Η Συμφωνία της Μέκκας ως πολυεπίπεδο επιθετικό στρατήγημα του Νεο-Οθωμανισμού

Έχουν λεχθεί πολλά και έχουν γραφτεί ακόμη περισσότερα για την περίφημη Συμφωνία της Μέκκας. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι σχολιασμοί που έχουν διατυπωθεί, τροφοδοτήθηκαν από κρίσιμες προβλέψεις της Συμφωνίας, τις οποίες σκοπίμως υπερπροέβαλε η Τουρκική πλευρά, με προεξάρχουσα την πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία, οποιαδήποτε επίθεση σε μια χώρα από τις συμβαλλόμενες στην Συμφωνία, θα θεωρηθεί επίθεση και στις τρεις και οι αντιδράσεις θα είναι ανάλογες…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Βεβαίως, γνώριζαν και οι πέτρες ότι εν μέσω συγκρούσεων σε εξέλιξη, που τείνουν να προσλάβουν διάσταση ευρύτερου περιφερειακού πολέμου, η πρώτη χώρα που θα εμφανιζόταν ως επιβεβαιωμένα ανακόλουθη και απολύτως ασυνεπής με την πρόβλεψη αυτήν, θα ήταν η Τουρκία, αφού η Σ. Αραβία δέχεται επαναλαμβανόμενες επιθέσεις, τόσο από το Ιράν όσο και από τους Χούθι (για λογαριασμό του Ιράν) και η Τουρκία δεν απαντά δηλαδή ΔΕΝ τηρεί για λογαριασμό των εταίρων της τα συμπεφωνηθέντα. Καλό θα είναι λοιπόν, όταν αναφερόμαστε στην Συμφωνία της Μέκκας, να έχουμε υπ’ όψιν μας τα εξής:

Α. Η σύλληψη και η περαιτέρω προώθηση της συγκεκριμένης ιδέας, συνιστά κατά βάσην ένα Τουρκικό στρατήγημα με προεκτάσεις πρωτίστως αφανείς, με την έννοια ότι δεν καταγράφονται μεταξύ των επισήμως διακηρυχθέντων…

Β. Η ενσωμάτωση της Σ. Αραβίας και του Πακιστάν στην συγκεκριμένη συμφωνία, ΔΕΝ μπορεί να υποβαθμίσει ΟΥΤΕ τις μεταξύ τους διαφορές οι οποίες είναι ιστορικές, αλλά ΟΥΤΕ και τις ετερόκλητες έως και ανταγωνιστικές στρατηγικές που...

συνθέτουν την περιφερειακή τους παρουσία…

Γ. Η δυνατότητα προσχώρησης και άλλων χωρών στην συγκεκριμένη συμφωνία, παραμένει ανοικτή και σε κάθε περίπτωση θα προσδιορίζεται από τον βαθμό με τον οποίον θα υπηρετεί τις ευρύτερες περιφερειακές στρατηγικές επιδιώξεις της Άγκυρας. Και…

Δ. Σε κάθε περίπτωση και παρά τα δημοσίως διατυπωθέντα, οι σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων μερών παραμένουν ετεροβαρείς και η προοπτική αλληλοσυμπλήρωσης δυνατοτήτων στο περιβάλλον της συγκεκριμένης συμφωνίας, παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη.

Η σύλληψη και η προώθηση στο πεδίο του συγκεκριμένου στρατηγήματος, χορογραφήθηκε πλήρως από την Άγκυρα, προκειμένου να υπηρετηθούν συγκεκριμένες επιδιώξεις όπως:

Η διεκδίκηση αυξημένου μεριδίου στην εξοπλιστική πίτα, παίζοντας το χαρτί της αναδιατύπωσης των όρων της περιφερειακής ασφάλειας…

Η διεκδίκηση αυξημένου ρόλου στις δρομολογούμενες ανατροπές που θα οδηγήσουν σε ευρύτερη ανασύνθεση την περιφερειακή Αρχιτεκτονική. Και πάνω απ' όλα...

Η δραστική αναβάθμιση του γεωστρατηγικού της προφίλ με αποδέκτες ΚΑΙ τον Ισλαμικό κόσμο στο σύνολό του, στο πλαίσιο της πάγιας επιδίωξής της να ενισχύσει την θρησκευτική – πολιτισμική της ηγεμονία, αλλά ΚΑΙ τον μετασοβιετικό κεντρασιατικό χώρο, γεγονός που σύμφωνα με τις επιδιώξεις της θα της επιτρέψει να ενισχύσει την θέση της έναντι της Ρωσίας, στην προοπτική να «μεταπωλήσει» δυναμική, διεκδικώντας έτσι τον ριζικό επαναπροσδιορισμό των σχέσεών της με την Κίνα, σε ένα περιβάλλον περαιτέρω κλιμάκωσης της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης με τις ΗΠΑ.

Το κεντρικό στοίχημα…

Είναι λοιπόν φανερό, ότι η Τουρκία προσέφυγε για λόγους τακτικής στο στρατήγημα της Μέκκας και το έκανε όχι για να επιδείξει συνεπή συμπεριφορά έναντι των εταίρων της στο πλαίσιο της συγκεκριμένςη συμφωνίας, αλλά για να αντλήσει προστιθέμενη γεωστρατηγική αξία από αυτό, να παροπλίσει δια της πολλαπλής εξαρτήσεως δυνητικούς περιφερειακούς αντιπάλους και ανταγωνιστές και κυρίως για να εξασφαλίσει το υπερπολύτιμο στρατηγικό βάθος που της είναι απαραίτητο, προκειμένου να ενδυναμώσει την θέση της στο πλαίσιο του νεοοθωμανικού της οράματος, με το σύνολο των ισχυρών και χωρίς να παραβλέπει την πιθανότητα μελλοντικής σύγκρουσης με μια γεωστρατηγικά και επιχειρησιακά αποδυναμωμένη Ρωσία.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, η αναθεωρητική Τουρκία προσβλέπει και στην διασφάλιση δυο ισχυρών εργαλείων που θα μπορούσε δυνητικά να της εξασφαλίσει το περιβάλλον της Μέκκας. Ποια είναι αυτά;;;

Η πυρηνική ισχύς του Πακιστάν ΚΑΙ η επένδυση στην θαλάσσια ισχύ με ευρύτερη περιφερειακή διάσταση η οποία μπορεί να της διασφαλιστεί με την επιχειρησιακή ενιαιοποίηση του τμήματος του Ασιατικού χώρου που ενσωματώνεται δυνητικά στην «Μέκκα», μέσω της οποίας αποκτά πρόσβαση στην Ερυθρά θάλασσα, στον Περσικό κόλπο και δι’ αυτών σε ολόκληρη την Αραβική θάλασσα.

Το εάν θα της βγει το όνειρο, είναι κάτι που δεν μπορούμε να το προδιαγράψουμε. Εκείνο όμως που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, είναι ότι το σπάσιμο του νεοοθωμανικού τσαμπουκά, περνά μέσα από την ισχύ και την πολιτική αποφασιστικότητα της Ελλάδας και του Ισραήλ… Από αυτήν την άποψη, επείγει να σοβαρευτούμε…

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ"