά πλήρως αιτιολογημένη ως φυσική συνέπεια της απροκάλυπτης στήριξης στα τρομοκρατικά δίκτυα την οποία διασφάλιζε αφειδώς το καθεστώς των μουλάδων, το οποίο μάλιστα δεν δίστασε εργαλειοποιώντας συγκεκριμένες τρομοκρατικές οργανώσεις, να θέσει υπό καθεστώς ιδιότυπης κατοχής, ανεξάρτητες και κυρίαρχες χώρες όπως ο Λίβανος και η Υεμένη μέσω της Χεζμπολάχ και των Χούθι, αλλά και ευρύτερες περιοχές, ανεξάρτητες και μακριά από την δική του επικράτεια, όπως αυτή της πλήρως εργαλειοποιημένης Γάζας, αλλά και της μερικώς εργαλειοποιημένης Δυτικής Όχθης, μέσω της Χαμάς.

Επίλογος…

Στην σταθερά «αγόμενη και φερόμενη» κοινή γνώμη, τόσο στην χώρα μας όσο και στην ακριβή στα πίτουρα και φτηνή στ’ αλεύρι Ευρώπη, η λογική της ΜΗ περιορισμένης χερσαίας επέμβασης, κέρδιζε σταθερά έδαφος επί τη βάση των προαναφερθέντων ιδεοληψιών και λαθεμένων αναγνώσεων. Το ποια είναι όμως η αλήθεια και τι ακριβώς ισχύει ιστορικά, είναι κάτι που θα επιχειρήσουμε να το καταγράψουμε, ανασύροντας συγκεκριμένα παραδείγματα από την εγγύς αλλά και την ευρύτερη πολιτική ιστορία:

Α. Η Χεζμπολάχ, οι Χούθι, οι Σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ, τηρουμένων φυσικά των αναλογιών, συνιστούν εξωτερική ένοπλη επέμβαση στο εσωτερικό άλλων χωρών, λειτουργούν ως κατοχική δύναμη και επιδρούν καταλυτικά στην καθημερινότητα αλλά και στις αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας. Εάν πέτυχαν τον σκοπό τους, το κατάφεραν διότι από την φύση τους ΔΕΝ αποστασιοποιήθηκαν από την «ανατολική κουλτούρα». Ενώ για κείνους τους καλοπροαίρετους συνομιλητές μας που θα αντιτείνουν ότι αυτές οι ένοπλες συμμορίες δεν είναι κατά βάσην αλλοεθνείς αλλά δυναμικά ενσωματωμένες στους ντόπιους πληθυσμούς, θα ρωτήσουμε προκαλώντας και τους συνομιλητές μας να αναρωτηθούν:

Γιατί οι Κούρδοι του Ιράν… Οι Άραβες του Ιράν… Οι Λούροι του Ιράν… Οι Αζέροι του Ιράν… δεν είναι πλήρως ενσωματωμένοι – μέρος δηλαδή της Ιρανικής κοινωνίας που καταδυναστεύονται ομοίως με τους Πέρσες του Ιράν, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω αποτελούν οριακά πλειοψηφική πληθυσμιακή οντότητα;;;

Β. Β’ Παγκόσμιος πόλεμος… Κορυφαίο ιστορικό παράδειγμα όπου η εισβολή (αιτιολογημένη όπως και στην περίπτωση του Ιράν) των συμμάχων, οδήγησε στην ανατροπή του φασισμού στην Ιταλία, του Ναζισμού στην Γερμανία, των μιλιταριστών στην Ιαπωνία κλπ…

Γ. Η ανατροπή του του Μοσαντέκ στο ίδιο το Ιράν, δεν ήταν προϊόν ξένης επέμβασης;;;

Δ. Με την εισβολή του Βιετνάμ στην Καμπότζη δεν ανατράπηκαν οι Κόκκινοι Χμέρ οι οποίοι επιδίδονταν σε μαζικές δολοφονίες;;;

Βεβαίως τίποτε δεν είναι εύκολο και τα πάντα έχουν το τίμημά τους, μια παράμετρος του οποίου είναι η πιθανότητα περιφερειακής αποσταθεροποίησης αλλά ο γράφων εδώ επιμένει ότι: Ο αλαφροΐσκιωτος Αμερικανός πρόεδρος ΔΕΝ προσανατολίστηκε και εν τέλει ΔΕΝ επέτρεψε τον υπεύθυνο και ουσιαστικό σχεδιασμό μιας τέτοιας επιχείρησης, από κοινού με το Ισραήλ που ξέρει πάρα πολύ καλά τι ζητά ΚΑΙ γιατί το επιδιώκει…

Επιμένουμε πάντως ότι, ο αλαφροΐσκιωτος φαφλατάς του Λευκού Οίκου, ΔΕΝ στάθμισε σωστά, ΟΥΤΕ τους δυνητικούς συμμάχους ΕΝΤΟΣ του Ιράν, που θα στήριζαν απερίσπαστα την διαδικασία ανατροπής του ισλαμικού καθεστώτος, ΟΥΤΕ βεβαίως το γεγονός ότι η οποιαδήποτε διάχυση των συνεπειών μιας δυναμικής αποσύνθεσης του Ιράν, θα εκτονωνόταν πρωτίστως απέναντι στην Τουρκία και με εμφανώς λιγότερες συνέπειες απέναντι στο Ιράκ και στο Πακιστάν, γεγονός που θα ήταν προς όφελος της Δυτικής συμμαχίας, ακόμη και ως προς την «αντί-Κινεζική» της προβολή η οποία εξιτάρει τον αλαφροΐκιωτο.

Δυστυχώς ΚΑΙ για τις δυτικές κοινωνίες αλλά ΚΑΙ για τους πολιτικούς ηγέτες της Ευρώπης, η γοητεία του αντισημιτισμού δεν άφησε ζωτικό χώρο για σοβαρή στρατηγική σκέψη και αυτό αργά η γρήγορα θα το πληρώσουμε.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"