Ο στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς πέθανε, φυλακισμένος με
απόφαση ενός κατά παραγγελία δικαστηρίου
που συγκροτήθηκε για να κατασκευάσει ενόχους, να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα και μέσω αυτής της καθ’ υπαγόρευση
τακτικής, να συγκαλύψει τις τεράστιες
ευθύνες (που είναι και οι μόνες πραγματικές) της «πολιτισμένης» Ευρώπης για την
διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και για τα δεκάδες χιλιάδες θύματα που την
συνόδευσαν...
Ο Μλάντιτς κατηγορήθηκε διότι έδωσε την απάντηση που ΔΕΝ θα ήθελαν, όλοι αυτοί που ευθύνονται
πραγματικά για το τεράστιο έγκλημα που συντελέστηκε στην καρδιά της Ευρώπης. Όλοι αυτοί δηλαδή που εργαλειοποίησαν τα
πρόθυμα μουσουλμανικά κατάλοιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και τον Κροατικό νοσηρό εθνικισμό, προκειμένου να εμποδίσουν την δημιουργία
μιας ισχυρής Σερβίας και να χαλιναγωγήσουν έτσι πλήρως τα γεωπολιτικά
υποπροϊόντα της διάλυσης μιας μεγάλης και με δυνητικά σημαίνοντα περιφερειακό ρόλο
Ευρωπαϊκής χώρας. Ο Μλάντιτς και ο Κάρατζιτς, κατηγορήθηκαν επειδή εργάστηκαν
για την ενσωμάτωση της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, στον Σερβικό εθνικό ιστό.
Ήταν παράλογη αυτή η επιδίωξη;;;
Κάθε άλλο. Ήταν μια απολύτως θεμιτή επιδίωξη,
πλήρως ευθυγραμμισμένη με τον σεβασμό της
ιστορικής αλήθειας. Αυτοί που δίκασαν τον Μλάντιτς, αναζήτησαν την «νομιμοποίηση» αυτής της αθλιότητας, στην προκλητική περιφρόνηση ΚΑΙ της ιστορικής
αλήθειας αλλά ΚΑΙ του κεκτημένου της
πολιτικής δεοντολογίας, στο Ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι.
Πως ακριβώς έστησαν το πολιτικό αφήγημα του
αίσχους;;;
Το έστησαν με την καταφυγή σε μια διπλή λαθροχειρία. Έτσι… Το πρώτο πράγμα που έκαναν, ήταν να...
