Η Ιρανική εξέγερση ως κρίσιμη παράμετρος στην Γεωπολιτική της Μ. Ανατολής

Προφανώς, ο νέος γύρος των κινητοποιήσεων που έχει ξεσπάσει αυτήν την περίοδο στο Ιράν, έχει ΚΑΙ κοινωνικές δυνάμεις που πρωτοστατούν σε αυτόν, αλλά ΚΑΙ συγκεκριμένες πολιτικές και οικονομικές αφορμές που τον ανατροφοδοτούν και τον ενισχύουν. Καλό θα είναι λοιπόν η συζήτηση για τα τεκταινόμενα στην περιοχή, να μην περιορίζεται στα αυτονόητα, τα οποία έτσι κι αλλιώς ισχύουν σε κάθε περίπτωση που σχετίζεται με τις εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Και το λέμε αυτό, διότι πέρα από τα αυτονόητα, οι πολύ σοβαρές εξελίξεις που διαδραματίζονται αυτήν την περίοδο στο Ιράν, θα πρέπει να αξιολογούνται συνυπολογίζοντας τέσσερις τουλάχιστον σημαντικές και εξαιρετικά κρίσιμες παραμέτρους:…

Πρώτον: Το γεγονός ότι πέρα και ανεξάρτητα από την έκταση που έχουν προσλάβει οι κινητοποιήσεις αυτήν την στιγμή, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η απονομιμοποίηση ενός ισχυρού, στυγνού, σκοταδιστικού και ανελεύθερου καθεστώτος, επανέρχεται, παγιώνεται και παρά τις σημαντικές δυνατότητες που έχουν οι μηχανισμοί αυτού του καθεστώτος, στον τομέα της καταστολής, η εξοικείωση της Ιρανικής κοινωνίας με την ιδέα της πολιτικής του απονομιμοποίησης, καθίσταται ουσιαστικά και πρακτικά μη αναστρέψιμη…

Δεύτερον: Οι κινητοποιήσεις αυτής της περιόδου, δεν συνιστούν ένα αποσπασματικό και μεμονωμένο γεγονός, αλλά αποτελούν μέρος μιας αλυσίδας κινητοποιήσεων, που διευρύνει την «βεντάλια» των πολιτικών αιτημάτων που υιοθετούνται από τον γενικό πληθυσμό και μάλιστα σε μια περίοδο που τα πλήγματα που έχει δεχτεί το καθεστώς των μουλάδων, είναι πολλά, είναι σημαντικά και έχουν αποδυναμώσει δραστικά την περιφερειακή του θέση, με εμφανείς πλέον συνέπειες ΚΑΙ στην εσωτερική του ισχύ…

Τρίτον: Η δυναμική την οποία προσλαμβάνει η διαδικασία διεύρυνσης των πολιτικών αιτημάτων, αναβαθμίζει αντικειμενικά τον ίδιο τον χαρακτήρα των κινητοποιήσεων. Πλέον δεν μιλάμε μόνο για ένα κίνημα που απαιτεί μεταρρυθμίσεις που...

θα μπορούσαν να βελτιώσουν κατά το μάλλον ή ήττον την καθημερινότητα των ανθρώπων, αλλά για ένα κίνημα που θέτει με τρόπο μη αναστρέψιμο το ζήτημα της φυσιογνωμίας του καθεστώτος. Και…

Τέταρτον: Η κοινωνικοπολιτική διεργασία που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτήν την περίοδο στο Ιράν, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και αλληλοεξαρτώμενη, με τις ευρύτερες διεργασίες που σχετίζονται με την φυσιογνωμία της Μ. Ανατολής, ενώ το ίδιο το Ιράν, αποτελεί κρίκο μιας ευρύτερης αλυσίδας, σε ένα ασταθές υποσύστημα, που αναζητεί με τους δικούς του ρυθμούς, νέα επίπεδα ισορροπίας στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά;;;

Διότι η Ιρανική κοινωνία, παρουσιάζει πλέον μια δυναμική τάση χειραφέτησης και αποστασιοποίησης από την δογματική θρησκοληψία παρά τις πιέσεις που ασκεί το σκοταδιστικό καθεστώς… Εμφανίζει μια έντονη και δυναμική στροφή στην αποδοχή της εκκοσμίκευσης και μάλιστα σε ποσοστά υπερδιπλάσια κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας (73% σήμερα ενώ το 2015 μόλις και μετά βίας άγγιζε το 31%)… Και το σημαντικότερο… Συνειδητοποιεί πλέον μαζικά ότι η καθεστωτικά κατευθυνόμενη θρησκοληψία, είναι εργαλείο καταπίεσης και συρρίκνωσης ακόμη και των στοιχειωδών δικαιωμάτων του πληθυσμού, προς όφελος του καθεστώτος των μουλάδων και αρνείται να συμβιβαστεί με αυτήν την κατάσταση…

Εάν σε όλα τα παραπάνω συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι 95.000.000 Ιρανοί πολίτες, είναι υποχρεωμένοι να στραγγαλίζουν την ζωή τους σε ένα ΑΕΠ που δεν ξεπερνά τα 400 δις, τότε είναι φανερό ότι μιλάμε για μια συνολικά νέα πραγματικότητα, με πολλαπλά αδιέξοδα και η διαφαινόμενη διέξοδος αναμένεται να είναι εκρηκτική.

Δεν είναι άλλωστε διόλου τυχαίο το γεγονός ότι το  Institute for the Study of War (ISW), ο γνωστός  μη κερδοσκοπικός οργανισμός που παρέχει έρευνα και ανάλυση για στρατιωτικές υποθέσεις, με στόχο την ενημέρωση της κοινής γνώμης και την υποστήριξη των αμερικανικών στρατηγικών στόχων, παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στο Ιράν, επειδή αναγνωρίζει ότι είναι ένας βασικός παίκτης στην παγκόσμια ασφάλεια, με στρατιωτικές δυνατότητες που μπορεί να επηρεάσουν την περιφερειακή σταθερότητα. Και κυρίως επειδή συνειδητοποιεί, ότι οι εξελίξεις στην συγκεκριμένη χώρα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις ευρύτερες φυσιογνωμικές μεταμορφώσεις και ανατροπές που λαμβάνουν χώρα στην Μ. Ανατολή, στο πλαίσιο μιας ενιαίας και αδιαίρετης διεργασίας που θα επαναπροσδιορίσει την γεωπολιτική της υπόσταση και φυσιογνωμία.

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω;;;…

Σημαίνουν πριν απ’ όλα, ότι το σκοταδιστικό καθεστώς των μουλάδων, συνδέει πλέον όλο και περισσότερο την πολιτική του επιβίωση με την διασφάλιση της ικανότητάς του να διαχειρίζεται υπολογίσιμη περιφερειακή ισχύ, πολύ δε περισσότερο σήμερα που τα εξευτελιστικά πλήγματα που έχει δεχτεί, τόσο με την συντριβή των proxies του, όσο και με την ταπείνωση του πολέμου των 12 ημερών, συνδυάζονται με την ραγδαία αποδόμηση της αποδοχής και της στήριξής του από την Ιρανική κοινωνία.

Η ανάγκη λοιπόν του καθεστώτος, να ανακόψει την δρομολογημένη περιφερειακή διεργασία που το περιθωριοποιεί και κυρίως η ανάγκη του να ανακτήσει πάση θυσία των έλεγχο του πληθυσμού που αμφισβητεί πλέον ανοικτά την παντοδυναμία του, είναι ανάγκη που σχετίζεται ευθέως με την ίδια την στρατηγική του επιβίωση.

Και επειδή το πολύπειρο Ιρανικό καθεστώς, ξέρει να σκέφτεται, ξέρει να σχεδιάζει και κυρίως ξέρει να επιδεικνύει στρατηγική υπομονή, είναι απαραίτητο το σύνολο των δρώντων που επενδύουν στην περιφερειακή αναμόρφωση και σε μια περιφερειακή σταθερότητα μακράς πνοής, να ανασχεδιάσει ταχύτατα την τακτική που υιοθετεί απέναντί του. Και αυτό μπορεί να σημαίνει πρωτίστως τρία πράγματα:

Πρώτον: Αποστέρηση κάθε προσχήματος ικανού να διευκολύνει το καθεστώς των μουλάδων, στην προσπάθειά του να επανασυσπειρώσει την Ιρανική κοινωνία, επικαλούμενο εθνικό κίνδυνο. Από αυτήν την άποψη, ανόητες και αψυχολόγητες παρεμβάσεις όπως αυτή του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, είναι βούτυρο στο ψωμί του καθεστώτος.

Δεύτερον: Ενίσχυση με κάθε τρόπο της δυναμικής που προσλαμβάνει η κοινωνική ρήξη με το καθεστώς, με μια επικοινωνιακή πολιτική που δεν θα αναπαράγει το κόστος των κυρώσεων αλλά θα αναδεικνύει το μέγεθος των ωφελημάτων που θα μπορούσε να προσπορίζεται η Ιρανική κοινωνία, σε ένα περιβάλλον ΜΗ κυρώσεων, με μια Ιρανική οικονομία που θα διευρύνει το εύρος των δραστηριοτήτων της και θα ενσωματώνεται σε έναν ευρύτερο περιφερειακό – αναπτυξιακό σχεδιασμό.

Τρίτον: Καθολικό απογύμνωμα του καθεστώτος των μουλάδων, από κάθε περιφερειακή στήριξη με πρώτο στόχο την πλήρη εξάλειψη κάθε επιχειρησιακής δυνατότητας από τις περιφερειακές συμμορίες των proxies που το στηρίζουν, αλλά και με επαναλαμβανόμενα στοχευμένα πλήγματα που θα οδηγούν σε ναυάγιο κάθε ελπίδα του καθεστώτος να επενδύσει σε βαλλιστικές δυνατότητες και σε πυρηνικό πρόγραμμα στο μέλλον. Πρόκειται για χτυπήματα, απολύτως διακριτά, στοχευμένα και υποστηριζόμενα από το απαραίτητο επικοινωνιακό υλικό που δεν θα επιτρέπει στο καθεστώς να τα επικαλείται ως «εθνικό κίνδυνο» με στόχο την κοινωνική επανασυσπείρωση και την επανισχυροποίησή του.

Θα επανέλθουμε…

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"